مداد شمعی 36 رنگ طرح مینیون

مداد شمعی سفید

یک روز در شهرک زیبای دلانالند، مینیون‌ها دور هم جمع شده بودن و یک جلسه خیلی مهم داشتن. رئیس جلسه گفت: بچه‌ها! بهار داره میاد! باید شهرکمون رو حسابی بهاری کنیم! یکی از مینیون‌ها گفت: گل بکاریم! یکی دیگه گفت: درخت‌ها رو سبز کنیم! یکی هم با هیجان گفت: همه‌ جا رو رنگی کنیم! همه دست زدن و هورا کشیدن. قرار شد فردا مداد شمعی‌های کارگاه نقاشی بیان و هرکدوم یه گوشه از شهرک رو رنگ کنن.

فردای اون روز، مداد شمعی‌ها یکی‌ یکی از راه رسیدن و هرکدوم مشغول کار شدن. مداد سبز رفت سراغ درخت‌ها و گفت: این درختا رو بسپارین به من! سبز کردن تخصص منه! مداد آبی رفت کنار رودخونه و گفت: آسمون و رودخونه هم با من! مداد قرمز سراغ گل‌ها رفت گفت: خب خب! کنار برین که گل‌ها منتظر منن! زرد هم خورشید رو رنگ کرد و نارنجی مشغول رنگ کردن گل‌ها شد. اما مداد شمعی سفید همین‌طور از این طرف به اون طرف می‌رفت و دنبال جایی می‌گشت. رفت کنار درخت‌ها، سبز گفت: اینجا دیگه جا نداریم! رفت کنار گل‌ها، قرمز گفت: اینجا هم کار داریم، رفت کنار رودخونه، آبی گفت: شرمنده رفیق! اینجا آبی می‌خواد. مداد سفید آه کشید و گفت: پس من چی؟ آخر سر آروم برگشت خونه و با خودش گفت: یعنی من واقعاً به درد هیچ کاری نمی‌خورم؟

چند ماه گذشت و تابستون از راه رسید. مینیون‌ها دوباره مشغول رنگ کردن شهرک شدن. سبز برگ‌ها رو رنگ کرد، آبی آسمون و آب رو، زرد خورشید رو و قرمز گل‌ها و میوه‌ها رو. مداد سفید دوباره از این طرف به اون طرف رفت و گفت: من کمک کنم؟ همه گفتن: نه سفید! این دفعه هم کاری باهات نداریم! مداد سفید سرش رو پایین انداخت و برگشت خونه.

پاییز که رسید، دوباره جلسه برگزار شد. رئیس مینیون‌ها گفت: برای پاییز فقط رنگ‌های زرد، نارنجی و قرمز لازم داریم! مداد سفید از پشت در این حرف‌ها رو شنید و با خودش گفت: پس من واقعاً هیچ‌کاره‌ام… از اون روز دیگه کمتر از خونه بیرون اومد.

روزها گذشت. پاییز تموم شد و زمستون از راه رسید. اما مداد سفید هنوز از خونه بیرون نمی‌اومد. تا اینکه یک روز تق! تق! تق! مداد سفید از جا پرید و گفت: کیه؟ دوباره تق! تق! رفت در رو باز کرد و چشم‌هاش گرد شد! پشت در، چندتا از مینیون‌ها ایستاده بودن. یکی گفت: مداد سفید! چرا تو خونه‌ای؟! یکی دیگه گفت: بدو بیا بیرون! مداد سفید با تعجب گفت: کجا بیام؟ مینیون‌ها با ذوق گفتن: زمستوووون شده! مداد سفید گفت: خب که چی؟! چرا از رنگ‌های دیگه استفاده نمی‌کنین؟ شما که همیشه منو نمی‌خواستین! مینیون‌ها چند لحظه به هم نگاه کردن و بعد یک‌دفعه همه زدن زیر خنده! مداد سفید گفت: چرا می‌خندین؟! یکی از مینیون‌ها گفت: آخه زمستونه همه‌جا سفیده! برف، زمین، پشت‌بوم‌ها، درخت‌ها… اینجا دیگه فقط خودِ تو به درد می‌خوری!

مداد سفید با چشم‌های گرد گفت: یعنی… همه منتظر من بودن؟! مینیون‌ها با هم گفتن: آرههههه! بدو که شهرک منتظرته! مداد سفید از خوشحالی بالا و پایین پرید و راه افتاد سمت شهرک و در حالی که می‌دوید، با خوشحالی گفت: بالاخره نوبت من شد! و اون روز همه جا را سفید سفید کرد و فهمید که در شهرک دلانالند، هیچ‌کس بی‌فایده نیست؛ فقط ممکنه هنوز نوبتش نرسیده باشه.