بازی فکری بونس بال

مسابقه‌ی توپ‌های رنگی

میلاد با هیجان کارت‌ها رو روی میز گذاشت و گفت: مریم! امروز دیگه شکستت میدم. همه‌ی کارت‌ها رو می‌برم و بعدش باید قبول کنی که من قهرمان بازی‌ام! مریم خندید و گفت: تو هنوز بازی شروع نشده، جام قهرمانی رو هم گرفتی؟! بذار اول ببینیم توپ‌هات اصلاً بلدن کجا برن! میلاد یکی از توپ‌های آبی رو برداشت و گفت: نگاه کن و یاد بگیر! این پرتاب رو باید در کتاب رکوردها ثبت کنن! توپ رو پرتاب کرد. توپ به میز خورد، بالا پرید و… از کنار صفحه‌ی بازی رد شد و افتاد روی زمین! مریم زد زیر خنده و گفت: آفرین قهرمان! توپت تصمیم گرفت از مسابقه انصراف بده!

میلاد توپ رو برداشت و گفت: این فقط گرم کردن بود! توپ هنوز با استعدادهای من آشنا نشده! این بار مریم کارت الگو رو جلوی خودش گذاشت و با دقت به جای توپ‌ها نگاه کرد. بعد توپ سبزش رو برداشت، آروم نشونه گرفت و پرتاب کرد. توپ به میز خورد و درست داخل یکی از خونه‌های صفحه افتاد. میلاد با تعجب گفت: اِ! چطوری این کار رو کردی؟! مریم گفت: اول نگاه کردم توپ باید کجا بره، بعد پرتابش کردم! لازم نیست توپ رو تا اون سر دنیا پرت کنی؛ فقط باید بدونی کجا می‌خوای بندازیش! میلاد شونه بالا انداخت و گفت: باشه، خانم مربی! حالا نوبت منه! این بار کمی مکث کرد، کارت رو نگاه کرد و توپش رو پرتاب کرد. توپ به میز خورد و داخل صفحه افتاد. میلاد با خوشحالی پرید بالا و گفت: دیدی؟! دیدی؟! این یکی دیگه کاملاً حساب‌شده بود! مریم گفت: خیلی هم عالی! حالا فقط باید بقیه‌ی توپ‌ها رو هم سر جاشون بذاری تا الگو کامل بشه! میلاد به صفحه نگاه کرد. بعد به کارت نگاه کرد. دوباره به صفحه نگاه کرد و گفت: یه سؤال مهم دارم! مریم پرسید: چی؟ میلاد گفت: چرا این کارت هر بار که نگاهش می‌کنم، انگار جای توپ‌ها عوض می‌شه؟! مریم خندید و گفت: چون تو هر بار کارت رو تو دستت می چرخونی، فکر می کنی جای توپا عوض شده. دوباره مشغول بازی شدن. یه بار میلاد زودتر کارت رو کامل کرد و یه بار مریم. هر کدوم که می‌باخت، برای دور بعد نقشه‌ی تازه‌ای می‌کشید. بالاخره نوبت آخرین کارت رسید. مریم و میلاد رو به‌ روی صفحه نشستن و به الگوی روی کارت خیره شدن. میلاد آروم گفت: این یکی رو دیگه باید ببرم! مریم گفت: منم همین‌طور! هر دو توپ‌هاشون رو دست گرفتن و آماده شدن. میلاد این بار عجله نکرد و مریم هم از شدت هیجان نزدیک بود توپش رو از دستش بندازه! مسابقه شروع شد. توپ‌ها یکی‌ یکی به میز برخورد کردن و داخل صفحه افتادن. هر دو با دقت جای توپ‌ها رو نگاه می‌کردن و سعی می‌کردن الگوی روی کارت رو زودتر کامل کنن. ناگهان میلاد فریاد زد: تموم شد! من بردم! مریم به صفحه نگاه کرد و گفت: صبر کن ببینم… میلاد! توپ آخریت خونش اشتباهه! میلاد خم شد و با دقت نگاه کرد. چند ثانیه سکوت کرد و بعد گفت: خب… حداقل توپم جای راحتی برای خودش پیدا کرده!

مریم از خنده ریسه رفت و گفت: آره، ولی این مسابقه‌ست. نوبت مریم شد، آخرین توپ رو سر جاش گذاشت. هر دو دوباره به کارت نگاه کردن و بالاخره الگو رو کامل کردن. میلاد گفت: فکر کنم باید یه جام برای بهترین پرتاب‌کننده بسازیم! مریم پرسید: پس جام بهترین اشتباه‌کننده چی؟ میلاد توپش رو برداشت و گفت: اون رو می‌ذاریم برای کسی که بتونه در دور بعد رکورد من رو بشکنه! و هر دو کارت‌های جدید رو انتخاب کردن؛ چون ظاهراً مسابقه‌ی توپ‌های رنگی قرار نبود به این زودی‌ها تموم بشه!