لگو سری سیتی مدل هواپیمای مسافربری 60367 – LEGO City Passenger Plane

پازل پرواز

صبح زود بود و فرودگاه شهر آفتابی کم‌کم شلوغ می‌شد. خدمه فرودگاه مشغول آماده کردن هواپیمای بزرگ مسافربری بودن. راننده اتوبوس مسافرا رو از سالن به سمت هواپیما می‌آورد، راننده کامیون غذا مشغول بار زدن خوراکی‌ها بود و مسئول چمدون‌ها هم بارها رو مرتب می‌کرد. بین مسافرا، یه پسر کوچولو به اسم نیما بود که برای اولین بار می‌خواست سوار هواپیما بشه. از هیجان یه لحظه آروم و قرار نداشت. نیما با چشمای گرد شده به یه ماشین بزرگ کنار هواپیما نگاه کرد و پرسید: آقا! این ماشین چرا پشت هواپیما وایساده؟ راننده یدک‌کش خندید و گفت: این دوست ما کمک می‌کنه هواپیما راحت‌تر جا به‌ جا بشه. نیما با تعجب گفت: یعنی هواپیما خودش بلد نیست؟ راننده خندید و گفت: بلده، ولی بعضی وقتا کمک گرفتن کار رو راحت‌تر می‌کنه. نیما سری تکون داد و گفت: مثل وقتی که من نمی‌تونم در شیشه مربا رو باز کنم و از بابام کمک می‌گیرم؟ راننده زد زیر خنده و گفت: دقیقاً همون‌طوره! همون موقع راننده کامیون غذا از راه رسید. نیما پرسید: شما چی می‌بری؟ راننده گفت: غذا برای مسافرا. نیما با خنده گفت: پس مهم‌ترین آدم فرودگاه شمایی! چون اگه غذا نباشه همه غر می‌زنن! همه خندیدن. چند دقیقه بعد کمک‌خلبان با عجله از هواپیما پایین اومد. بچه‌ها… خلبان هنوز نرسیده! همه به هم نگاه کردن. نیما آروم گفت: یعنی پروازمون کنسل شد؟ راننده اتوبوس گفت: نه بابا! مسئول بار گفت: ما هنوز کلی کار داریم. راننده کامیون غذا گفت: من باید غذاها رو تحویل بدم. خدمه زمینی گفت: منم باید هواپیما رو بررسی کنم. کمک‌خلبان گفت: منم دستگاه‌ها رو چک می‌کنم. نیما با تعجب گفت: وای! پس این همه آدم برای یه پرواز کار می‌کنن؟ خدمه زمینی لبخند زد و گفت: بله قهرمان! هیچ پروازی فقط با یه نفر انجام نمیشه. همه مشغول کار شدن. یکی چمدون‌ها رو جا به‌ جا می‌کرد، یکی مسافرا رو راهنمایی می‌کرد، یکی صندلی‌ها رو بررسی می‌کرد و یکی آخرین وسایل رو داخل هواپیما می‌برد. نیما هم از پنجره فرودگاه همه رو تماشا می‌کرد. چند دقیقه بعد، مردی با لباس خلبانی نفس‌ نفس‌زنان وارد شد. ببخشید! ببخشید! ترافیک شده بود! خلبان نگاهی به اطراف انداخت و گفت: وای! حتماً همه کارا مونده. کمک‌خلبان خندید و گفت: نه، همه کارشونو انجام می‌دادن. راننده اتوبوس گفت: من مسافرا رو آوردم. مسئول بار گفت: من چمدون‌ها رو آوردم. راننده کامیون غذا گفت: غذاها هم سر جاشونه. خدمه زمینی گفت: هواپیما هم کاملاً آماده‌ست. خلبان با لبخند گفت: پس همه کارا انجام شده!

نیما که کنار پله‌ها ایستاده بود گفت: من فهمیدم! همه به طرفش نگاه کردن. نیما با هیجان گفت: پرواز مثل پازله! اگه یکی از تیکه‌ها نباشه، تصویر کامل نمیشه. خلبان خم شد و گفت: آفرین نیما! دقیقاً همین‌طوره. کمی بعد مسافرا سوار شدن، درهای هواپیما بسته شد و هواپیمای بزرگ آروم روی باند حرکت کرد. نیما کنار پنجره نشست و وقتی هواپیما از زمین بلند شد، با خودش گفت: چه جالبه… من فکر می‌کردم فقط خلبان مهمه، اما امروز یادگرفتم هر کسی یه کار مهم داره. هواپیما بالاتر و بالاتر رفت و شهر آفتابی زیر ابرها کوچیک‌تر شد. از اون روز به بعد، نیما هر وقت یک کار بزرگ می‌دید، یادش می‌اومد که موفقیت فقط کار یک نفر نیست؛ وقتی همه کنار هم کمک می‌کنن، اتفاق‌های بزرگ شکل می‌گیرن.

دوست کوچولوی من:
شما هم دوست داری با خلبان‌ها، مسافرا و دوستان فرودگاه شهر آفتابی همراه بشی؟ شاید در دلانالند، پرواز بعدی منتظر یکی مثل شما باشه! عجله کن، چون هواپیما آماده پروازه و دوستاش بی‌صبرانه منتظرن شما هم به گروهشون اضافه بشی!