ماشین کنترلی دریفت هاریکن مدل 16303

هاریکن، سلطان دریفت!

در شهر دلانالند، ماشینی زندگی می‌کرد به اسم هاریکن؛ یه ماشین عضلانی و خوش‌قیافه که عاشق سرعت بود. اما هاریکن یه علاقه دیگه هم داشت: دریفت کشیدن! هر شب، همین که چراغ‌های شهر روشن می‌شدن، هاریکن می‌رفت سراغ چرخ‌هاش و با دقت چرخ‌های معمولی رو باز می‌کرد و چرخ‌های مخصوص دریفت رو جاشون می‌بست.

بعد یه دور خودش رو در آینه نگاه می‌کرد و می‌گفت: امشب دیگه نوبت منه! خیابون‌های دلانالند، آماده باشین که سلطان دریفت داره میاد!

چراغ‌های جلو و عقب هاریکن روشن می‌شدن و نورشون روی آسفالت می‌افتاد. هاریکن گاز می‌داد، از این خیابون به اون خیابون می‌رفت و در پیچ‌ها دریفت می‌کشید. صدای چرخ‌هاش بلند می‌شد و گاهی اون‌قدر نزدیک ماشین‌های دیگه می‌پیچید که همه مجبور می‌شدن کنار بکشن.

یه شب، ماشین کوچولوی آبی که تازه از تعمیرگاه برمی‌گشت، با دیدن هاریکن سریع ترمز کرد. هاریکن با خنده گفت: اووووه! چرا ترمز کردی؟ داشتم یه دریفت خوشگل برات اجرا می‌کردم! ماشین آبی گفت: خوشگل؟! من از ترس نزدیک بود رنگم بپره! اصلاً مگه خیابون پیست مسابقه‌ست؟ هاریکن با غرور گفت: عزیزم، من هاریکنم! ماشین سرعتی دلانالند! هیچ اتفاقی برای من نمی‌افته! ماشین آبی زیر لب گفت: آره، فقط امیدوارم یه روز اتفاقی برای بقیه نیفته! اما هاریکن اصلاً به حرفش توجه نکرد. شب بعد دوباره چرخ‌های دریفتش رو بست، چراغ‌هاش رو روشن کرد و راه افتاد. این بار تصمیم گرفته بود رکورد خودش رو بشکنه.

با سرعت وارد خیابون شد و درست وسط پیچ، فرمان رو چرخوند. عقب ماشین سر خورد و هاریکن با هیجان گفت: یوهووو! دیدین چی شد؟ این یعنی دریفت! اما وقتی خواست از پیچ بیرون بیاد، دید یه ماشین کوچولوی زرد از کوچه بیرون اومده. ماشین زرد با دیدن هاریکن خشکش زد و فقط تونست بگه وااای مامانم! هاریکن ناگهان ترمز کرد. چرخ‌ها روی آسفالت کشیده شدن و ماشین با فاصله خیلی کمی جلوی ماشین زرد ایستاد. ماشین زرد با صدای لرزون گفت: هاریکن… تو که می‌گفتی هیچ اتفاقی برای خودت و بقیه نمی‌افته! هاریکن به ماشین زرد نگاه کرد و بعد به چرخ‌هاش. برای اولین بار، دیگه چیزی برای پُز دادن نداشت.

ماشین زرد گفت: اگه تو ماشین ماهری هستی، پس باید بتونی جلوی خودت رو هم بگیری؛ نه اینکه همه رو مجبور کنی از ترس کنار بکشن! هاریکن چیزی نگفت. آروم چرخید و به سمت خونه رفت. اون شب برای اولین بار، چرخ‌های دریفتش رو باز کرد و بهشون خیره شد. صبح روز بعد، هاریکن به میدان تمرین شهر رفت؛ جایی که ماشین‌ها می‌تونستن با خیال راحت سرعت بگیرن و دریفت تمرین کنن. چند تا مخروط رنگی هم گذاشت تا مسیر پیچ‌ها مشخص باشه. ماشین آبی با تعجب گفت هاریکن؟ اینجا چی کار می‌کنی؟ نکنه اومدی مخروط‌ها رو هم بترسونی؟

هاریکن خندید و گفت نه بابا! اومدم یه چیزی رو ثابت کنم؛ اینکه سلطان دریفت بودن فقط به سر خوردن چرخ‌ها نیست، به اینکه بدونی کجا باید دریفت بکشی! بعد چراغ‌هاش رو روشن کرد، سرعت گرفت و با یک دریفت تمیز از بین مخروط‌ها گذشت. این بار نه ماشینی مجبور شد ترمز کنه، نه کسی از ترس کنار کشید. همه براش بوق زدن.

هاریکن با خوشحالی گفت: خب، حالا کی می‌تونه رکورد منو بشکنه؟ ماشین زرد جلو اومد و گفت: من حاضرم! فقط قول بده اگه برنده شدم، از فردا بهم بگی استاد دریفت. هاریکن خندید و گفت: قبوله! ولی اگه من بردم، باید بهم بگی سلطان پیچ‌ها!

از اون شب به بعد، هاریکن همچنان عاشق سرعت و دریفت بود؛ اما دیگه در خیابون‌های شهر دریفت نمی‌کشید. هر وقت دلش می‌خواست مهارتش رو به نمایش بذاره، می‌رفت پیست تمرین و اونجا با خیال راحت دریفت می‌کشید. چون بالاخره فهمیده بود که حتی بهترین راننده‌ها هم باید بدونن کجا وقت سرعت گرفتنه و کجا وقت آروم رفتن.