سفره موزیکال طرح مزرعه حیوانات کد 2912

مزرعه‌ی صداها

در مزرعه‌ی دلانالند، هر روز صبح با صدای حیوانات شروع می‌شد. خروس می‌گفت: قوقولی‌قوقوووو! صبح شده! گاو می‌گفت: ماااا! صبحونه‌م کجاست؟ گوسفند صدا می‌زد: بَع‌بَع! کسی برای من علف تازه آورده؟ سگ می‌گفت: واق‌واق! نگران نباشین، من نگهبان مزرعه‌ام! و اردک هم کنار آبگیر می‌گفت: کواک‌کواک! کی میاد با من آب‌بازی؟

همه‌چیز عادی بود تا اینکه یه روز، دختری به اسم نازنین به مزرعه اومد. نازنین عاشق حیوانات بود و از شنیدن صداهاشون کلی ذوق می‌کرد. وقتی گاو گفت «ماااا»، نازنین خندید و گفت: چه صدای بامزه‌ای داری، خانم گاوه! گاو گوشاش رو تکون داد و گفت: بامزه؟ یعنی صدای من خنده‌داره؟ راستش من خیلی دوست دارم صدای دیگه‌ای داشته باشم! گوسفند که کنارش ایستاده بود، گفت: منم همین‌طور! از بس گفتم بَع‌بَع، دیگه خودمم خسته شدم. کاش می‌تونستم مثل اسب شیهه بکشم! اسب گردنش رو بالا گرفت و گفت: اتفاقاً منم از شیهه کشیدن خسته شدم! دلم می‌خواد مثل اردک بگم کواک‌کواک. خیلی بانمکه!

سگ دمش رو تکون داد و گفت: من دوست دارم مثل خروس آواز بخونم. تصور کنین صبح‌ها به‌جای واق‌واق بگم قوقولی‌قوقو! چه نگهبان خوش‌آوازی می‌شم! اردک هم نوکش رو بالا گرفت و گفت: منم دوست دارم صدای گاو رو داشته باشم. اون‌وقت وقتی میگم ماااا، همه فکر می‌کنن خیلی بزرگ و قوی‌ام! نازنین با تعجب بهشون نگاه کرد و گفت: ولی من صدای همه‌تون رو دوست دارم! اما اگه دلتون می‌خواد صدای همدیگه رو امتحان کنین، ببینین چه اتفاقی می‌افته! همه از این فکر خوششون اومد. گاو گفت: از فردا هرکدوممون یه صدای تازه داریم! دیگه خبری از ماااا گفتن نیست! صبح روز بعد، مزرعه با یه صدای عجیب بیدار شد. گاو سرش رو از طویله بیرون آورد و گفت: قوقولی‌قوقوووو! خروس که هنوز خواب‌آلود بود، از جا پرید و گفت: کی داره جای من آواز می‌خونه؟ من هنوز مسواک هم نزدم! گاو با افتخار گفت: منم! از امروز خواننده‌ی مزرعه‌ام! اما وقتی گوساله‌اش رو صدا زد، کوچولو با تعجب نگاهش کرد و گفت: مامان؟ چرا صدات شبیه خروسه؟ من شیر می‌خوام، نه زنگ بیدارباش! گاو آهی کشید و گفت: اوه! انگار صدای جدیدم یه کم دردسر داره! اون طرف مزرعه، گوسفند داشت تمرین شیهه کشیدن می‌کرد. با تمام قدرت گفت: هِی‌ی‌ی‌ی! سگ با تعجب برگشت و پرسید: ببخشید، شما اسب جدید مزرعه هستین؟ گوسفند گفت: نه! خودمم! فقط صدای جدیدم رو تمرین می‌کنم. سگ خندید و گفت: پس من باید برات علف بیارم یا زین اسب؟ من که گیج شدم! گوسفند گوش‌هاش رو پایین انداخت و گفت: راستش خودمم نمی‌دونم.

کمی اون طرف‌تر، اردک سعی می‌کرد مثل گاو صدا دربیاره. گردنش رو کشید و گفت: ماااااا! جوجه‌ها از ترس پشت مادرشون قایم شدن. اردک فوری گفت: نترسین! من همون اردکم، فقط صدای جدیدم یه کم بزرگ‌تر شده! یکی از جوجه‌ها سرش رو بیرون آورد و پرسید: پس چرا به‌جای کواک‌کواک، مااا میگی؟ ما فکر کردیم یه گاو اومده داخل آبگیر! اردک با ناراحتی گفت: فکر کنم صدای خودم برای آب‌بازی بهتر بود!

ظهر همون روز، نازنین دوباره به مزرعه اومد. از همون دم در، صدای قوقولی‌قوقوی گاو، شیهه‌ی گوسفند و مااا گفتن اردک رو شنید. چند لحظه با تعجب وایساد و بعد خندید: وای! اینجا چه خبره؟ نکنه همه‌تون کلاس آواز ثبت‌نام کردین؟ سگ جلو اومد و گفت: نازنین جان، کمکمون می‌کنی؟ از وقتی صدامون رو عوض کردیم، هیچ‌کس حرف هیچ‌کس رو درست نمی‌فهمه! نازنین کنار آبگیر نشست و گفت: خب، بیاین هرکدومتون یه بار صدای جدیدتون رو دربیارین و بعد صدای خودتون رو هم امتحان کنین. گاو اول از همه جلو اومد و گفت: قوقولی‌قوقوووو… مااااا! گوساله با خوشحالی بالا و پایین پرید و گفت: مامان! این صدای خودته! من همین رو دوست دارم! گوسفند هم یه بار شیهه کشید و بعد گفت: «بع‌بَع! دوست‌هاش با خوشحالی دورش جمع شدن. گوسفند خندید و گفت: آخیش! انگار صدای خودم یه چیز دیگه ست. اردک هم گفت: «کواک‌کواک!» جوجه‌ها خوشحال شدن و دنبالش راه افتادن. اردک با ذوق گفت: دیدین؟ وقتی صدای خودم رو درمیارم، همه می‌فهمن من کی‌ام! اسب شیهه‌ای کشید، سگ واق‌واق کرد و خروس هم با صدای بلند آواز خوند. کم‌کم مزرعه دوباره پر از صداهای آشنای خودش شد.

نازنین دست زد و گفت: دیدین؟ لازم نیست صدای همدیگه رو داشته باشین تا دوست‌داشتنی باشین. هرکدومتون یه صدای مخصوص دارین؛ درست مثل سازهای یه آهنگ که هرکدوم صدای خودشون رو دارن. اگه همه سازها یه جور صدا بدن، آهنگمون دیگه این‌قدر قشنگ نمی‌شه!
از اون روز به بعد، حیوونای مزرعه دیگه آرزو نمی‌کردن صدای همدیگه رو داشته باشن. گاهی برای خنده صدای هم رو تقلید می‌کردن، اما می‌دونستن که هرکدوم صدای مخصوص خودش رو داره؛ صدایی که هیچ‌کس دیگه‌ای نمی‌تونه دقیقاً مثل اون باشه.

هر صبح، وقتی خروس آواز می‌خوند، گاو مااا می‌گفت، گوسفند بَع‌بَع می‌کرد و اردک کواک‌کواک راه می‌انداخت، نازنین لبخند می‌زد و می‌گفت: چه خوب که هیچ‌کدومتون شبیه هم نیستین وگرنه من از کجا می‌فهمیدم دارم با کدومتون حرف می‌زنم؟