پاپیت گیم طرح فضانورد کد A714

فضانورد و چراغ‌های شیطون یه روز، فضانورد کوچولو سوار سفینه‌اش شد و راه افتاد سمت مریخ. از کنار ستاره‌ها و سیاره‌ها گذشت تا بالاخره به مریخ رسید. همین که از سفینه بیرون اومد، صدای خنده و موسیقی شنید. با تعجب گفت: عجب! اینجا چه خبره؟ نکنه منو به جشن دعوت نکردن؟ جلوتر که رفت چند تا فضانورد رو دید که دور هم جمع شدن و جشن گرفتن. چراغ‌های رنگی روشن و خاموش می‌شدن و همه با هیجان مشغول بازی بودن. یکی از فضانوردها تا چشمش به مهمون تازه افتاد، گفت: آخ جون! بالاخره رسیدی! بیا جلو، جشن بدون تو که نمیشه! فضانورد کوچولو جلو رفت و هنوز سلامش تموم نشده بود که یکی از دکمه‌های روی شکمش روشن شد. پینگ! بعد یکی دیگه روشن شد. پینگ! و بعد یکی دیگه. پینگ! یکی از فضانوردها با تعجب گفت: وای! چراغ‌های شکمت هم اومدن جشن؟ فضانورد کوچولو خندید و گفت: آره، ولی اینا مهمونای شیطونین! تا حواسم پرت میشه، یه بازی تازه راه می‌ندازن. فضانورد کوچولو سریع دکمه رو فشار داد. یکی از فضانوردها دست زد و گفت: آفرین! یکیش رو گرفتی! اما یه دفعه دو تا دکمه با هم روشن شدن. پینگ! پینگ! فضانورد کوچولو گفت: اِ، حالا دوتایی شدین؟ مگه قرار نبود یکی‌ یکی بازی کنین؟ و با عجله هر دو دکمه رو فشار داد. بقیه از خنده ریسه رفتن. کم‌کم همه دورش جمع شدن. یکی داد زد: اون یکی رو بزن! یکی دیگه گفت: نه، نه! سمت راستت رو نگاه کن! فضانورد کوچولو با سرعت دکمه‌های روشن رو فشار می‌داد و می‌خندید. اما درست وقتی فکر کرد دیگه از پس همه‌شون برمیاد، چراغ‌ها خاموش شدن و بازی از اول شروع شد. فضانوردها با تعجب گفتن: چی شد؟! مگه مسابقه تموم نشده بود؟ فضانورد کوچولو خندید و گفت: اینجا کسی به چراغ‌ها اعتماد نمی‌کنه؛ هر لحظه ممکنه نقشه‌شون عوض بشه! این دفعه ، چراغ‌ها با ترتیب مشخصی روشن شدن؛ اول آبی، بعد سبز و بعد زرد. فضانورد کوچولو دیگه عجله نکرد. با دقت نگاه کرد و زیر لب گفت: آبی، سبز، زرد… آبی، سبز، زرد… یکی از فضانوردها پرسید: چرا وایسادی؟ نکنه باتری‌هات تموم شده؟ فضانورد کوچولو خندید و گفت: نه بابا! دارم نقشه‌شون رو یاد می‌گیرم و دکمه‌های آبی، سبز و زرد رو به ترتیب فشار داد. پینگ! پینگ! پینگ! همه‌ی چراغ‌ها با شادی چشمک زدن. فضانوردها دست زدن و یکیشون گفت: عجب! هم تند هستی، هم حافظه‌ات خوب کار می‌کنه! فضانورد کوچولو با خنده جواب داد: معلومه! بالاخره منم فضانوردم، نه سیب‌زمینی فضایی! همه از خنده غش کردن. درست همون موقع، چراغ‌ها دوباره روشن شدن و نورهای رنگی روی لباس‌های فضانوردها افتاد. جشن مریخ از همیشه شادتر شده بود. یکی از فضانوردها گفت: خب، حالا کی جرئت داره رکورد رو بزنه؟ فضانورد کوچولو چشم‌هاش رو گرد کرد و گفت: نه دیگه! اول کیک، بعد رکورد! من با شکم خالی نمی‌تونم با چراغ‌های شیطون بجنگم! همه خندیدن و به طرف میز کیک رفتن. فضانورد کوچولو هم یادگرفته بود که برای برنده شدن، فقط سریع بودن کافی نیست؛ گاهی باید خوب نگاه کرد و قبل از هر کاری کمی فکر کرد. البته این رو هم یادگرفت که هیچ جشن مریخی‌ای بدون کیک تموم نمیشه!