تراش رومیزی طرح یونیکورن

یونی تراش

یه روز عصر در شهرک زیبای دلانالند، مداد بزرگ وسط میدان اصلی شهر ایستاد و با صدای بلند گفت: بچه‌ها! جشن آخر هفته نزدیکه و باید کل شهر رو حسابی رنگی‌پنگی کنیم! به مدادها گفت: شما هر جا لازم بود نقاشی کنید؛ گل، درخت، ابر، بادکنک، هرچی که شهرمون رو قشنگ‌تر می‌کنه. مداد رنگی‌ها! شما هم پشت سر مدادها هرچی اونا کشیدن، رنگ کنید. خلاصه که این شهر تا آخر هفته باید قشنگ و رنگی بشه.

فردای اون روز، از صبح زود همه مشغول کار شدند. یکی گل می‌کشید، یکی درخت، یکی ابر و یکی هم اون‌قدر بادکنک کشید که خودش گفت: دیگه بسه! مداد رنگی‌ها هم پشت سرشون رنگ می‌کردن. اما نزدیک ظهر، یه اتفاق عجیب افتاد. مداد قرمز خواست یه گل بزرگ بکشه، نوکش رو روی کاغذ گذاشت و گفت: خب… بریم که داشته باشیم! اما هرچی کشید، خطش خیلی کمرنگ بود. مداد آبی هم گفت: صبر کن ببینم، شاید فقط تو مشکل داری! بعد خودش شروع کرد به کشیدن، اما خط اون هم کمرنگ و کمرنگ‌تر شد. مداد زرد گفت: بچه‌ها، منم دیگه نمی‌تونم رنگ کنم! مداد سبز گفت: من که از صبح دارم درخت می‌کشم، الان حتی یه برگ کوچولو هم نمی‌تونم بکشم! همه با تعجب به هم نگاه کردند. مداد قرمز با ناراحتی گفت: یعنی چی شده؟! ما که صبح خیلی خوب کار می‌کردیم! نکنه رنگ‌هامون تموم شده؟ مداد سبز گفت: مگه مداد رنگی هم می‌تونه خسته بشه؟! مداد قرمز گفت: من که دیگه حتی زور ندارم یه گل کوچولو بکشم… فکر کنم باید برم دراز بکشم! همه یه گوشه نشستن و به نقاشی‌های نیمه‌کاره‌ی شهر نگاه کردن. همون موقع مداد بزرگ برای بازدید از شهر اومد. وقتی دید همه نشستن، با تعجب گفت: اِ اِ! اینجا چه خبره؟ هنوز کلی کار مونده! چرا نشستید؟ الان وقت استراحت نیست!

مداد قرمز با بغض گفت: ما نمی‌خوایم تنبلی کنیم… از صبح خیلی کار کردیم! ولی دیگه نمی‌تونیم چیزی بکشیم یا رنگ کنیم! مداد بزرگ به مدادها نگاه کرد و بعد زد زیر خنده و گفت: آهااا! پس مشکل اینه؟! این که ناراحتی نداره! این یعنی شما از صبح این‌قدر کار کردید که نوکتون دیگه خسته شده! ولی نگران نباشید، من یه دوست کوچولو دارم که می‌تونه کمکتون کنه.
چند لحظه بعد، یه یونیکورن کوچولوی بامزه وارد میدان شد. مداد قرمز با تعجب گفت: این کوچولو قراره مشکل ما رو حل کنه؟! یونیکورن با غرور سرش رو بالا گرفت و گفت: کوچولوام، ولی کارم بزرگه! یونی کوچولو یکی‌ یکی کنار مدادها رفت و کمک کرد نوک مدادها دوباره تیز و آماده‌ی کار بشه. مداد قرمز وقتی دوباره نوک تیزش رو دید، از خوشحالی گفت: وااای! من برگشتم! برم بقیه گلا رو رنگ کنم. مداد آبی هم گفت: منم برگشتم! فقط این بار قول میدم صد تا ابر نکشم! همه خندیدن و دوباره مشغول کار شدن. دوباره مدادها می‌کشیدن، مداد رنگی‌ها رنگ می‌کردن و یونی کوچولو هم هر وقت نوک یکی از مدادها خسته می‌شد، سریع کمکش می‌کرد.

تا عصر، شهرک دلانالند پر از گل و درخت و بادکنک و رنگ‌های شاد شد. مداد قرمز نگاهی به شهر کرد و گفت: خب… حالا جشن آخر هفته می‌تونه شروع بشه! مداد بزرگ خندید و گفت: دیدید؟ مداد وقتی زیاد کار کنه، نوکش کند میشه! یه کوچولو تراش می‌خواد و دوباره آماده‌ی نقاشی میشه! پس اصلاً نگران نباشید؛ هیچ مشکلی نیست که حل نشه!

از آن روز به بعد، هر وقت نوک مدادهای دلانالند خسته می‌شد، همه می‌‌دونستن باید سراغ یونی تراش برن.