ماشین تبدیل شونده ترانسفورمرز مدل بامبلبی BUMBLEBEE

فورد رباتی

ظهر جمعه بود و خیابون‌ها از گرما داشت ذوب میشد. کاپیتان آریا عینکش رو زد و پرید پشت فرمون ماشین زردش، یعنی فردی. آریا دکمه استارت رو زد، اما فُردی با صدای خواب‌آلود گفت: آریا جان! تو رو خدا بذار بخوابم! دیشب تا صبح نخوابیدم، خسته‌م! آریا خندید و گفت: تنبلی نکن فُردی! مأموریت مهم از طرف مامان داریم! باید این قابلمه‌ی آش رشته‌ی داغ رو برسونیم خونه‌ی مادربزرگ. اگه دیر برسیم، آش‌ها سرد میشه و مادربزرگ آش سرد دوست نداره. فُردی گفت: اوه چرا زودتر نگفتی؟ کمربندت رو ببند که رفتیم. فردی با سرعت نور در جاده ویراژ می‌داد. آریا داد زد: تندتر فُردی! تندتر! فُردی غرغر کرد: آریا تندتر از این نمیشه که، قابلمه لق‌لق می‌خوره! الان آش می‌ریزه رو صندلی‌هام، بوی پیازداغ می‌گیرم! من ماشین مسابقه‌ام، پیک موتوری که نیستم! آریا گفت: اگه سالم برسیم، قول میدم ببرمت کارواش و با شامپوی توت‌فرنگی بشورمت! فُردی چشماش برق زد: شامپو توت‌فرنگی؟ ای جان! پس محکم بشین! همین‌طور که داشتن با سرعت می‌رفتن، یهو آریا فریاد زد: ترمز کن! ترمزززز فُردی درست لبه‌ی پرتگاه ایستاد. پل سنگی قدیمی شکسته بود و ریخته بود ته دره. فُردی با ترس رفت عقب و گفت: یا خداااا نزدیک بود بیفتیم پایین و قراضه بشم! حالا چی‌کار کنیم؟ من که بال ندارم بپرم! میخوای دنده عقب بگیریم برگردیم خونه. آریا لبخند مرموزی زد و گفت : نخیر ما از روی هوا رد می‌شیم! فُردی گفت: جاااان ، جدی که نمیگی؟ من ماشینم، هواپیما که نیستم! آریا دکمه‌ی قرمز مخفی روی داشبورد رو فشار داد و گفت: بال نداری، ولی پاهای آهنی که داری! تبدیل شو فُردی. فُردی نالید: ای وای! دوباره اون ورزش سخت؟ قولنج کمرم می‌شکنه! باشه فقط مواظب قابلمه‌ی آش باش و یک‌دفعه جادو شروع شد: کاپوت زرد رفت بالا، درها باز شد و چرخ‌ها چرخید! دیگه ماشینی روی زمین نبود! حالا یک ربات غول‌پیکر زرد لبه‌ی پرتگاه ایستاده بود و قابلمه آش رو مثل یک گنج توی دستش گرفته بود. فُردی قدش رو کشید و گفت: خب کاپیتان! الان قدم اونقدر بلنده که می‌تونم ابرها رو قلقلک بدم! بپرم اونور؟ آریا گفت: نه! اون اسلحه‌ات رو در بیار و یک پل درست کن! فُردی گفت: باشه! ولی اگه آش ریخت، خودت باید صندلی‌ها رو بشوری‌ها! فُردی اسلحه‌ی بزرگش رو درآورد و با یک شلیک دقیق، یک تنه درخت بزرگ رو انداخت روی دره. بعد با احتیاط کامل از روی تنه درخت رد شد. وقتی رسیدند اون طرف، فُردی دوباره جمع شد و تبدیل شد به همون ماشین اسپرت خوش‌تیپ. فُردی نفس راحتی کشید و گفت: آخیش بالاخره رسیدیم!

راننده کوچولوی دوست داشتنی:
این فُردیِ زرد و بامزه که هم عاشق شامپو توت‌فرنگی، هم اسلحه داره و هم تبدیل به ربات میشه، فقط یک قصه نیست! اون واقعاً وجود داره و الان داخل جعبه‌اش، خاموش نشسته و منتظره. ولی یه رازی هست: فُردی خیلی تنبله و فقط برای بچه‌هایی روشن میشه که جرات داشته باشن دکمه‌ی تبدیلش رو پیدا کنن. به نظرت می‌تونی پیداش کنی و بیاریش خونه تا برات تبدیل بشه؟ اگر آماده‌ای صدای تبدیل شدنش رو بشنوی، دلانالند آدرس گاراژ مخفیش رو بهت میده!