تفنگ آبپاش شارژی مخزن‌دار World of Water 04

شلیک آبی پلیس

صبح یه روز آفتابی، شهر آرام و مرتب دلانالند حسابی به هم ریخته بود. آقای نانوا با سینی نونای داغش وسط میدون ایستاده بود و زیر لب غر می‌زد: عجیبه! روی این تابلو نوشته کتابخونه، ولی من مطمئنم اینجا نونواییه! کمی اون طرف‌تر خانم کتابدار جلوی درِ پارک ایستاده بود و می‌گفت: پس کتابخونه کجا رفته؟! حتی آقای باغبون هم اشتباهی سر از درمونگاه درآورده بود. همه گیج شده بودند و هیچ‌کس نمی‌دونست چه اتفاقی افتاده.

چند دقیقه بعد، خبر به ایستگاه پلیس رسید. سروان سپهر نقشه شهر رو روی میز پهن کرد و گفت: یکی همه تابلوهای شهر رو جا به‌ جا کرده! پلیس پارسا سوتی کشید و گفت: یعنی یکی شب تا صبح بیدار مونده که این همه تابلو رو عوض کنه؟! درست همون موقع، نگهبان میدون نفس‌نفس‌زنان وارد شد و گفت: من سه نفر رو دیدم! یکی کلاه زرد داشت، یکی شال راه‌ راه و اون یکی هم یه چتر قرمز دستش بود. همین الان از کنار رودخونه رد شدن! سروان سپهر از جا بلند شد و گفت: پس معطل چی هستیم؟ بریم!

ماشین پلیس با صدای بوق از ایستگاه بیرون اومد و راه افتاد. کمی بعد، سه نفر رو دیدن که با عجله از کنار درخت‌های کنار رودخانه می‌‌رفتن. سروان سپهر از پنجره بیرون خم شد و فریاد زد: ایست! پلیس دلانالند! سه نفر برگشتن، نگاهی به هم انداختن و بعد شروع به دویدن کردن. خرابکارها از روی پل کوچک پریدن، از کنار فواره دویدن و وارد کوچه شدن. سروان دوباره فریاد زد: اگه نایستین شلیک می‌کنیم! مرد کلاه زردی گفت: شنیدین؟ می‌خوان شلیک کنن! مرد شال راه‌ راه جواب داد: من که نمی‌ایستم! نفر سوم هم گفت: بدو! بدو! حتماً تفنگ پلیسی دارن!

سروان سپهر آهی کشید و گفت: خودتون خواستین. بعد دستش رو داخل ماشین برد و تفنگشون رو بیرون آورد. خرابکارها از دور دیدن و رنگ از صورتشون پرید. مرد چتری گفت: وای! خیلی خطرناک به نظر میاد! هر سه با تمام قدرت شروع به دویدن کردن. سروان سپهر آروم نشونه گرفت و ماشه رو فشار داد. وووووش! وووو یه موج بلند آب در هوا پیچید و مستقیم رو سر خرابکارها ریخت. هر سه تا همون‌جا خشکشون زد. مرد کلاه زردی آب رو از رو صورتش پاک کرد و گفت: صبر کنین این که آب بود! مرد شال راه‌ راهی به لباس خیسش نگاه کرد و گفت: یعنی ما از آب فرار می‌کردیم؟! مرد چتری به چترش نگاه کرد و گفت: تازه من چتر هم داشتم! و بعد هر سه تا با هم زدند زیر خنده.

وقتی به شهر برگشتند، مردم هنوز گیج بودن، یه پیرمرد برای خرید نون وارد کتابخانه شده بود، چند تا بچه برای بازی سر از اداره پست درآورده بودند و حتی یک پیک موتوری نیم ساعت دور خودش چرخیده بود تا آدرس درست رو پیدا کند. مرد کلاه زردی آروم گفت: فکر نمی‌کردم این شوخی این همه دردسر درست کنه. مرد چتری آه کشید و گفت: فکر کنم باید درستش کنیم.

تا غروب آفتاب، هر سه نفر کنار پلیس‌ها مشغول کار بودن. بعضی از تابلوها رو باز می‌کردن، بعضی رو جا به‌ جا می‌کردن و دوباره سر جاشون می‌بستن. وقتی آخرین تابلو نصب شد، آقای نانوا لبخند زد و گفت: بالاخره نونوایی من برگشت سر جاش! خانم کتابدار هم خندید و گفت: و کتابخونه هم پیداش شد! کم‌کم همه چیز دوباره مرتب شد. وقتی آخرین تابلو سر جاش نصب شد، خورشید کم‌ کم داشت غروب می‌کرد. سه خرابکار خسته روی نیمکت کنار ایستگاه پلیس نشسته بودن. مرد کلاه زردی گفت: وای درست کردن اشتباه خیلی سخت‌تر از خرابکاریه!

مرد شال راه‌ راهی خندید و گفت: و از همه سخت‌تر اینکه آدم از آب فرار کنه! همه زدن زیر خنده. پارسا تفنگ آب پاشش رو روی شونه گذاشت و گفت: خب حداقل حالا تابلوهای دلانالند دوباره سر جاشون هستن. مرد کلاه زردی به تفنگ نگاه کرد و گفت: راستش رو بخواین وقتی گفتین شلیک می‌کنیم، فکر کردم یه وسیله فوق‌محرمانه پلیسیه! سروان سپهر خندید و گفت: بود دیگه! فوق‌محرمانه‌ترین آب‌پاش دلانالند!

و از آن روز به بعد، هر وقت سه دوست قدیمی از کنار ایستگاه پلیس رد می‌شدند، اول به تابلوهای شهر نگاه می‌کردند بعد به تفنگ آبپاش پلیس!