مگنت مغناطیسی3 بعدی سطلی ۷۲ قطعه

راز میله‌های رنگی

یه روز صبح، رادو، خرگوش کوچولو، کنار برکه نشسته بود و به جزیره‌ی کوچیکی که وسط آب بود نگاه می‌کرد. روی اون جزیره یه گل آفتابگردان بزرگ و طلایی بود؛ اونقدر بزرگ که از دور هم دیده می‌شد. رادو لبخند زد و گفت: کاش میشد از نزدیک ببینمت! اما یه مشکلی بود. بین ساحل و جزیره هیچ پلی نبود.

رادو اول یه شاخه‌ی بلند پیدا کرد و روی آب گذاشت، اما شاخه لق خورد و داخل برکه افتاد. بعد چند تا سنگ کنار هم چید، اما سنگ‌ها هم قل خوردند و یکی‌ یکی داخل آب رفتن. خرگوش کوچولو نشست و گوشاش رو پایین انداخت. ااا… پس چطوری برسم اونجا؟ همون موقع چشمش به کلبه‌ی کوچیکی افتاد که تا اون روز ندیده بود. روی تابلوی چوبی بالای در نوشته شده بود: کارگاه سازندگان دلانالند

رادو با کنجکاوی جلو رفت. در کلبه نیمه‌باز بود. آروم داخل رو نگاه کرد. کسی اونجا نبود، اما روی یه میز چوبی چندتا میله‌ی رنگی و چند توپک براق بود. کنارشون یه کارت کوچیکی بود که روش نوشته بود: برای ساختن، فقط یک بار امتحان نکن.

خرگوش کوچولو سرش رو کج کرد و گفت: یعنی چی؟ بعد یکی از میله‌ها رو برداشت و به یکی از توپک‌های براق نزدیک کرد. تق! میله به توپک چسبید. رادو از تعجب خندید. وای! خودش چسبید! یه میله‌ی دیگه برداشت. تق! بعد یکی دیگه و تق! کم‌کم یه شکل عجیب روی میز درست شد. رادو چند قدم عقب رفت و بهش نگاه کرد. فکر کنم شبیه زرافه شده… نه، صبر کن… شاید هم عنکبوته! بعد خودش اونقدر خندید که رو زمین نشست.
بعد همه‌ی قطعه‌ها رو جدا کرد و دوباره شروع به ساختن کرد. این بار شبیه نردبان ساخت. خواست بلندش کنه که کج شد و خوابید روی میز. رادو اخم کرد، اما یاد جمله‌ی روی کارت افتاد. برای ساختن، فقط یک بار امتحان نکن. پس دوباره دست به کار شد. یه میله رو جا به‌ جا کرد، یه توپک دیگه اضافه کرد و شکلش رو عوض کرد. بعضی وقت‌ها قدش کوتاه میشد، بعضی وقت‌ها خیلی بلند میشد و بعضی وقت‌ها هم اونقدر عجیب میشد که خودش از دیدنش می‌خندید. بعد ناگهان چشماش برق زد. صبر کن… شاید بشه یه پل ساخت! این بار با دقت بیشتری شروع کرد. میله‌های رنگی و توپک‌ها رو یکی‌ یکی کنار هم گذاشت و اونا تق تق به هم می چسبیدن. رادو هر بار که به مشکل می‌خورد، شکل پل رو عوض می‌کرد. یه بار زیادی کوتاه شد. بار دیگه زیادی خم شد. اما اون دست از امتحان کردن برنداشت. بالاخره بعد از چند بار ساختن و دوباره ساختن، یه پل رنگی قشنگ آماده شد. رادو پل رو آروم روی لبه‌ی برکه گذاشت. پل تا جزیره رسید. خرگوش کوچولو از خوشحالی بالا پرید. بعد با احتیاط روی پل رفت، یه قدم…دو قدم…سه قدم…و بعد به جزیره رسید.

وقتی به گل آفتابگردان نزدیک شد، متوجه چیز عجیبی شد. پشت گل، یه آسیاب بادی کوچیک بود؛ آسیابی که پره‌هاش ایستاده بودند و اصلاً نمی‌چرخیدند. رادو دورش چرخید و گفت: چرا کار نمی‌کنی؟ روی بدنه‌ی آسیاب یه نوشته‌ی کوچیک بود: برای حرکت کردن، یه چیز کم دارم. خرگوش کوچولو خوب نگاه کرد. وسط آسیاب یه جای خالی گرد دیده میشد. رادو چند لحظه فکر کرد. بعد یکی از توپک‌های براق رو که همراهش آورده بود، داخلش گذاشت. همون لحظه پره‌های آسیاب آروم تکون خوردند. بعد تندتر شدن، تندتر و بعد آسیاب شروع به چرخیدن کرد تق تق تق…!
رادو به پل رنگی نگاه کرد، بعد به آسیاب، بعد به میله‌ها و توپک‌های براق اون در تمام مسیر به خونه به این فکر می‌کرد که فردا با همون قطعه‌ها چه چیز تازه‌ای بسازه، یه برج یا یه ستاره؟

و انگار میله‌های رنگی و توپک‌های براق هم یه راز کوچک رو می‌دنستن؛ اینکه امروز می‌تونن یه پل باشند و فردا یه چیزی کاملاً تازه و متفاوت!