فیگور داستان اسباب‌ بازی‌ ها Toy story مجموعه 7 عددی

وودی و هیولای الکی
شب شد و اندی بعد از یه روز پر از بازی، آروم لامپ رو خاموش کرد، زیر پتو رفت و چشم‌هاش رو بست. اتاق که تاریک شد، نور نقره‌ای ماه از پنجره اومد و درست همون لحظه، اسباب‌بازی‌ها یکی‌ یکی جون گرفتن. وودی از کنار تخت پایین پرید، باز دور و برش رو بررسی کرد، جسی کش‌ و قوس رفت و لاتسو مثل همیشه لبخند زد. هاپولو خرگوش صورتی بامزه گوش‌هاش رو بالا گرفت و جیک‌جیکو هم مثل همیشه با چشم‌های گرد اطراف رو نگاه می‌کرد. وودی آروم گفت: خب رفقا… شب قشنگی داریم، درسته؟ باز با صدای قهرمانانه‌اش گفت: کاملاً در کنترله! به سوی بی‌نهایت. ناگهان یه سایه‌ی بزرگ و عجیب روی دیوار افتاد؛ دقیقاً همون‌جا که نور ماه می‌تابید. همه با چشم‌های گِرد بهش نگاه کردن. جسی پرید عقب و گفت: وایسا! اون… اون چیه؟ هاپولو پاهاش لرزید: من که نترسیدم فقط هوا یخیه! جیک‌جیکو پشت لاتسو قایم شد: اگه هیولا باشه، من کوچولوترینم! منو نخوره لطفاً! باز یه قدم عقب رفت، بعد سریع سینه‌اش رو جلو داد: من… فقط جای بهتری برای دفاع انتخاب کردم. جسی خندید: باز… تو فقط ترسیدی! سایه دوباره تکون خورد.
لاتسو گفت: خب… یکی باید بفهمه این چیه. باز گفت: موافقم! من یه رنجر فضایی هستم که جیک‌جیکو پرید وسط حرفش: باشه شجاع‌جون! تو برو جلو! ما پشتتیم… خیلی پشتت! وودی چند ثانیه با دقت بهش نگاه کرد، بعد با برق شیطنت در چشم‌هاش گفت: فهمیدم! یکی بره لامپو روشن کنه! نور بیاد، هیولا فرار می‌کنه! هیولاها از نور خوششون نمیاد! هاپولو با دهن باز گفت: وای یعنی لامپ، هیولا پران‌کنه‌؟ جیک‌جیکو هیجان‌زده گفت: آره! لامپ قهرمان! باز دستش رو بالا برد: رفقا، من آماده‌ام… به سوی بی‌نهایت و…وودی گفت: باز! فقط برو دکمه لامپ رو بزن. همه آهسته و چسبیده به هم حرکت کردن. جسی گفت: هاپولو، چرا این‌قدر به من چسبیدی؟ هاپولو گفت: من فقط دارم ازت محافظت می‌کنم! جیک‌جیکو هم گفت: منم دارم از هر دوتاتون محافظت می‌کنم! وقتی به لامپ رسیدن، وودی گفت: خب، آماده‌این؟ باز با جدیت: آماده‌ام… اگه هیولا حمله کرد، اسم منو به خوبی یاد کنین! جسی خندید: باز، فقط لامپو روشن کن! تق! چراغ روشن شد. همه یه دفعه برگشتند سمت دیوار و سایه‌ی ترسناک غیب شد. وودی خندید و گفت: رفقا، معما حل شد! و به گوشه اتاق نگاه کردن، همونجا که کاپشن اندی روی صندلی افتاده بود، کلاهش از لبه آویزون شده بود و کنارش توپش بود. نور ماه اونا رو شبیه یه هیولای عجیب کرده بود. جسی زد زیر خنده: یعنی من از یه کاپشن ترسیدم؟! باز سریع گفت: من از اول هم می‌دونستم! جیک‌جیکو گفت: پس هیولا پرانمون کار کرد؟! هاپولو با افتخار گفت: من از همون اولش فهمیده بودم… فقط نمی‌خواستم بگم. لاتسو لبخند زد: دیدین؟ تاریکی بعضی چیزها رو بزرگ‌تر و متفاوت تر از واقعیت نشون میده. وودی کلاهش رو صاف کرد و گفت: امشب یه چیز مهم یاد گرفتیم در تاریکی همه‌چی عجیب‌تر به نظر می‌رسه. اما وقتی نور میاد و خوب نگاه می‌کنیم، معلوم میشه ترسمون الکی بوده.

همه خندیدند، کنار هم نشستند و اتاق اندی دوباره آروم شد.

و شما کوچولوی شجاع: اگر دوست داری وودی و باز و جسی و بقیه‌ی دوست‌های بامزه‌شون رو از نزدیک ببینی و با خیال و خنده وارد دنیای قشنگ اسباب‌بازی‌هاشون بشی، بیا به دلانالند؛ جایی که قصه‌ها زنده میشن و دوست‌های قشنگ منتظر شما هستن!