عروسک اسب موزیکال مدل 933187

راز پا

صبح یکی از روزهای بهاری، وقتی خورشید تازه از پشت تپه‌های جنگل شاتوت سرک کشیده بود، ناگهان صدایی عجیب در جنگل پیچید: هییییییییییییییییییییییی!

گنجشک کوچولو از ترس بال زد و گفت: وای! این دیگه چه صدایی بود؟! خرگوش گوشای بلندش رو تکان داد و گفت: نکنه ابرا با هم دعواشون شده؟ سنجاب که تازه بیدار شده بود، خمیازه‌ای کشید و گفت:

هرچی هست، خواب از سرم پروند! همه‌ی حیوانات کنجکاو شدند و به سمت چمنزار وسط جنگل دویدند. وقتی رسیدند، با تعجب خشکشون زد. وسط چمن‌های سبز، موجودی ایستاده بود که هیچ‌کدام تا اون روز ندیده بودن. روی پیشونیش لکه‌ای سفید مثل یه تکه ابر کوچولو دیده می‌شد. یال نرم و زیباش روی گردنش موج می‌خورد و دم بامزه‌اش آروم این طرف و اون طرف می‌رفت. میمون از رو شاخه درخت پرید پایین و دورش چرخید و گفت: تو دیگه چه حیوونی هستی؟ حیوون تازه‌وارد لبخند زد و گفت: من یه اسبم. حیوانات با تعجب به هم نگاه کردن. اسب؟! گنجشک پرسید: یعنی اسم خودت اسبه؟

اسب خندید و گفت: نه، اسم من بادپاست. خرگوش گفت: بادپا؟ یعنی چی؟ بادپا چشمکی زد و گفت: الان نشونتون میدم! و شروع کرد به دویدن. پاهاش تند روی زمین حرکت می‌کردن، یالش در باد می‌رقصید و برگ‌های خشک پشت سرش به هوا بلند می‌شدن. میمون با ذوق گفت: واااای! انگار خود باد داره می‌دوه! چند لحظه بعد بادپا برگشت. میمون آهی کشید و گفت: کاش منم می‌تونستم مثل تو بدوم و باد بخوره به صورتم. بادپا لبخند زد و گفت: دوست داری امتحان کنی؟ میمون با هیجان سریع پرید پشت اسب. بادپا آروم راه افتاد. اول همه‌چیز خوب بود. میمون خندید و گفت: این که خیلی عالییی. اما وقتی بادپا کمی تندتر دوید، میمون یالش رو محکم گرفت و با ترس گفت: صبر کن! صبر کن! من هنوز کلی موز نخورده دارم! بادپا از خنده نزدیک بود خودش هم زمین بخوره. خرگوش و سنجاب از دور قهقهه می‌زدن.
بادپا آروم ایستاد. میمون هنوز یالش رو محکم گرفته بود. یدفعه از بین یال‌های نرم بادپا، صدای یه آهنگ شاد بلند شد. تَن تَن تَن… تَنَنَن تَن! خرگوش با تعجب گفت: وای! انگار بین یالت یه گروه موسیقی! گنجشک روی سر بادپا نشست. زود باش! ببینیم بعدش چی میشه! بادپا سرش رو با آهنگ تکون داد و شروع کرد به رقصیدن. یه قدم جلو. یه قدم عقب، بعد دمش رو با آهنگ تکون داد. میمون از خنده روی چمنا غلت زد. تو اسبی یا جعبه‌ی شادی  و بعد گفت: تو خیلی خوش‌شانسی. هم سریع می‌دوی، هم صدای قشنگ داری، هم می‌رقصی. بادپا لبخند زد و گفت: درسته اما من نمی‌تونم مثل تو از درختا بالا بروم.
نمی‌تونم مثل خرگوش این‌قدر بلند بپرم و هیچ‌کدوممون هم نمی‌تونیم مثل گنجشک پرواز کنیم! هرکسی یه هنر مخصوص خودش رو داره. لازم نیست همه مثل هم باشیم. دنیا وقتی قشنگ‌تر میشه که هرکدوم بهترینِ خودمون باشیم.
اون روز در جنگل شاتوت، یه دوست جدید پیدا شده بود؛ دوستی که به همه یاد داد هر کسی توانایی خودش رو داره و همین تفاوت‌هاست که دنیا رو شادتر و رنگی‌تر می‌کنه.

شاید اگه یه روز به دلانالند سر بزنی، شما هم بادپا رو ببینی؛ همون دوستی که با شیهه‌ها و رقص‌های شادش، جنگل رو پر از موسیقی و خنده می‌کنه و یه روز پر از شادی رو تجربه کنی که هیچ‌وقت یادت نره!