دوربین دیجیتال چاپگر دار طرح پونی

یک روز عصر، «ایلیا» در اتاقش نشسته بود که یک صدای تق‌ تق از پنجره شنید. پنجره رو باز کرد و دید یه کبوتر سفید، یه پاکت طلایی گذاشت لبه‌ی پنجره و رفت. ایلیا پاکت رو باز کرد. روی کارت دعوت نوشته بود: دعوت‌نامه محرمانه! از طرف حیوانات جنگل. ما امشب جشن داریم ولی دوربین نداریم. لطفاً دوربین رو بردار و بیا! ​ایلیا خیلی ذوق کرد! سریع دوربینش رو انداخت گردنش و دوان‌ دوان رفت سمت جنگل. وای! چه خبری بود! سنجاب‌ها فندق پرت می‌کردند، خرس‌ها می‌رقصیدند و میمون‌ها از درخت آویزان بودند. ​تا چشمشون به ایلیا افتاد، همه دورش جمع شدند. آقای خرس تپل، شکمش رو داد تو و با صدای کلفتی گفت: آهای عکاس‌باشی! اول از من عکس بگیر! ولی طوری بگیر که لاغر بیفتم‌ها! دیشب زیاد عسل خوردم! همه حیوانات خندیدند. ​میمون بازیگوش از شاخه پرید پایین و جلوی لنز دوربین شکلک درآورد: نه! از من بگیر! ببین چه دندون‌های تمیزی دارم! هه هه هه! ​ایلیا خندید و گفت: صبر کنید! همه کنار هم بایستید… بگید سیییییب! ولی شیر جنگل داد زد: نخیر! بگید استیییییک! ​ایلیا دکمه رو فشار داد: «چیک!» بلافاصله بعدش صدای بامزه‌ای اومد: «ویزززززز…» و عکس کاغذی از دهان دوربین خرگوش بیرون اومد. خانم زرافه گردنش رو خم کرد، عکس رو دید و با تعجب گفت: اااا چرا عکسمون رنگ نداره؟ پس خال‌های خوشگل من کو؟ ​ایلیا لبخند زد و گفت: نگران نباشید! این دوربین جادوییه. عکس رو ساده چاپ می‌کنه تا ما خودمون رنگش کنیم. اینطوری خال‌های شما رو می‌تونیم صورتی کنیم، یا حتی بنفش! ​میمون جیغ کشید: آخ جون! من می‌خوام توی عکس آبی باشم!
اون شب، ایلیا یاد گرفت که برای نگه داشتن خاطرات قشنگ، لازم نیست دوربین‌های خیلی بزرگ داشته باشیم؛ همین که یک تکه کاغذ ساده بتواند خنده‌های دوستانمون رو ثبت کنه، یعنی یه جادوی بزرگ اتفاق افتاده.

حالا حیوانات رفتند خونه‌هاشون تا بخوابند، اما دوربین ایلیا در دلانالند منتظرِ توست. شاید جشن بعدی در اتاق شما برگزار بشه و عروسک‌هات بخوان شکلک در بیارن! آماده‌ای دکمه‌اش رو فشار بدی؟