ربات سگ کنترلی مدل K19

تدی و دم جادویی

یکی بود یکی نبود. خیلی دورتر از اینجا، یه شهر عجیب و براق بود به اسم «شهر ربات‌ها». در این شهر همه چیز از آهن و پیچ و مهره بود و خورشیدش مثل نقره می‌درخشید. در این شهر یه سگ رباتی سفید و بامزه بود به اسم «تدی» که همیشه ی دستمال گردن آبی به گردنش می‌بست. اون روز، شهر ربات‌ها خیلی شلوغ بود. همه داشتن برای جشن بزرگ ستاره‌ها آماده می‌شدند. تدی با دوست صمیمیش، که یه پرنده‌ی آهنی کوچک بود، کنار میدون شهر ایستاده بود. تدی با خوشحالی دمش رو تکان داد و گفت: هاپ هاپ! نگاه کن! من تمام تمرین‌هام رو انجام دادم و می‌خوام امشب در مسابقه نفر اول بشم. بعد یک قدم جلو رفت، سرش رو کج کرد و با صدایی بامزه شروع به آواز خوندن کرد: بیپ بیپ… هاپ هاپ… موزیک! پرنده‌ی آهنی با تعجب بال‌هاش رو به هم زد و گفت: واای تدی! صدای آوازت عالیه. ولی شنیدم شاید امشب برق‌های شهر قطع بشه. اگه همه جا تاریک بشه، هیچ‌کس رقص تو رو نمی‌بینه! تدی خندید و چشمکی زد: نگران نباش! من یه راز مهم دارم. بعد یه دفعه دکمه‌ی جادوییش فعال شد و دم گردش شروع کرد به درخشیدن! قرمز، آبی، سبز… نور دم تدی اونقدر قشنگ و پرنور بود که مثل یک رنگین‌کمون در دل شب می‌درخشید و تمام ربات‌های شهر با تعجب نگاش می کردند. پرنده آهنی گفت: عالیه! تو حتماً برنده میشی. ولی تدی، تو خیلی کارهای زیادی بلدی. هم راه میری، هم می‌چرخی، هم آواز می‌خونی. اگه وسط مسابقه قاطی کنی چی؟ تدی نگاهی به کنترل آبی‌رنگش انداخت که روی زمین افتاده بود. بعد آهی کشید و گفت: راست میگی دوست من! من پاهام قویه و دمم پرنوره، اما دستام به دکمه‌های کنترلم نمی‌رسه! من تنهایی نمی‌تونم برنده بشم. من یه هم‌تیمی لازم دارم. یکی از دوستای رباتی مهربون که بیاد این کنترل رو دستش بگیره، هوای من رو داشته باشه و با هم هماهنگ بشیم تا جایزه رو ببریم. تدی الان وسط میدون شهر ربات‌ها نشسته، دم رنگین‌کمونیش رو روشن کرده و منتظر اون هم‌تیمی وفادارش تا مسابقه رو شروع کنند!

بچه‌های عزیز، یادتون باشه هیچ قهرمانی تنهایی موفق نمیشه؛ برنده واقعی کسی که بهترین دوست و همکار رو پیدا کنه و با کمک هم تلاش کنن. حاضرید در دلانالند یار کمکی تدی باشید تا با هم کاپ قهرمانی رو بگیرید؟