ماشین عقب کش فلزی فولکس تاکسی دودزا

فوفو تاکسی
یه روز صبح زود، وقتی خورشید تازه با چشم‌های خواب‌آلود از پشت ساختمان‌های بلند شهر بیرون اومده بود، تمام ماشین‌ها در «گاراژ آفتاب» منتظر راننده‌هاشون بودن.
تاکسی زرد کوچولو بوقی زد و گفت: امروز حتماً من اولین مسافر رو می‌برم! تاکسی آبی با غرور شیشه‌هاش رو پاک کرد و گفت: نه بابا! من از همه تمیزترم، پس مسافرها سوار من میشن! همون موقع، صدای متفاوتی از دم درِ گاراژ شنیده شد: ووووم… وووووم! یه فولکس تاکسی سبز رنگ عجیب وارد شد. همهٔ ماشین‌ها یه دفعه ساکت شدن و با چشم‌های گردشده نگاهش کردن. روی کاپوت این فولکس سبز، یه موتور بزرگ و نقره‌ای براق فلزی تکون می‌خورد و پشتش یه اگزوز بزرگ شبیه موشک‌های فضایی دیده میشد! تاکسی زرد پچ‌ پچ کرد: وای… چه شکل عجیبی داره! چرا شبیه ما نیست؟ تاکسی آبی پوزخندی زد و گفت: من که اگه راننده بودم، عمراً سوار یه ماشین اینقدر عجیب نمی‌شدم! فولکس سبز رنگ که اسمش فوفو بود، چیزی نگفت. سرش رو پایین انداخت و آروم گوشه‌ای ایستاد.
یکی‌ یکی راننده‌ها اومدن. اما هیچ‌کس سراغ فوفو نرفت. یکی گفت: زیادی متفاوته، به کار ما نمیاد! یکی دیگه گفت: به نظرم عجیبه، ممکنه مسافرها ازش بترسن! همون موقع، نیلوفر همراه پدربزرگش به گاراژ اومد. نیلوفر تموم ماشین‌ها رو رد کرد تا اینکه چشمش به فوفو افتاد. با دیدن موتور براق روی کاپوت فوفو، دست‌هاش رو تکون داد و با هیجان گفت: وای! پدربزرگ! نگاه کن! این فولکس سبز از همهٔ ماشین‌های شهر قشنگ‌تر و جالب‌تره! سوار همین بشیم. عمو رضا راننده مهربونم گاراژ جلو اومد، دستی به بدنهٔ محکم فوفو کشید و گفت: من هم خیلی دوست دارم رانندهٔ این ماشین خاص و پرقدرت باشم. فوفو از خوشحالی تمام چراغ‌هاش رو روشن و خاموش کرد. همه با شادی سوار شدن. هنوز خیلی از گاراژ دور نشده بودن که بارون شروع شد. نیلوفر به شیشه تکیه داد و گفت: چه هوای عجیبی! عمو رضا از آیینه به نیلوفر نگاه کرد و گفت: صبر کن دخترم، تازه شگفتی‌های اصلی فوفو رو ندیدی، یه دفعه از اگزوزهای موشکی پشت ماشین: «فووووووش…» بخار و دود سفید رنگ خنک بیرون زد! نیلوفر با هیجان دست زد و خندید:  وااای! چقدر قشنگه! انگار سوار یه ابر کوچولو شدیم و داریم پرواز می‌کنیم!
فوفو که از تعریف‌های نیلوفر کمی خجالت کشیده بود، گفت: آخه در گاراژ همه فکر می‌کردن چون قیافه‌ام با بقیه فرق داره، عجیب و غریبم و به دردی نمی‌خورم!
نیلوفر با مهربانی دستی به بدنهٔ فوفو کشید و گفت: ولی همین تفاوتت تو رو خیلی جذاب و دوست‌داشتنی کرده! فوفو از خوشحالی تمام چراغ‌هاش رو روشن کرد، وقتی به گاراژ برگشتن، تاکسی‌های دیگه که ماجرا رو شنیده بودن، خجالت‌زده دور فوفو جمع شدن. تاکسی زرد گفت: فوفو، ما اشتباه کردیم. تاکسی آبی گفت: آره، ما قبل از اینکه اصلاً تو رو بشناسیم و توانایی‌هات رو ببینیم، فقط از روی ظاهرت درباره‌ات قضاوت کردیم. ما رو ببخش!
فوفو درهاش رو باز کرد، چشمکی با چراغ‌هاش زد و گفت: مهم نیست دوستای من، مهم اینکه حالا فهمیدید تفاوت‌ها چقدر می‌تونن قشنگ باشن و الان با هم دوستیم!

قهرمان کوچولو!
یادت باشه بعضی وقت‌ها چیزها از دور عجیب به نظر میان اما وقتی نزدیک‌تر بشی، می‌بینی همون‌ها می‌تونن بهترین دوست‌هات باشن و شاید یه روز شما هم سوار فوفو بشی و بگی: چه خوبه قبل از قضاوت، اول بشناسیم!
دوست داری فوفو دودزا و قدرتمند رو از نزدیک ببینی؟ بدنه‌اش رو لمس کنی و اگزوزهای موشکیش برات ابرهای جادویی بسازن؟ اگه خواستی فوفو رو از نزدیک ببینی، اون در دلانالند منتظرته؛ تا بیاد پیشت!