قایق کنترلی شارژی 588-777

کوسه‌ی نقره‌ای و کشتی تپل

یک روز عصر، آراد کنار حوض بزرگ حیاط نشسته بود. در حوض، یه کشتی پلاستیکی بزرگ و قدیمی شناور بود که اسمش ناخدا تپل بود. ناخدا تپل خیلی کند و سنگین بود، اما چون هیکلش بزرگ بود، همش پز می‌داد. ناخدا تپل با صدای کلفتی گفت: اوهوی! همه برید کنار! من سلطان اقیانوسم! اگه یه تکون بخورم، همه جا رو آب برمی‌داره! آراد لبخند زد و قایق جدید و ریزه‌ میزه‌اش رو آروم گذاشت در آب. ناخدا تپل تا چشمش به قایق نقره‌ای افتاد، زد زیر خنده: ها ها ها! این فسقلی رو ببین! این که اندازه‌ی کف پای منم نیست! مواظب باش غرق نشی کوچولو! قایق نقره‌ای که خیلی شجاع بود، موتورش رو روشن کرد و با صدای زیری گفت: هیکل بزرگ رو که همه دارن جناب ناخدا! هنر این که بتونی از لای خزه‌ها رد بشی! ببینم می‌تونی منو بگیری؟ مسابقه شروع شد! آراد کنترل رو فشار داد. ویززززززز! قایق کوچولو مثل یه کوسه‌ی نقره‌ای از جا کنده شد. اونقدر کوچک و زرنگ بود که از زیر فواره‌ها و لای برگ‌های نیلوفر ویراژ می‌داد. اما ناخدا تپل؟ اون هنوز داشت تلاش می‌کرد دور بزند: هن… هن… وای گیر کردم به شلنگ! هوا کم‌کم تاریک شد و سیاهی شب روی حوض افتاد. ناخدا تپل لرزید و فریاد زد: وای! من جایی رو نمی‌بینم! نکنه بخورم به لبه‌ی حوض و غرق بشم؟ کمک! آراد دکمه‌ی مخصوص رو زد. ناگهان دو تا چشم درخشان و رنگی روی بدنه‌ی قایق کوچولو روشن شدند! حوض تاریک، با نورهای رقصان سبز و قرمز روشن شد. قایق نقره‌ای مثل یک کرم‌شب‌تاب پرسرعت، دور ناخدا تپل چرخید و راه رو نشونش داد. ناخدا تپل که سرگیجه گرفته بود، پرچم سفیدش رو بالا برد و گفت: باشه بابا! تسلیم! تو کوچولویی ولی مثل فشفشه میری! قول میدم دیگه بهت پز ندم فسقلی!
اون شب آراد و قایق نقره‌ای تا دیروقت در حوض نورانی بازی کردند. آراد یاد گرفت که برنده شدن به هیکل بزرگ نیست، به زرنگ بودن و روشن بودن چراغ‌های ذهن است!

حالا این راننده‌ی کوچولو و فرز، موتورش رو خاموش کرده و در دلانالند لنگر انداخته. دوست داری شب‌ها حوض حیاطتون رو با نورهای رقصانش روشن کنی؟ کنترل دست شماست.