فیگور فرشته‌های مهربان نشسته مجموعه 4 عددی

در شهر زیبایی دختری به نام حلما زندگی می کرد. حلما کلی اسباب‌بازی داشت؛ عروسک‌های بامزه، توپ‌های پرشی و خرس‌های پشمالو. اما اون باز هم کمی غمگین بود. چون هنوز یاد نگرفته بود چطور با بقیه دوست بشه و فکر می‌کرد تنهایی بازی کردن خیلی سخت است. یه شب، حلما سرش رو روی بالش گذاشت و به ماه نگاه کرد و آهسته گفت: ای کاش چند تا دوست واقعی داشتم که هیچ‌ وقت من رو تنها نمی‌گذاشتن. یه دفعه یه نور صورتی اتاق رو پر کرد. چهار فرشته‌ی کوچولو، بال‌زنان از پنجره وارد شدند و لبه‌ی تخت حلما نشستند. حلما با تعجب چشم‌هایش رو مالید. یکی از اونا که بال‌های آبی داشت، جلو اومد و گفت: سلام حلما جونم! من ســلینا هستم. ما صدای تو رو شنیدیم و اومدیم که آرزوت رو براورده کنیم و دیگه تنها نباشی! فرشته بعدی که موهای مشکی داشت، پرید وسط و با شیطنت گفت: منم مـینا هستم و این‌ها هم دوست‌های همیشگی من، درنا و دیانا هستن. حلما با خجالت گفت: اما… من بلد نیستم چطوری با شما بازی کنم. درنا که لباس بنفش قشنگی داشت، خندید و گفت: بازی با ما خیلی راحته! نگاه کن! بعد اتفاق عجیبی افتاد. درنا سرش رو چرخوند و آهسته از تنه‌اش جدا کرد و داد به دیانا! دیانا هم بال‌هایش را به مـینا داد! اونا مثل قطعات یک پازل جادویی، تکه‌هاشون رو با هم جا به‌ جا کردند. سـلینا با صدای بامزه‌ای گفت: ای وای! الان من سـلینا هستم یا دیانا ؟ فکر کنم الان دو تا اسم دارم و بلند بلند خندید. حلما هم از ته دل خندید. مـینا گفت: دوستم ما این کار رو می‌کنیم تا یادت بمونه که دوست‌ها به هم کمک می‌کنن تا قشنگ‌تر بشن. ما بخش‌هایی از وجودمون رو به هم قرض می‌دیم چون همدیگه رو دوست داریم. درنا جلوتر اومد و دست کوچولوش رو روی دست حلما گذاشت و گفت: ما از امروز لبه‌ی میز تو می‌شینیم. هر وقت احساس تنهایی کردی، می‌تونی ما رو با هم جا به‌ جا کنی، بال‌هامون رو عوض کنی و باهامون حرف بزنی. ما همیشه پیش تو می‌مونیم تا یاد بگیری چطوری با بچه‌های دیگه هم دوست بشی و بهشون لبخند بزنی.

اون شب حلما با لبخند خوابید. اون یاد گرفت که دوستی یعنی شریک شدن شادی‌ها.
فرشته‌ها حالا آرام لبه‌ی قفسه ی دلانالند نشستن و منتظرن. اونا می‌خواهن به خونه‌ی شما بیاین تا با هاتون بازی کنن و بهتون بگن: تا وقتی فرشته‌های مهربون هستن هیچ‌کس در دنیا تنها نیست.