آبرنگ ۱۲ رنگ پالمو

پارک آبرنگی

یه روز آراد و نیلا در شهرک دلانالند قدم می‌زدن که آراد یه‌دفعه گفت: نیلا! می‌دونی شهرک ما چی کم داره؟ نیلا گفت: چی؟ آراد با ذوق گفت: یه پارک قشنگ! بیا یه پارک برای دلانالند نقاشی کنیم! نیلا: آره! با کلی درخت و گل، یه برکه پر از ماهی، تاب و سرسره!

هر دو سریع آبرنگ و قلم‌موهاشون رو آوردن و کاغذ بزرگی گذاشتن جلوی دستشون. آراد گفت: من آسمونو می‌کشم! قلم‌مو رو برداشت، زد روی رنگ آبی و روی کاغذ کشید… اما هیچی نشد! دوباره کشید… باز هم هیچی!

نیلا گفت: بده من امتحان کنم! قلم‌مو رو زد روی رنگ سبز و روی کاغذ کشید؛ ولی این یکی هم رنگ نداد. آراد با تعجب گفت: نیلا! چرا این رنگا کار نمی‌کنن؟! نیلا یه نگاهی به آبرنگ انداخت و گفت: آبرنگ… آبرنگ… چرا اسمش آبرنگه؟ چند لحظه فکر کرد و یهو گفت: آهااان! آب + رنگ! یعنی باید با آب قاطی بشه! قلم‌مو رو به آب زد، بعد روی رنگ آبی کشید و روی کاغذ گذاشت. این بار یک خط آبی قشنگ روی کاغذ افتاد. آراد با هیجان گفت: وااای! کار کرد! نیلا خندید و گفت: خب معلومه! آبرنگ که با خشکی قهره!

این بار هر دوتاشون قلم‌موهاشون رو خیس کردن و شروع کردن به کشیدن پارکشون؛ آسمون آبی، درخت‌های سبز، گل‌های رنگارنگ، یه برکه پر از ماهی و وسط پارک هم یک تاب بزرگ و یک سرسره بلند و بامزه کشیدن. کم‌کم نقاشیشون کامل شد. آراد یه نگاهی به کاغذ انداخت و گفت: خب… این نقاشی رو کشیدیم که چی بشه؟ نیلا به نقاشی نگاه کرد و گفت: معلومه! این‌همه پارک قشنگ کشیدیم که نگهش نداریم توی کشو! ببریمش پیش رئیس شهرک! بهش می‌گیم این پارک رو دقیقاً همین‌طوری برامون بسازه و دوتایی، نقاشی پارک رنگیشون رو برداشتند و راه افتادند سمت دفتر رئیس شهرک؛ با یک نقاشی پر از رنگ، یک عالمه ذوق و البته یک درخواست خیلی مهم: رئیس! کی قراره پارک ما رو بسازی؟!