لگو ساختنی پلیس شهری ۲ در ۱ سیتی پلیس کد 608

مأموریت نشان طلایی

فردا قرار بود جشن بزرگ پلیس‌های جزیره‌ی آبی برگزار بشه. هر سال، فرمانده پلیس، «نشان طلایی شجاعت» رو به بهترین پلیس سال می‌داد. همه از چند هفته قبل منتظر این روز بودن. اما صبح روز جشن، وقتی فرمانده در گاوصندوق رو باز کرد، یه دفعه خشکش زد. نشان طلایی سر جاش نبود! فقط یه پاکت آبی روی میز بود. روی کاغذ فقط یه جمله نوشته شده بود: اگه می‌خواین نشان رو پیدا کنین، این بار باید بیشتر فکر کنین و بدوین! امضا: رامین. پلیس سام با تعجب گفت: یعنی رامین نشان رو برداشته؟ فرمانده لبخند زد و گفت: رامین هیچ‌وقت چیزی رو برای خودش برنمی‌داره. اون فقط عاشق ساختن معماست. اگه معماهاشو حل کنین، نشان هم پیدا میشه. پلیس سام گفت: پس وقتشه مأموریت رو شروع کنیم! آرش گفت: اولین سرنخ کجاست؟ همون لحظه بی‌سیم خش‌خش کرد. از برج مراقبت… روی بلندترین صخره‌ی جزیره یه پرچم آبی دیده شده. سام به قله نگاه کرد و گفت: با ماشین که نمیشه رفت اون بالا! آرش خندید و گفت: هلیکوپتر برای همچین موقع هاست. چند لحظه بعد، صدای ملخ هلیکوپتر در آسمون پیچید. هلیکوپتر آروم روی قله نشست. کنار پرچم، یه جعبه‌ی کوچیک بود. سام درش رو باز کرد. داخلش یه قطب‌نما و یه یادداشت بود. آفرین… حالا دنبال جایی بگردین که موج‌ها همیشه اول بهش سلام می‌کنن.

سام گفت: یعنی چی؟ آرش چند لحظه به نقشه نگاه کرد، بعد لبخند زد. اسکله! اولین جایی که موج‌ها بهش می‌خورن و سوار قایق پلیس شدن و راه افتادن. موج‌ها آروم به بدنه‌ی قایق می‌خوردن. وقتی به اسکله رسیدن، چیزی پیدا نکردن. سام گفت: فکر کنم اشتباه اومدیم. آرش خم شد و گفت: نه… نگاه کن! زیر یکی از طناب‌های اسکله، یه بطری شیشه‌ای گیر کرده بود. داخل بطری یه کلید و یه نامه بود.
کلید رو نگه دارین، هنوز به دردتون می‌خوره. حالا برین جایی که همه فکر می‌کنن زندانه، اما امروز یه راز در دلش قایم شده. سام گفت: یعنی همون بازداشتگاه پلیس! قایق دوباره حرکت کرد و چند دقیقه بعد به مقر پلیس رسیدن. سام کلید رو داخل قفل اتاق نگهداری مدارک چرخوند. در باز شد. وسط اتاق فقط یه صندوق فلزی بود. سام با ذوق گفت: پیداش کردیم! در صندوق رو باز کرد…اما داخلش فقط یه چراغ‌قوه بود! آرش خندید. رامین دوباره سر کارمون گذاشت! چراغ‌قوه رو روشن کردن. نورش روی دیوار افتاد. روی دیوار با رنگ شبرنگ نوشته بود: گاهی جواب درست جلوی چشمه، اما تا نور نندازی، نمی‌بینیش. آخرین سرنخ کنار درخت نخل تنهاست. سام گفت: بدو! آرش خندید. این بار دیگه واقعاً باید بدویم! هر دو سوار ماشین پلیس شدن و با صدای آژیر از کنار ساحل رد شدن. چند دقیقه بعد کنار تنها نخل جزیره رسیدن. زیر نخل، یه صندوق چوبی کوچیک بود. سام با هیجان درش رو باز کرد. داخل صندوق، نشان طلایی شجاعت می‌درخشید. کنارش هم یه پاکت بود. فرمانده پاکت رو باز کرد و بلند خوند: اگه از اول فقط دویده بودین، هیچ‌وقت نشان رو پیدا نمی‌کردین. شما هر مرحله اول فکر کردین، بعد از هلیکوپتر، قایق و ماشین استفاده کردین. بهترین پلیس کسی نیست که از همه سریع‌تر باشه؛ بهترین پلیس کسی که خوب فکر کنه و با دوستش همکاری کنه. رامین! سام لبخند زد و گفت: پس این همه معما فقط یه امتحان بود. فرمانده سرش رو تکون داد و گفت: دقیقاً. امروز نه فقط نشان طلایی پیدا شد، بلکه معلوم شد دو پلیس باهوش هم داریم.

همون موقع صدای خنده‌ای از پشت درخت نخل اومد. سام و آرش دویدن اون طرف. اما فقط رد یک جفت کفش روی شن‌ها مونده بود. آرش خندید و گفت: بازم دیر رسیدیم! فرمانده با خنده گفت: نگران نباشین… رامین هیچ‌وقت زیاد دور نمیشه. مطمئنم برای جشن سال بعد، از همین حالا داره یه معمای تازه طراحی می‌کنه.

از اون روز به بعد، هر سال قبل از جشن پلیس‌های جزیره، همه منتظر پاکت آبی بودن؛ چون می‌دونستن رامین دوباره یه مأموریت تازه آماده کرده؛ مأموریتی که در اون فقط سرعت مهم نبود، فکر کردن، دقت و همکاری هم حرف اول رو می‌زد.
شنیدم قایق پلیس هنوز کنار اسکله منتظره، هلیکوپتر هر روز دور جزیره گشت می‌زنه، ماشین گشت آماده‌ی حرکت کنار مقر پلیسه و رامین هم معمای بعدیش رو جایی قایم کرده… فقط هنوز دو پلیس باهوش کم دارن. فکر می‌کنی یکی از اون‌ها شما باشی؟ اگه دلت می‌خواد جوابش رو پیدا کنی، یه سر به دلانالند بزن…!