ماشین بازی کنترلی مدل مک کویین کد 27MHZ

مک کویین، آقای سرعت

پشت خط شروع، همه‌ی ماشین‌ها ایستاده بودند و موتورهاشون رو گرم می‌کردند: «هوممم… هوممم…» مک‌کویین چشماشو بست و آروم با خودش گفت: تمرکز… سرعت… من سرعتم! یک برنده، چهل‌ تا بازنده! ناگهان یک ماشین قرمز پرسرعت به نام «آقای فراری» کنار مک‌کویین ایستاد. آقای فراری خیلی مغرور بود و با صدای بلند خندید: هه هه! مک‌کویین! تو که خیلی قدیمی شدی! ببین من چقدر براقم! موتور من صدای جت میده! بهتره همین الان بری کنار، چون من قراره خاکم رو بپاشم تو صورتت! میتر،یدک‌کش قهوه‌ای بامزه، عصبانی شد و خواست دعوا کنه، اما مک‌کویین آروم بود. مک‌کویین لبخندی زد و گفت: مهم نیست چقدر صدا داری آقای فراری! من منتظرم تا راننده‌ی اصلیم برسه و فرمون رو بگیره دستش. اون موقع می‌فهمی سرعت یعنی چی! پرچم سبز بالا رفت! سه… دو… یک… حرکت! فراری مثل گلوله شلیک شد و جلو افتاد. اون مدام ویراژ می‌داد و پز می‌داد. اما مک‌کویین عجله نکرد. اون منتظر لحظه‌ی طلایی بود. لحظه‌ای که راننده‌ی کوچولوش فرمان رو محکم بگیره. ناگهان مک‌کویین احساس کرد که یک نیروی تازه به چرخ‌هاش رسیده. راننده‌ش رسیده بود! صدای موتورِ مک‌کویین تغییر کرد: ویژژژژژ…، چراغ‌های جلوش مثل دو ستاره‌ی دنباله‌دار روشن شدند و جاده رو سوراخ کردن. سر پیچ آخر، فراری داشت به عقب نگاه می‌کرد و مسخره‌بازی در می‌آورد که یک دفعه کاااااا…. چووووووو! مک‌کویین مثل یک رعد و برق قرمز از کنار فراری رد شد! اونقدر سریع بود که کلاه آقای فراری از سرش پرید! مک‌کویین نفر اول از خط پایان گذشت و قهرمان شد! آقای فراری که باورش نمی‌شد باخته، نفس‌ نفس‌زنان رسید و گفت: چطور ممکنه؟ من که همش داشتم داد می‌زدم! مک‌کویین چشمک زد و گفت: راز برنده شدن همینه رفیق! تو داشتی به من نگاه می‌کردی و پز می‌دادی، ولی من و راننده‌م فقط به “خط پایان” نگاه می‌کردیم! اون شب مک‌کویین یاد گرفت که برنده واقعی کسی که به حرف‌های بقیه کاری نداره و فقط روی هدف خودش تمرکز می‌کنه.

الان مک‌کویین ر گاراژ دلانالند آماده و منتظره، اما هنوز حرکت نمی‌کنه. می‌دونی چرا؟ چون منتظره شماست که فرمون رو بگیری دستت و اون دکمه‌ی جادویی رو فشار بدی. آماده‌ای نشون بدی راننده‌ی واقعی کیه؟