اکشن فیگور اسپایدرمن 15 سانت برند مافکس کد 103

مرد عنکبوتی

در یه شب گرم تابستانی در شهر شلوغ نیویورک، وقتی بیشتر مردم تازه روی مبل‌هاشون لم داده بودند و سعی می‌کردند از گرمای هوا فرار کنند، صدای عجیبی از آسمان شنیده شد.
اول خیلی آرام بود… بعد بلند و بلندتر شد… تا اینکه هوووووف! یه چیزی مثل یک پرنده‌ی غول‌پیکر از میان ابرها پایین اومد. اما این پرنده نبود. والچ بود؛ مرد خطرناکی با بال‌های فلزی بزرگ که برق می‌زد و باد رو مثل طوفان کنار می‌زد. اون دستگاهی دزدیده بود که می‌تونست انرژی زیادی جمع کنه و حسابی دردسر درست کنه. والچر زیر لب گفت: امشب بهترین شب منه! اما خب… هر شبی که اون بهترین می‌دوتست، معمولاً بدترین شب برای بقیه مردم نیویورک میشد! در همون لحظه، چند خیابون اون طرف‌تر، پسری لاغر و جوون به نام پیتر پارکر داشت روی تختش دراز می‌کشید و فیلم نگاه می‌کرد. صدای غرش والچر باعث شد چراغ اتاقش کمی بلرزد. پیتر گفت: این صدا… یا همسایه‌مون دوباره بخاری روشن کرده… یا یه دردسر تازه شروع شده! اون بدون حتی یه لحظه فکر کردن، ماسک قرمزش رو برداشت، لباس مخصوصش رو پوشید و از پنجره بیرون پرید. همین که پاش هوا رو لمس کرد، تارهای سفید از دستش بیرون اومدند و اون بین ساختمان‌های بلند منهتن تاب خورد. بادی که از لای ماسکش رد میشد، حس یک قهرمان واقعی رو زنده می‌کرد.

پیتر که حالا دیگه اسپایدرمن شده بود، به آسمون نگاه کرد و گفت: خب رفیق… امیدوارم امشب کار راحتی باشه! ولی همین که به پشت‌بوم یه ساختمون رسید، والچر درست بالای سرش فرود آمد. به‌ قدری ناگهانی که اسپایدرمن یه متر پرید بالا! والچر با صدایی خش‌دار گفت: اسپایدرمن دوباره که دیر رسیدی. اسپایدرمن زیر ماسک لبخند زد و گفت: راستش… من همیشه دیر می‌رسم! عادت داره میشه.
والچر بال‌هاش رو باز کرد و با سرعت از زمین بلند شد. اسپایدرمن هم پشت سرش تاب خورد و از یه دودکش آویزان شد، اما پاش لیز خورد و روی یه کولر سقوط کرد. سریع گفت: نه نه… من حتماً اینو کنترل دارم ولی نشد و دید والچر دستگاه انرژی رو روشن کرد و نور سبز عجیبی بالای شهر پخش شد. چند پرنده از ترس پخش و پلا شدند و چراغ‌های خیابان چشمک زدند. اسپایدرمن ایستاد، نفسش رو جمع کرد و با خودش گفت: قدرت زیاد، مسئولیت بزرگ میاره. اون تارهاش رو مثل یه نقاشی در هوا تاب داد، از لبه‌ی ساختمان پرید و درست در لحظه‌ای که والچر می‌خواست فرار کنه، تارِ بلندش دور بال‌های فلزی پیچید. والچر مثل یه بادکنک که نخش گیر کنه، در هوا چرخ خورد و تق! به دیواره‌ی پشت‌بوم خورد. اسپایدرمن با خوشحالی روی زمین فرود اومد و گفت: آقا والچر! شما رسماً روی زمین نشستید. می‌خواین براتون نوشیدنی بیارم یا همین‌قدر کافیه؟ دستگاه خطرناک خاموش شد. باد آروم شد. چراغ‌ها ثابت ماندند. اسپایدرمن آروم روی لبه‌ی ساختمون نشست، ماسکش رو کمی بالا زد که نفس تازه کنه و به آسمان نیویورک نگاه کرد. شهر دوباره امن بود و مثل همیشه… اون هیچ انتظاری برای تشویق نداشت. آروم گفت: خب یه شب دیگه هم گذشت برای اسپایدرمن دوست‌داشتنی محله‌تون!

بعد رو به پایین، انگار که با همه‌ی بچه‌های شهر حرف می‌زد، گفت: قهرمان کوچولو! می‌دونی یه راز هست؟ همه‌ی قهرمان‌ها از یه جایی شروع می‌کنن. شاید امروز شما فقط یه بیننده باشی اما شاید فردا قهرمان داستان بعدی باشی!

پس اگر دوست داری ماجراهای هیجان‌انگیز ببینی و قهرمان‌های جدید کشف کنی یه سر به دلانالند بزن. اسپایدرمن قهرمان مورد علاقه‌‌ات همون‌جا منتظرته! و بعد با یک تاب بلند میان نور چراغ‌های نیویورک ناپدید شد.