ماشین کنترلی لیفتراک هوینا مدل 1577

مامور دو کاره صبح زود بود محوطه انبار دلانالند حسابی شلوغ شده بود. چند تا تریلی پشت در منتظر بودن تا بارهاشون رو تحویل بگیرن، اما یک مشکل بزرگ وجود داشت؛ کلی جعبه و محموله سنگین گوشه انبار روی هم جمع شده بود و هنوز کسی نتونسته بود اون‌ها رو جا به‌ جا کنه. رضا دست‌هاش رو به کمرش زد و گفت: بچه‌ها، اگه همین‌طوری بخوایم بارها رو دونه‌ دونه ببریم، تا شب هم کارمون تموم نمیشه! مهدی که داشت به جعبه‌ها نگاه می‌کرد، گفت: خب، چند نفری بشیم و با هم هلشون بدیم! علی خندید و گفت: هل بدیم؟! اینا بارن یا توپ فوتبال؟! تازه اگه یکیشون از دستمون در بره، باید تا ته انبار دنبالشون بریم. یکی دیگه پیشنهاد داد: اصلاً تریلی رو بیاریم داخل انبار، شاید بتونیم بارها رو راحت‌تر سوارش کنیم. رضا سرش رو تکون داد و گفت: اون‌وقت چطوری تریلی رو از بین این همه جعبه رد کنیم؟ خودمون هم راه رو بستیم! همه داشتن راه‌حل‌های مختلفی پیشنهاد می‌دادن، اما هیچ‌کدوم به نظر نمی‌رسید کار رو راحت کنه. درست همون موقع صدای یک ماشین از پشت در انبار بلند شد. حمید از لیفتراکش پیاده شد، نگاهی به بارهای روی زمین انداخت و گفت: سلام رفقا! من حمیدم. تازه منو به این انبار فرستادن. شنیدم اینجا کلی بارهست که باید جعبه جا بشه. گفتم بیام ببینم چه خبره! رضا با خوشحالی گفت: چه خوب شد اومدی حمید! این بارها رو باید برسونیم به تریلی، ولی هرچی فکر می‌کنیم نمی‌دونیم از کجا شروع کنیم. حمید لبخندی زد و گفت: نگران نباشین، این کار رو بسپارین به من! پشت فرمون نشست و رفت سمت بارها و شاخک‌های فلزی رو زیر سکوی بارگیری گذاشت و بارها رو یکی‌ یکی از زمین بلند کرد و کنار تریلی می‌برد. مهدی با دیدن بارها گفت: به‌ به! چه عجب! بالاخره این کوه بار از جلوی چشممون کنار رفت! اما وقتی همه بارها کنار تریلی جمع شدن، رضا نگاهی به تریلی انداخت و گفت: خب، حالا قسمت سختش مونده! این همه بار رو چطوری بذاریم روی تریلی؟! علی آهی کشید و گفت: یعنی دوباره از اول؟! یکی بیاد به دادمون برسه! حمید خندید و گفت: شما فقط یه لحظه به من وقت بدین. این یکی رو هم بسپارین به خودم! حمید از محوطه بیرون رفت و چند دقیقه بعد برگشت. این بار خبری از شاخک‌های جلوی لیفتراک نبود؛ به‌جاش قلاب مخصوص جرثقیل بهش وصل کرده بود. مهدی با تعجب پرسید: حمید! این دیگه چیه؟ لیفتراک بود یا جرثقیل؟! حمید گفت: هر کاری یه راهی داره رفیق! حالا ببین چطوری بارها رو می‌ذاریم روی تریلی. قلاب رو به یکی از محموله‌ها وصل کرد و با دقت اون رو از زمین بلند کرد. بعد بار رو به سمت تریلی برد و درست روی تریلی گذاشت. یکی‌ یکی محموله‌ها روی تریلی رفتن. رضا با خوشحالی گفت: آفرین حمید! اگه تو نمی‌رسیدی، معلوم نبود تا کی باید اینجا می‌موندیم! حمید خندید و گفت: بعضی کارها اولش خیلی سخت به نظر میان، ولی وقتی راه درستش رو پیدا کنیم، از پسشون برمیایم! اون روز همه یاد گرفتن که برای هر کاری لازم نیست زور بیشتری بزنیم؛ گاهی فقط باید راه و وسیله مناسبش رو پیدا کنیم!