ماشین آتش‌نشانی کنترلی آب‌پاش City Rescue Fire Rescue Fire Truck مقیاس ۱:۱۸

ماشین آتش‌نشانی شعله‌بان در مزرعه‌ آفتاب، همه‌ی حیوانا می‌گفتن آروم‌ترین جای دنیا همین‌جاست. اردک‌ها در برکه شنا می‌کردند، مرغ‌ها دونه می‌خوردند و پشمک؛ بره‌ی کوچولو، از این طرف مزرعه به اون طرف می‌دوید و بازی می‌کرد. اما یه روز…درست وسط یه صبح آفتابی، یک‌دفعه همه جای مزرعه تاریک شد! پشمک از ترس بالا پرید و گفت: وای! مگه دوباره شب شده؟ جوجه کوچولو، جیک‌ جیک، خودش رو زیر بال مامانش قایم کرد و گفت: نکنه ابرها افتادن زمین؟ مرغ‌ها قدقدکنان دویدند، اردک‌ها هم با عجله از برکه بیرون اومدن و همه با تعجب به آسمون نگاه کردند. همون موقع، صدای آژیر اومد. وووووووووووو… شعله‌بان، اسب آتش‌نشان مزرعه، با ماشین قرمز بزرگش از راه رسید. شعله‌بان با صدای آروم گفت: نگران نباشید… من می‌دونم چرا آسمون سیاه شده. همه پشت سرش راه افتادند. پشت انبار کاه چند شاخه خشک آروم آروم می‌سوختند و دودشون آسمون رو سیاه کرده بود. پشمک با تعجب پرسید: شعله‌بان! اینا چرا آتیش گرفتن؟ شعله‌بان گفت: امروز خورشید خیلی داغ بود. کاه‌ها هم حسابی خشک شده بودن. وقتی کاه خشک باشه، باید خیلی بیشتر مراقبش باشیم. پشمک با هیجان گفت: من کمک می‌کنم! بعد با تمام زورش فوت کرد. اما شعله‌ها بزرگ‌تر شدند! پشمک با تعجب گفت: ای بابا! من که فوت کردم خاموش بشه، چرا خوشحال‌تر شد؟ بعد دم کوچولوش رو تکون داد. فهمیدم! با دمم باد می‌زنم! باد که به شعله‌ها خورد، آتش باز هم بزرگ‌تر شد. پشمک گوشاش رو پایین انداخت و با ناراحتی گفت: وای… من که می‌خواستم کمک کنم! شعله‌بان کنار او نشست، لبخندی زد و گفت: می‌دونم. تو می‌خواستی کمک کنی، اما بعضی وقت‌ها باد، آتیش رو خوشحال‌تر می‌کنه! پشمک چشماش گرد شد. یعنی من داشتم به آتیش کمک می‌کردم؟ شعله‌بان خندید و گفت: بدون اینکه بدونی، آره! برای همین آتش‌نشان‌ها اول خوب نگاه می‌کنن، بعد فکر می‌کنن و بعد دست به کار میشن. بعد نردبان ماشینش رو بالا برد، شلنگ آب رو آماده کرد و با دقت روی شعله‌ها آب پاشید. چند لحظه بعد…دیگه خبری از آتش نبود. فقط چند قطره آب روی کاه‌ها بود. همه‌ی حیوونای مزرعه با خوشحالی دست زدند. جیک‌جیک بال‌های کوچیکش رو تکون داد و پرسید: شعله‌بان! تو از کجا فهمیدی باید آب بیاری؟ شعله‌بان گفت: وقتی آروم باشی، بهتر می‌تونی فکر کنی و بهترین راه رو پیدا کنی. من هم می‌دونستم آتیش، آب رو اصلاً دوست نداره؛ تا آب رو ببینه، زود فرار می‌کنه! همه حیوونا خندیدند. کم‌کم دود از آسمان رفت، خورشید دوباره لبخند زد و مزرعه آفتاب، مثل همیشه، آروم و قشنگ شد. حیوونا با خیال راحت به خونه هاشون برگشتند. اما…پشمک هنوز کنار ماشین قرمز ایستاده بود. آروم دستش رو روی نردبان بلند ماشین کشید، چراغ‌های براقش رو نگاه کرد و بعد با ذوق پرسید: شعله‌بان جون فکر می‌کنی منم یه روز بتونم آتش‌نشان بشم؟ شعله‌بان با مهربانی لبخند زد و گفت: چرا که نه؟ هر آتش‌نشان بزرگی، یه روز یه کوچولویی بوده که دلش می‌خواسته به بقیه کمک کنه. پشمک آهی کشید و گفت: ولی من که ماشین آتش‌نشانی ندارم! شعله‌بان یالش رو تکون داد و گفت: شنیدم در دلانالند یه ماشین آتش‌نشانی درست مثل ماشین منه؛ با نردبان، چراغ، شلنگ آب و کلی مأموریت هیجان‌انگیز فکر کنم بتونی با اون، حسابی تمرین کنی و هر روز یه مأموریت تازه برای خودت بسازی! چشم‌های پشمک برق زد. پس از مامانم می‌خوام منو ببره دلانالند! من می‌خوام از همین امروز تمرین کنم تا وقتی بزرگ شدم، مثل تو به همه کمک کنم. شعله‌بان لبخند زد، کلاه آتش‌نشانیش رو مرتب کرد و گفت: من مطمئنم یه روز، وقتی صدای “کمک!” رو بشنوی، با یه لبخند بزرگ میگی: نگران نباشید… من اومدم!