لگو اسباب‌بازی نرم 312 قطعه

موش موشک و شهر عجیب

یه روز صبح، موش کوچولویی به اسم موش موشک از خونش بیرون اومد. کوله‌اش رو برداشت، یه نفس عمیق کشید و گفت: امروز می‌خوام یه جای تازه پیدا کنم… فقط امیدوارم آخرش خودم رو گم نکنم! بعد با قدم‌های کوچولوش راه افتاد و از بین درخت‌های بلند جنگل گذشت. از روی سنگ‌ها پرید، از کنار گل‌های رنگی رنگی رد شد و اونقدر جلو رفت که دیگه خونش رو ندید. این طرف رو نگاه کرد، اون طرف رو نگاه کرد و گفت: اوه اوه… فکر کنم راه برگشت گم شده. همین‌طور که دنبال راه خونه می‌گشت، یه چیز عجیب و غریبی دید، یه شهر کوچیک و رنگی وسط جنگل بود؛ اما این شهر با همه‌ی جاهایی که موش موشک دیده بود فرق داشت. خونه‌ها شکل‌های عجیب داشتند؛ بعضی گرد بودند، بعضی بلند و بعضی هم مثل برج‌های پیچ‌خورده تا بالا رفته بودند و همه‌‌ی قسمت هاشون داخل هم رفته بودن.

موش موشک با دهان باز گفت: وای! اینجا رو کی ساخته؟ غول‌ها؟ پرنده‌ها؟ یا یه مورچه‌ی خیلی باهوش؟ همون موقع صدای بلندی اومد: آخ! دوباره این دیوار سر راه من سبز شد! موش موشک برگشت و یه دایناسور بزرگ رو دید که کنار یه دیوار ایستاده بود. یکی از دست‌هاش جدا شده و روی زمین افتاده بود. دایناسور خندید و گفت: نگران نباش کوچولو! اینجا گاهی چیزها نیاز به یه درست شدن کوچولو دارن. بعد تکه جدا شده دستش رو برداشت و با فشار به تکه دیگه وصل کرد. موش موشک چشم‌هاش رو گرد کرد و گفت: وای! خودش رفت سر جاش! تکه های بدنت مثل پازلند. فقط پازل ایستاده و خندید! دایناسور خندید و گفت: شاید! اونا خیلی دوست دارن کنار هم باشن.

دایناسور موش موشک رو برای گردش در شهر برد. هر گوشه شهر یه چیز تازه می‌دید. یه ماشین بامزه از کنارشون رد شد و بوقش شبیه صدای اردک بود. وسط شهر یه برج بلند بود که از کلی تکه‌ی رنگی ساخته شده بود. موش موشک هرچی نگاه کرد متوجه نشد از کجا شروع شده و کجا تموم میشه! انگار یکی نشسته بود و هی تکه‌های رنگی رو روی هم گذاشته بود تا برج سرش به ابرها برسه.

دایناسور گفت: در این شهر ما اول فکر می‌کنیم، بعد می‌سازیم. بعضی وقتا هم چیزی می‌سازیم که خودمون هم نمی‌دونیم آخرش چی میشه! بعد از کلی گردش، موش موشک یاد خونه افتاد. دمش آروم تکون خورد و گفت: دلم برای مامان و بابا موشی تنگ شده. کاش می‌تونستم برگردم. حیوونای شهر دور هم جمع شدند. خرگوش گفت: باید یه راه پیدا کنیم! سنجاب گفت: یه راه که از روی درختا هم رد بشه! دایناسور خندید و گفت: فقط لطفاً چیزی نسازیم که دوباره با دیوار تصادف کنه.

همه شروع کردند، تکه های پازلی رو آوردن و شروع به ساختن کردن . هر دفعه یه تکه رو به تکه دیگه وصل می‌کردن. موش موشک گفت: چه جالب! انگار این قطعه‌ها همدیگه رو می‌شناسن! کم‌ کم یه هواپیمای کوچیک درست شد. بال‌هاش آماده شد، جای نشستن موش موشک درست شد و یه دم بامزه هم پشتش گذاشتن. موش موشک قبل از سوار شدن، به شهر رنگارنگ نگاه کرد و گفت: راستی… من هنوز اسم این شهر عجیب رو نمی‌دونم. اینجا کجاست؟ دایناسور لبخند زد و گفت: اسم شهر ما دلانالنده.
وقتی هواپیما داشت بلند میشد، صدای «تق!» بلندی از وسط شهر اومد. موش موشک برگشت و دید یه طبقه‌ی دیگه روی برج بلند شهر درست شد! با تعجب گفت: اِ! این از کجا اومد؟ دایناسور خندید و گفت: نمی‌دونم! در دلانالند بعضی وقتا چیزهای تازه یهو پیداشون میشه!
موش موشک تا وقتی به خونه رسید، به همون برج جدید فکر می‌کرد.