ماشین کنترلی راستار 1:14 مدل پورشه ۹۱۸ اسپایدر Porsche 918 Spyder

پورشه ۲۵ روز مسابقه‌ی بزرگ دلانالند بود. راننده‌ها یکی‌ یکی با ماشین‌هاشون وارد پیست می‌شدن. صدای موتور همه‌جا پیچیده بود و تماشاگرها بی‌صبرانه منتظر شروع مسابقه بودن. آراد، راننده‌ی ماشین آبی، با افتخار ماشینش رو به بقیه نشون می‌داد و می‌گفت امروز کسی به گرد پای منم نمی‌رسه! سام، راننده‌ی ماشین قرمز، خندید و جواب داد: نتیجه آخر مسابقه معلوم میشه. همون موقع، یه پورشه‌ی مشکی با خط‌های قرمز و شماره‌ی ۲۵ روی بدنه‌اش وارد پیست شد. چراغ‌هاش روشن بود و آروم به سمت خط شروع حرکت می‌کرد. آراد با تعجب گفت: راننده‌ی این ماشین کجاست؟ سام سرش رو به شیشه‌ی پورشه نزدیک کرد و گفت: عجیبه! هیچ‌کس پشت فرمون نیست! نیما، راننده‌ی ماشین زرد، خندید و گفت: شاید راننده‌ش خواب مونده و ماشین گفته خودم میرم مسابقه! آراد جواب داد: مگه میشه؟ این پیست سه تا پیچ تند داره، تازه آخرش هم باید از یه مسیر باریک رد بشیم. ماشین بدون راننده که نمی‌تونه مسابقه بده! سام هم دستی به سقف پورشه زد و گفت: شماره‌ی ۲۵، بهتره همین الان برگردی پارکینگ. اینجا مسابقه‌ست، نه گردش عصرونه! اما پورشه بی‌سر و صدا کنار بقیه‌ی ماشین‌ها ایستاد. داور پرچمش رو بالا برد و فریاد زد: راننده‌ها آماده؟ سه… دو… یک… حرکت! ماشین‌ها با سرعت راه افتادن. آراد جلو افتاد، سام پشت سرش بود و نیما هم سعی می‌کرد از هر دو سبقت بگیره. سام از آینه نگاه کرد و فریاد زد بچه‌ها، شماره‌ی ۲۵ داره میاد! آراد خندید و گفت: نگران نباش، سر پیچ اول می‌مونه! ولی پورشه به پیچ اول رسید، سرعتش رو کم کرد، نرم پیچید و دوباره جلو رفت. نیما با تعجب گفت: اِه، پیچید که! نکنه خودش چشم داره؟! پورشه از پیچ دوم هم رد شد و به ماشین زرد رسید. نیما با خنده گفت: ای بابا! من رانندم ، اون راننده نداره، بعد اون داره از من سبقت می‌گیره؟! تماشاگرها از جاشون بلند شده بودن و همه چشمشون به شماره‌ی ۲۵ بود. حالا فقط یه پیچ تند و یه مسیر باریک تا خط پایان مونده بود. آراد با عجله وارد پیچ شد و مجبور شد ترمز کنه. سام هم پشت سرش گیر افتاد. اما پورشه‌ی شماره‌ی ۲۵ آروم به پیچ نزدیک شد، با دقت چرخید، از مسیر باریک گذشت و درست جلوی چشم همه از خط پایان رد شد! شماره‌ی ۲۵ قهرمان شد!صدای تشویق تماشاگرها کل پیست رو برداشت. آراد از ماشینش پیاده شد و مستقیم رفت سراغ پورشه و گفت: من یه سؤال دارم! تو چطوری بدون راننده از اون پیچ رد شدی؟ سام دور ماشین چرخید و گفت: شاید یه راننده‌ی خیلی کوچولو توشه که ما نمی‌بینیم! همون موقع صدایی از بین تماشاگرها اومد که گفت: لازم نیست زیر ماشین رو بگردین! همه برگشتن و دیدن حمید از بین تماشاگرها بلند شد اومد و با خنده گفت: راننده‌ی شماره‌ی ۲۵ منم! آراد با تعجب پرسید تو؟! ولی تمام مدت بین تماشاگرها بودی! حمید جواب داد: درسته! قرار نیست هر راننده‌ای حتماً پشت فرمون ماشین نشسته باشه. فرمون این ماشین از همین‌جا دست منه! سام به پورشه نگاه کرد و گفت: یعنی وقتی ما داشتیم می‌گفتیم نمی‌تونه از پیچ رد بشه، تو داشتی برای پیچ بعدی آماده می‌شدی؟ حمید خندید و گفت: آره! شما چون راننده‌ای نمی‌دیدین، فکر کردین راننده‌ای وجود نداره. نیما دستی به سرش کشید و گفت: پس ما قبل از اینکه مسابقه شروع بشه، شماره‌ی ۲۵ رو بازنده اعلام کرده بودیم! آراد هم گفت: تازه مطمئن بودیم رد شدنش از اون مسیر غیرممکنه! حمید لبخند زد و گفت: شاید بهتر باشه قبل از اینکه بگیم یه کاری غیرممکنه، ببینیم راه دیگه‌ای هم برای انجام دادنش هست یا نه! سام خندید و گفت: قبوله! ولی حمید حداقل یه تابلو بزن روش که راننده‌‌اش بین تماشاگرهاست! ما داشتیم از ترسِ ماشین بی‌راننده سکته می‌کردیم! همه زدن زیر خنده. حمید هم پورشه‌ی شماره‌ی ۲۵ رو برای دور افتخار به حرکت درآورد. این بار وقتی ماشین از جلوی راننده‌ها رد شد، آراد با خنده براش دست تکون داد و گفت آفرین شماره‌ی ۲۵! حالا فهمیدم هر چیزی رو که نمی‌بینیم، دلیل نمیشه وجود نداشته باشه!