اکشن فیگور شخصیت موانا مجموعه 10 عددی

چشمه‌ی گمشده یه روز صبح، موانا متوجه شد آب چشمه‌ی جزیره خیلی کم شده. سطل‌هایی که همیشه پر از آب بودن، حالا فقط یه کم آب تهشون مونده بود. موانا سریع رفت پیش پدرش؛ توئی و گفت: که آب چشمه داره تموم می‌شه و اگه اوضاع همین‌طور پیش بره، دیگه آبی نداریم. توئی نگران شد و گفت: چشمه همیشه آب داشته، باید بفهمیم چه اتفاقی افتاده. همون موقع موانا یاد حرف‌های مادربزرگ تالا افتاد؛ مادربزرگ همیشه از یه چشمه‌ی قدیمی در دل جنگل حرف می‌زد که سال‌ها پیش مردم جزیره از آبش استفاده می‌کردن. موانا فکر کرد شاید هنوز آب داشته باشه، برای همین تصمیم گرفت بره پیداش کنه. پدرش گفت: راهش آسون نیست و بهتره تنها نره، موانا تصمیم گرفت از مائویی کمک بگیره. کمی بعد، موانا خودش رو به مائویی رسوند. مائویی مشغول تمرین بود و قلاب جادوییش رو در هوا می‌چرخوند. موانا بهش گفت: باید چشمه‌ی قدیمی جزیره رو پیدا کنیم. مائویی قلابش رو روی شونه‌ش گذاشت و با غرور گفت: پیدا کردن چشمه که کاری نداره؛ من قهرمان بزرگ هستم و استاد پیدا کردن چیزهاییه که بقیه نمی‌تونن پیدا کنن! موانا ابروهاش رو بالا برد و پرسید: پس می‌دونی از کدوم طرف باید بریم؟ مائویی بدون مکث به سمت راست اشاره کرد و گفت: معلومه که از همین طرف! موانا پرسید: مطمئنی و مائویی هم جواب داد: البته، من هیچ‌وقت اشتباه نمی‌کنم. موانا زیر لب گفت: این جمله رو باید یه جایی یادداشت کنم! راه افتادن و از بین درخت‌ها گذشتن تا اینکه بعد از مدتی به یه دوراهی رسیدن. مائویی دوباره به سمت راست اشاره کرد. موانا پرسید: مطمئنی؟ مائویی گفت صددرصد، فقط یه سؤال کوچولو دارم؛ قبلاً از اینجا رد شده بودیم؟ موانا دستش رو به کمرش زد و گفت: فکر کنم داریم دور خودمون می‌چرخیم! مائویی سریع جواب داد: نه، داریم جنگل رو از همه‌ی زاویه‌ها بررسی می‌کنیم و این کار خیلی حرفه‌ای! موانا خندید و گفت: باشه آقای حرفه‌ای، این بار بذار خودم اطراف رو نگاه کنم. کمی جلوتر به یه درخت بزرگ رسیدن که ریشه‌هاش از زمین بیرون زده بود. موانا روی تنه‌ی درخت یه علامت قدیمی دید؛ همون نشونه‌ای که مادربزرگ تالا درباره‌ش حرف زده بود. موانا با خوشحالی گفت: مسیر چشمه رو پیدا کردم. مائویی با غرور دست‌هاش رو به کمر زد و گفت دیدی که بالاخره مسیر رو پیدا کردیم! موانا نگاش کرد و گفت: ولی این من بودم که پیداش کردم! مائویی کمی فکر کرد و گفت: می، من از نظر روحی ازت حمایت می‌کردم! هر دو خندیدن و به راهشون ادامه دادن. کمی بعد صدای ضعیف آب رو شنیدن. پشت چند تا سنگ بزرگ، چشمه‌ی قدیمی بود؛ اما شاخه‌ها و سنگ‌های زیادی جلوی راه آب رو گرفته بودن و فقط چند قطره از بینشون بیرون می‌اومد. موانا گفت: چشمه رو پیدا کردیم، ولی راه آب بسته شده. مائویی قلابش رو بالا برد و گفت: عقب وایسا، این کار برا من مثل آب خوردنه! قلابش رو به یکی از سنگ‌ها زد و خواست سنگ رو کنار بزنه، اما سنگ تکون نخورد. مائویی دوباره تلاش کرد، ولی این بار پاش روی یه سنگ کوچیک سر خورد و نزدیک بود تعادلش رو از دست بده. مائویی صاف ایستاد و گفت: فقط می‌خواستم ببینم زمین محکمه یا نه! موانا خندید و گفت: حالا که فهمیدی زمین محکمه، بهتره یه راه دیگه پیدا کنیم. کمی به سنگ‌ها نگاه کرد و متوجه شد چند تا شاخه‌ی بزرگ بینشون گیر کرده. به مائویی گفت: اول شاخه‌ها رو کنار بزنیم و بعد سنگ‌های کوچیک رو جا به‌ جا کنیم تا آب بتونه راهش رو پیدا کنه. این بار مائویی هم به حرف موانا گوش داد. با کمک هم شاخه‌ها رو کنار زدن و چند تا سنگ کوچیک رو جا به‌ جا کردن. موانا مراقب بود سنگ‌های بزرگ رو بی‌احتیاط تکون ندن و مائویی هم با قلابش شاخه‌های محکم رو از سر راه برداشت. ناگهان صدای شرشر آب بلند شد و آب زلال از بین سنگ‌ها بیرون اومد و در جوی کوچیکی راه افتاد. موانا از خوشحالی دست زد و گفت موفق شدیم و آب دوباره راه افتاده! مائویی سینه‌ش رو جلو داد و گفت: معلومه که موفق شدیم. موانا خندید و گفت: اگه از همون اول خوب نگاه می‌کردیم و با فکر جلو می‌رفتیم، خیلی زودتر به نتیجه می‌رسیدیم. ولی اشکالی ندارد مهم اینکه راه آب باز شد. وقتی به جزیره رسیدن، مردم خیلی خوشحال شدن. توئی از موانا و مائویی تشکر کرد و مادربزرگ تالا هم با لبخند گفت: گاهی جواب مشکل خیلی دور نیست؛ فقط باید خوب نگاه کنیم و عجله نکنیم! مائویی قلابش رو روی شونه‌ش انداخت و گفت: البته که داشتن یه نیمه‌خدای قوی هم بد نیست! از اون روز به بعد، هر وقت مشکلی پیش می‌اومد، موانا و دوستانش یادشون می‌اومد که بهتره اول خوب نگاه کنن، بعد فکر کنن و بعد دست‌به‌کار بشن؛ چون خیلی وقت‌ها با کمی دقت و کمک گرفتن از همدیگه میشه راه‌حل رو پیدا کرد!