ماشین کنترلی راستار 1:14 مدل Pagani Huayra BC سفید

پاگانی‌ مهیار یه پاگانی سفید و مشکی داشت که عاشقش بود. هر روز می‌رفت پارکینگ، یه دستمال نرم برمی‌داشت و بدنه‌اش رو تمیز می‌کرد. بعد هم درهای پروانه‌ای ماشین رو باز می‌کرد، چند ثانیه نگاهشون می‌کرد و دوباره می‌بستشون. می‌گفت: وای که چقدر خوشگلی! آدم دلش نمیاد حتی یه خط کوچولو روی بدنت بیفته! یه بار دوستش آرش اومده بود خونه‌شون. تا چشمش به پاگانی افتاد، گفت: مهیار! این ماشین رو خریدی که فقط درهاش رو باز و بسته کنی؟ اگه این‌طوری، منم یه کمد می‌خرم، هر روز درهاش رو باز می‌کنم! مهیار اخم کرد و گفت: نمی دونی، این ماشین خیلی خاصه. اگه ببرمش بیرون، ممکنه تصادف کنم، خاکی بشه یا یه سنگ کوچولو بهش بخوره! آرش خندید و گفت: پس بهتره براش بالش هم بذاری که شب‌ها راحت بخوابه! چند روز بعد، آرش به مهیار زنگ زد و گفت: مهیار! کمک لازم دارم. دوچرخه‌ام وسط راه خراب شده و باید یه جعبه‌ی مهم رو برسونم خونه. می‌تونی بیای دنبالم؟ مهیار نگاهی به پاگانی انداخت و گفت: الان میام! گوشی رو قطع کرد، کفش‌هاش رو پوشید و راه افتاد. البته پیاده! چند دقیقه که گذشت، با خودش گفت: اگه با پاگانی برم، کیلومترش بالا میره! تازه ممکنه خسته بشه! یه کم دیگه راه رفت. آفتاب داغی بود و کف پاهاش هم شروع کرده بودن به اعتراض! مهیار زیر لب گفت: عجب! من دارم خسته میشم، ولی نگران خستگی ماشینم! تازه پاگانی که پا نداره خسته بشه! همون موقع یه ماشین از کنارش رد شد و صدای موزیکش بلند بود. مهیار به کفش‌هاش نگاه کرد و گفت: مهیار! ماشین خریدی که بذاریش پارکینگ؟ اصلاً من چرا این ماشین رو خریدم؟ مگه ماشین برای این نیست که منو به مقصد برسونه؟ من باید مراقبش باشم، ولی نه اینکه از ترس کثیف شدنش، خودم همه‌جا پیاده برم! همون لحظه برگشت خونه. وارد پارکینگ شد و جلوی پاگانی ایستاد. بهش گفت: رفیق، وقتشه از پارکینگ مرخصی بگیری! امروز قراره یه مأموریت واقعی انجام بدیم. درهای پروانه‌ای رو باز کرد، سوار شد و ماشین رو روشن کرد. صدای موتور در پارکینگ پیچید. آروم از پارکینگ بیرون رفت و راه افتاد. در خیابون حواسش به مسیر بود، با دقت رانندگی می‌کرد و فاصله‌ش رو با ماشین‌های دیگه نگه می‌داشت. وقتی به آرش رسید، دید دوستش کنار دوچرخه‌ی خرابش ایستاده و جعبه رو بغل کرده. آرش تا پاگانی رو دید، با تعجب گفت: خودتی؟! فکر کردم پیاده میای! مهیار خندید و گفت: نزدیک بود! ولی بعد فهمیدم این ماشین رو برای رانندگی خریدم، نه برای اینکه هر روز درهاش رو باز و بسته کنم! جعبه رو با کمک هم جا به‌ جا کردن و آرش رو برد خونشون. بین راه، مهیار فهمید که می‌تونه از ماشینش لذت ببره و همزمان مراقبش هم باشه؛ لازم نیست برای سالم نگه داشتنش، هیچ‌وقت ازش استفاده نکنه. وقتی برگشت خونه، دوباره ماشین رو تمیز کرد و درهای پروانه‌ای رو بست. با لبخند گفت: خب رفیق، امروز عالی بودی! فردا هم یه دور دیگه میریم. البته اگه قول بدی خودت رو به پارکینگ نچسبونی! از اون روز به بعد، مهیار دیگه پاگانی رو فقط برای تماشا نگه نمی‌داشت. هر وقت لازم بود جایی بره، با دقت ازش استفاده می‌کرد و از رانندگی لذت می‌برد. چون بالاخره فهمیده بود: قرار نیست از ترس خراب شدن چیزهایی که دوستشون داریم، هیچ‌وقت ازشون استفاده نکنیم؛ باید یاد بگیریم چطور ازشون لذت ببریم و همزمان مراقبشون باشیم.