لگو سری کلاسیک مدل Lego Classic Bricks and Houses 11008

خانه‌ی باد کوچولو

یه صبح قشنگ بهاری، وقتی خورشید تازه از پشت تپه‌های سبز سرزمین چهارفصل بالا اومده بود و پرنده‌ها روی شاخه‌ها آواز می‌خوندن، باد کوچولو از خواب بیدار شد. اول یه دور، دور گل‌ها چرخید، بعد چند تا برگ رو روی هوا برد و بعد هم با خوشحالی از روی رودخونه رد شد. اما یه‌دفعه وایساد و با خودش گفت: همه یه جایی دارن… خونه قرمز یه خونه داره، آدم‌برفی در کلبه یخی زندگی می‌کنه، نگهبان قلعه در قلعه است… پس خونه من کجاست؟

باد کوچولو تصمیم گرفت خونه خودش رو پیدا کنه. اول رفت سراغ خونه‌ی قرمز. تق تق تق! خونه در رو باز کرد و گفت: سلام باد کوچولو! چه خبر؟ باد گفت: می‌تونم اینجا زندگی کنم؟ خونه خندید و گفت: تو مهمون خوبی هستی، اما اگه اینجا زندگی کنی، هر روز در و پنجره‌ها رو باز و بسته می‌کنی! باد خندید و گفت: راست میگی! همون موقع پرده‌ها تکون خوردن. خونه گفت: دیدی؟ هنوز نیومدی داری شیطونی می‌کنی! باد کوچولو خندید و دوباره راه افتاد. کمی جلوتر به قلعه طلایی رسید. قلعه با برج‌های بلندش از دور دیده می‌شد. باد فریاد زد: سلام قلعه! قلعه جواب داد: سلام باد کوچولو! باد پرسید: می‌تونم اینجا زندگی کنم؟ قلعه چند لحظه فکر کرد و گفت: اگه تو اینجا بمونی، پرچم‌های من تمام روز مثل هلیکوپتر می‌چرخن! باد خندید و یه فوت کوچولو کرد. پرچم قلعه شروع کرد به چرخیدن. قلعه گفت: آی آی آی! همین الانشم سرم گیج رفت! باد و قلعه هر دو زدن زیر خنده. بعد باد کوچولو به راهش ادامه داد. بین راه به کلبه یخی رسید. کنار در کلبه، آدم‌برفی نشسته بود و بستنی برفی می‌خورد. باد گفت: سلام آدم‌برفی! آدم‌برفی با خوشحالی دست تکون داد و گفت: سلام! بیا بستنی بخور! باد وارد کلبه شد، اما همون لحظه لرزید و گفت: هاااااااااچی! آدم‌برفی پرسید: چی شد؟ باد گفت: اینجا خیلی سرده! آدم‌برفی خندید و گفت: برای من که عالیه! باد هم خندید و گفت: فکر کنم اینجا هم خونه من نباشه. بعد آروم از کلبه بیرون اومد. حالا یکم ناراحت شده بود. از کنار فانوس دریایی رد شد، از کنار برج بلند رد شد، از کنار باغچه‌ها رد شد و زیر یه درخت نشست. آهی کشید و گفت: شاید من اصلاً به درد هیچ جا نمی‌خورم… همون موقع یه صدایی شنید. تق… تق… تق… باد سرش رو بلند کرد. بالای تپه، یه آسیاب بادی سبز وایساده بود. پره‌های آسیاب تکون نمی‌خوردن. آسیاب گفت: سلام باد کوچولو! باد جواب داد: سلام… آسیاب پرسید: چرا اینقدر غمگینی؟ باد آه کشید و گفت: همه جا رفتم، ولی هیچ جا خونه من نبود. آسیاب چند لحظه ساکت موند و بعد لبخند زد و گفت: اتفاقاً من از صبح منتظر تو بودم! باد تعجب کرد و گفت: منتظر من؟ آسیاب جواب داد: آره! اگه تو نباشی، من نمی‌تونم کار کنم. باد گفت: شوخی می‌کنی؟ آسیاب گفت: نه! یه فوت کوچولو بکن. باد آروم فوت کرد و پره‌های آسیاب آروم چرخیدن. آسیاب با خوشحالی گفت: آفرین! دوباره! باد این بار محکم‌تر وزید و پره‌ها تندتر چرخیدن. آسیاب خندید و گفت: دیدی؟ این کار توئه! باد با تعجب گفت: واقعاً من این کارو انجام دادم؟ آسیاب گفت: البته! تو باعث میشی من بچرخم. بدون تو من فقط اینجا وایمیستم. باد کوچولو از خوشحالی دور تپه چرخید. برگ‌ها روی هوا رفتن، گل‌ها تکون خوردن و پره‌های آسیاب هم با شادی چرخیدن. قلعه فریاد زد: بالاخره جای خودتو پیدا کردی! آدم‌برفی هم دست تکون داد و گفت: من که از اول می‌دونستم تو یه کار مهم داری! باد کوچولو لبخند زد. حالا دیگه ناراحت نبود. فهمیده بود لازم نیست شبیه خونه باشه، لازم نیست مثل قلعه باشه و لازم نیست مثل آدم‌برفی زندگی کنه. اون فقط باید جایی رو پیدا می‌کرد که بتونه بهترین خودش باشه.

از اون روز به بعد، هر وقت پره‌های آسیاب روی تپه می‌چرخیدن، همه می‌دونستن باد کوچولو اونجاست و داره مهم‌ترین کار خودش رو انجام میده و همه متوجه شدن که هر کس یه توانایی مخصوص داره. وقتی جای درست خودمون رو پیدا می‌کنیم، می‌تونیم بهترین خودمون باشیم و کارهای قشنگی انجام بدیم.

دوست کوچولوی من:

شاید شما هم مثل باد کوچولو هنوز دنبال جای مخصوص خودت باشی. بیا به دلانالند سر بزن و با دوستان سرزمین چهارفصل آشنا شو؛ با خونه قرمز، قلعه طلایی، کلبه یخی و آسیاب بادی. شاید بین اونا کسی منتظر باشه تا شما در ماجرای بعدی همراهش بشی!