ماشین کنترلی شارژی لندکروز مقیاس ۱:۱۰ کد ۲۰۲۹

لندی و مسیر برفی کوهستان

صبح زود، کوهستان زیر لایه‌ای از برف سنگین و سرد پنهان شده بود. باد بین صخره‌ها می‌پیچید و جاده‌ی باریک کوهستانی رو پر از سنگ و یخ کرده بود. در بالای کوه، چند نفر در ایستگاه کوهستانی گیر افتاده بودند. راه برگشت بسته شده بود و راه پایین هم اونقدر سخت بود که هیچ ماشینی جرأت رفتن نداشت. یکی از راننده‌ها از پشت بی‌سیم گفت: مسیر خیلی خطرناکه… هیچ ماشینی نمی‌تونه از جاده پایین بیاد یا بالا بره. راننده‌ی دیگه آه کشید: پس باید همین‌جا بمونیم تا کمک از راه برسه… اگه اصلاً برسه. ناگهان از پایین کوه، صدای موتور ماشینی اومد. وووم… وووم… یه لندکروز از پیچ جاده پیدا شد. رو بدنه‌اش نوشته بود: لندی! یکی از راننده‌ها با تعجب گفت: این دیگه کیه؟ اینجا جای ماشین عادی نیست! لندی کنار جاده ایستاد. یکی از امدادگرها جلو اومد و گفت: جاده پر از سنگه… شیب هم خیلی تنده… حتی ماشین‌های امدادی هم نتونستن بیان بالا. لندی آروم جواب داد: برای همین اومدم. همه نگاهش کردند. یکی از راننده‌ها با تردید گفت: تو می‌خوای بری بالا؟ این مسیر رو هیچ‌کس کامل نرفته! لندی لبخند زد: لازم نیست کسی اول باشه فقط باید کسی شروع کنه. امدادگر گفت: پس حداقل ما رو هم می‌تونی ببری؟ تجهیزات داریم، ولی نمی‌تونیم حرکت کنیم. لندی گفت: بشینین. حرکت می‌کنیم.

چند نفر از امدادگرا سوار شدند. درها بسته شد، موتور روشن‌تر شد و لندی حرکت کرد. جاده از همون اول سخت بود. سنگ‌های بزرگ روی جاده افتاده بودند. چرخ‌ها بالا و پایین می‌رفتند…تق… تق… تق… یکی از امدادگرها گفت: این مسیر خیلی خشنه…لندی خندید و گفت: آروم باش… این ماشین برای همین ساخته شده. چند متر جلوتر، شیب تند شروع شد. لندی کمی سر خورد…همه نفسشون رو حبس کردند. یکی گفت: الان برمی‌گردیم پایین اما لندی فقط گفت: نه… ادامه می‌دیم و آروم، ولی محکم بالا رفت. امدادگر با تعجب گفت: چطور این همه سنگ رو حس نمی‌کنه؟ راننده لبخند زد: حس می‌کنه ولی نمی ایستد. بعد از چند دقیقه سخت، بالاخره به ایستگاه کوهستانی رسیدند. یکی از افراد گیر افتاده با خوشحالی گفت: بالاخره رسیدین فکر کردیم هیچ‌کس نمیاد! امدادگر گفت: اگه لندی نبود، هیچ‌کدوممون اینجا نبودیم. لندی آروم ایستاده بود، انگار نه انگار مسیر سختی پشت سر گذاشته. یکی دیگه گفت: این ماشین عجیب نیست؟ فقط بلد از جاده نترسه. لندی آماده‌ی برگشت بود. رییس امدادگرا پرسید: فردا هم میای؟ لندی مکث کرد… شاید… وقتی یه مسیر سخت دیگه منتظر باشه و بعد آروم از کنار کوهستان پایین رفت و اون شب، همه یه چیز رو خوب یادگرفتن: بعضی مسیرها سخت‌اند، اما همیشه یه ماشین پیدا میشه که نشون بده رد شدن ممکنه!

راستی… میگن لندی‌ها هرجا که جاده سخت میشه پیداشون میشه! شاید یکیشون همین حالا در دلانالند منتظر ماجرای بعدی باشه…