عروسک مفصلی دو عددی مادر و دختر

گلنار مامان کوچولو

جلوی آینه قدی اتاق، غوغایی برپا بود. مامان عسل داشت دکمه‌های لباس صورتیش رو می‌بست که یهو دید گلنار هم دقیقاً همون لباس رو پوشیده، ولی یه فرق بامزه داشت؛ اون یه کیف دستی خیلی بزرگ هم برداشته بود و با اخم‌های درهم رفته، تند تند داشت قدم می‌زد. مامان خندید و پرسید: گلنار جونم، چرا اینقدر عجله داری؟ چرا لباستو شبیه من کردی؟ گلنار ایستاد، دستش رو مثل وقتی که مامان می‌خواد یه چیزی رو توضیح بده دستش را به کمرش زد و با یه لحن جدی و بامزه گفت: ببین مامان عسل، من الان خودم مامان ده تا عروسکم. خرسی و خرگوشی منتظرن من ببرمشون مهمونی. یه مامان واقعی که نمی‌تونه با لباس خواب بیاد! من باید شبیه شما بشم تا اونا ازم حساب ببرن. مامان لبخند زد و گفت: آهان پس قضیه اینه. خب، بیا ببینم دیگه چیکارا باید بکنی؟ گلنار شروع کرد به تقلید کردن. مامان عسل موهاشو داد پشت گوشش، گلنار هم سریع همین کارو کرد. مامامی یه لبخند ملیح زد، گلنار هم سعی کرد همونطوری بخنده، ولی بیشتر شبیه یه شکلک بامزه شد. بعد گلنار با یه صدای کلفت‌تر گفت: خب بچه‌ها، همه سوار کالسکه بشید، دیرمون شد. مامان عسل نشست روبروی گلنار، دستای کوچولوش رو گرفت و گفت: گلنار خانم، یه راز مهم رو یادت رفت، شما الان لباس منو پوشیدی، ادای منم درآوردی، ولی مامان بودن فقط به لباس صورتی و کیف گنده نیست که. گلنار با تعجب پرسید: پس به چیه؟
مامان گفت: یه مامان واقعی، قبل از اینکه لباسش قشنگ باشه، اخلاقش قشنگه. صبرش زیاده، با عروسکاش مهربونه و سرشون داد نمی‌زنه. اگه می‌خوای بهترین مامان دنیا برای عروسکات باشی، باید قلبت هم صورتی و مهربون باشه، نه فقط لباست.
نی‌نی یه کم فکر کرد، اخم‌هاش باز شد و با یه لبخند واقعی گفت: فهمیدم، پس من الان میرم خرسی رو بغل می‌کنم و آروم بهش میگم حاضر بشه. اینطوری شبیه شما میشم، مگه نه؟
اون روز گلنار یاد گرفت که بزرگ شدن، به قد و لباس نیست؛ به مهربونیه.

حالا نوبت شماست مامان کوچولوی دلانالندی:
دوست داری این عسل و گلنار رو ببری خونه تا گلنار یاد بگیره چطوری برای عروسک‌های شما مادری کنه؟ این دو تا در دلانالند منتظرن تا بیان پیشت!