ماکت ماشین لیفتراک هوینا (HUINA) مدل 1-7717

قهرمان انبار صبح زود بود و محوطه انبار دلانالند حسابی شلوغ شده بود. چند تا تریلی پشت در منتظر بودن تا بارهاشون رو تحویل بگیرن، اما یک مشکل بزرگ وجود داشت؛ کلی جعبه و محموله سنگین گوشه انبار روی هم جمع شده بود و هنوز کسی نتونسته بود اون‌ها رو جا به‌ جا کنه. رضا دست‌هاش رو به کمرش زد و گفت: بچه‌ها، اگه همین‌طوری بخوایم بارها رو دونه‌ دونه ببریم، تا شب هم کارمون تموم نمی‌شه! مهدی که داشت به جعبه‌ها نگاه می‌کرد، گفت: خب، چند نفری بشیم و با هم هلشون بدیم! علی خندید و گفت: هل بدیم؟! اینا بارن یا توپ فوتبال؟! تازه اگه یکیشون از دستمون در بره، باید تا ته انبار دنبالش بدویم! یکی دیگه پیشنهاد داد: اصلاً تریلی رو بیاریم داخل انبار، شاید بتونیم بارها رو راحت‌تر سوارش کنیم. رضا سرش رو تکون داد و گفت: اون‌وقت چطوری تریلی رو از بین این همه جعبه رد کنیم؟ خودمون هم راه رو بستیم! همه داشتن راه‌حل‌های مختلفی پیشنهاد می‌دادن، اما هیچ‌کدوم به نظر نمی‌رسید کار رو راحت کنه. درست همون موقع صدای یک ماشین از پشت در انبار بلند شد. حمید با لیفتراک زردرنگش از راه رسید، از پشت فرمون پیاده شد و نگاهی به بارهای روی زمین انداخت و گفت: سلام رفقا! من حمیدم. تازه منو به این انبار فرستادن. شنیدم اینجا کلی بار هست که باید جا به‌ جا بشه. گفتم بیام ببینم چه خبره! رضا با خوشحالی گفت: چه خوب شد اومدی حمید! این بارها رو باید برسونیم به تریلی، ولی هرچی فکر می‌کنیم نمی‌دونیم از کجا شروع کنیم. حمید لبخندی زد و گفت: نگران نباشین، این کار رو بسپارین به من! فقط اول باید یه مسیر باز کنیم. حمید پشت فرمون نشست و به‌ آرومی به سمت اولین سکوی بار رفت. شاخک‌های لیفتراک رو پایین آورد، اون‌ها رو زیر سکو قرار داد و با دقت بار رو کمی از زمین بلند کرد. بعد از بین جعبه‌ها عبور کرد و بار رو کنار تریلی گذاشت. مهدی با دیدن این صحنه گفت: به‌ به! چه عجب! بالاخره این کوه بار داره از جلوی چشممون کنار میره! علی خندید و گفت: فقط حواست باشه اون جعبه‌های سمت راست رو هم برداری و گرنه رضا تا فردا می‌خواد از روشون بپره! رضا گفت: خیلی بامزه‌ای علی! به‌ جاش بیا کمک کن مسیر رو خلوت کنیم! حمید یکی‌ یکی سکوهای بار رو جا به‌ جا کرد تا راه انبار باز شد. حالا نوبت بارگیری تریلی بود. رضا نگاهی به کفی تریلی انداخت و گفت: خب حمید، حالا چطوری این همه بار رو ببریم اون بالا؟ حمید گفت: همون‌طوری که از زمین بلندشون کردیم! فقط این بار باید با دقت بیشتری جلو بریم. حمید شاخک‌های لیفتراک رو زیر سکوی بار برد و اون رو تا ارتفاع مناسب بالا آورد. بعد به‌ آرومی جلو رفت و بار رو روی تریلی گذاشت. مهدی با تعجب گفت: یعنی همین یه ماشین کوچولو می‌تونه هم بارها رو جا به‌ جا کنه، هم بذارتشون روی تریلی؟ حمید خندید و گفت: کوچولو بودن که دلیل نمیشه از پس کارهای بزرگ برنیایم! کم‌کم آخرین محموله هم سر جاش قرار گرفت. راننده تریلی از کابین بیرون اومد و گفت: بالاخره بارمون آماده شد! فکر کردم امروز باید همین‌جا شب رو صبح کنیم! همه خندیدن و رضا با خوشحالی رو به حمید گفت: آفرین رفیق! اگه تو نمی‌رسیدی، معلوم نبود تا کی باید اینجا می‌موندیم! حمید نگاهی به انبار مرتب‌شده انداخت و گفت: دیدین؟ قرار نبود همه بارها رو با زور دست جا به‌ جا کنیم. فقط باید می‌فهمیدیم هر کاری رو چطوری انجام بدیم. اون روز، وقتی آخرین تریلی از انبار دلانالند بیرون رفت، بچه‌ها یک چیز تازه یاد گرفته بودن؛ برای انجام کارهای بزرگ، همیشه به زور بیشتر نیاز نداریم. گاهی انتخاب ابزار مناسب و کمی دقت، سخت‌ترین کارها رو هم آسون‌تر می‌کنه!