حباب ساز طرح چمن زنی آیتم 525

قاپ قاپو حبابی
صبح یک روز بهاری کیان در حیاط نشسته بود و حوصله‌اش سر رفته بود. ناگهان یک صدای عجیب شنید: «قار… قور… قار… قور…»
کیان با تعجب به دور و برش نگاه کرد. صدا از گوشه‌ی حیاط می‌اومد، نگاه کرد دید که یه ماشین چمن‌زنِ سبز پارک شده بود. کیان جلو رفت و گفت: «تو هستی که صدا میدی؟ ماشین چمن‌زن چشماش رو باز کرد و با صدایی کلفت اما مهربون گفت: بلهههه فکر کردی صدای گربه‌ست؟ اسم من “قاپ‌قاپو” . دارم از گشنگی ضعف می‌کنم! کیان خندید و گفت: مگه ماشین‌ها هم گشنه‌شون میشه؟ میخوای برات نون بیارم؟ قاپ‌قاپو گفت: «نه بابا! نون چیه؟ من غذای مخصوص می‌خورم. من عاشقِ علف‌های شیرینم! همین الان کلی علف زیر پای توئه، ولی من چون پا ندارم، نمی‌تونم برم اون‌ها رو بخورم! کیان ناراحت شد، دسته‌ی ماشین را گرفت و گفت: باشه قاپ‌قاپو جان! من هلت میدم تا غذا بخوری. کیان شروع کرد به راه رفتن. قاپ‌قاپو با خوشحالی فریاد زد: آخ جون! به‌ به! چه علف‌های خوشمزه‌ای! تندتر برو! تندتر! همین‌طور که کیان می‌دوید، یک اتفاق عجیب افتاد. از دهانِ قاپ‌قاپو هزار تا حباب رنگی بیرون آمد و رفت در هوا! کیان ایستاد و با تعجب گفت: وای! قاپ‌قاپو! داری چیکار می‌کنی؟ قاپ‌قاپو ریز ریز خندید و گفت: ببخشید! آخه این علف‌ها خیلی قلقلکی هستن! وقتی تندتند می‌خورم، قلقلکم میاد و خنده‌های رنگی می‌کنم! کیان گفت: خنده‌های رنگی؟ چه بامره! قاپ‌قاپو گفت: آره! ببین چقدر خوشگلن! اگه بیشتر بدوی، من بیشتر می‌خندم. بیا ببینیم می‌تونیم کل آسمون رو با خنده‌های من پر کنیم؟ و از اون روز به بعد، کیان و قاپ‌قاپو انقدر دویدند و خندیدند که حیاط خونه پر از شادی شد.

بله قهرمان!
یادت باشه، قاپ‌قاپو بدون شما فقط یک ماشین ساکت و گرسنه‌ست. این پاهای پرتوانِ شماست که بهش جون میده.
در دلانالند همه چی حاضره؛ همین الان دسته‌ی ماشین رو بگیر و بزرگترین جشن حباب دنیا رو در حیاطتون راه بنداز!