لگو اسپید مدل 76909 Mercedes-AMG F1 W12 E & Project One

پیست و خیابون صبح روز مسابقه، میدان بزرگ شهر مرسدس پر از جمعیت شده بود. پرچم‌ها در باد تکان می‌خوردن، تماشاگرها روی سکوها نشسته بودن و همه درباره مسابقه عجیب امسال حرف می‌زدن. این مسابقه با بقیه فرق داشت. نصفی از مسیر از خیابان‌های شلوغ شهر می‌گذشت و نصف دیگه از جاده‌های بلند بین‌شهری. آرش کنار مرسدس بنز فرمول یک مسابقه‌ای ایستاده بود و با دستمال روی بدنه ماشین می‌کشید. سام هم کنار مرسدس بنز خیابانی خودش ایستاده بود و آخرین بررسی‌ها رو انجام می‌داد. آرش با لبخند گفت: سام، آماده‌ای ببازی؟ سام خندید و گفت: اول مسابقه شروع بشه، بعد درباره قهرمانی صحبت کن! آرش گفت: من ماشین فرمول یک دارم! این ماشین برای برنده شدنه! سام گفت: درسته، ولی مسابقه از شهر هم رد میشه. آرش شونه بالا انداخت و گفت: خب که چی؟ سام گفت: هیچی! فقط خواستم بدونی چراغ قرمزها از سرعتت نمی‌ترسن! آرش زد زیر خنده. چند لحظه بعد صدای شروع مسابقه بلند شد. سه…دو…یک…حرکت! هر دو ماشین مثل تیر از خط شروع عبور کردن. خط شروع مسابقه داخل شهر بود. خیابان‌های باریک، میدان‌های کوچک و پیچ‌های پشت سر هم. سام خیلی راحت از پیچ‌ها رد می‌شد. آرش پشت سر او حرکت می‌کرد. سام از آینه نگاه کرد و گفت: چی شد؟ قرار نبود فقط دودت رو ببینم؟ آرش جواب داد: دارم بهت فرصت خداحافظی میدم! سام خندید و گفت: چه راننده مهربونی! کمی جلوتر به یه چهارراه بزرگ رسیدن. دو مسیر وجود داشت. یکی کوتاه‌تر اما پر پیچ‌ و خم و یکی طولانی‌تر اما راحت‌تر. آرش بدون فکر گفت: من میرم از این یکی! سام فریاد زد: صبر کن! تابلو رو بخون! اما آرش رفته بود. چند دقیقه بعد سام از مسیر کوتاه‌تر بیرون آمد و دید آرش تازه به همان نقطه رسیده است. سام خندید و گفت: تابلوها برای تزیین شهر نیستن، نوشته بود راه پر پیچ و خم. دقت کن لطفا آرش گفت: باشه، باشه… این یکی رو تو بردی! کم‌کم بخش شهری تمام شد و هر دو وارد جاده بین‌شهری شدن. یه جاده بلند و صاف تا افق کشیده شده بود. آرش لبخند بزرگی زد. خب سام… الان وقتشه و ناگهان ماشین فرمول یک مثل برق از کنارش رد شد. سام فقط تونست بگه: وای صبر کن… هنوز جمله‌م تموم نشده بود! آرش از دور فریاد زد:بعداً تمومش کن! حالا نوبت ماشین مسابقه‌ای بود که قدرت خودش رو نشون بده. فاصله کم‌کم بیشتر شد و آرش جلو افتاد. سام که هنوز پشت سرش بود گفت: فکر کنم ماشینت قهوه خورده! آرش جواب داد: نه! این تازه گرم کردن موتور بود! تماشاگرها از کنار جاده تشویق می‌کردن. یکی فریاد می زد: بزن بریم آرش! یکی دیگه می‌گفت: سام! تسلیم نشو! رقابت لحظه به لحظه هیجان‌انگیزتر می‌شد. چند کیلومتر مونده به پایان مسابقه، هر دو تقریباً کنار هم بودن. آرش گفت: راستش… ماشینت داخل شهر فوق‌العاده بود. سام گفت: ماشین تو هم در جاده مثل موشک . آرش خندید و گفت: پس هنوز معلوم نیست کی برنده میشه و هر دو خندیدند. بالاخره خط پایان پیدا شد. هر دو با تمام توان حرکت کردن. جمعیت از جا بلند شد سه… دو…یک… و هر دو تقریباً همزمان از خط پایان عبور کردن! همه با هیجان به تابلو نتایج نگاه کردند. داور جلو اومد و گفت: امروز فقط یه چیز ثابت شد. آرش پرسید: چی؟ داور لبخند زد و گفت: اینکه هر ماشینی توانایی مخصوص خودش رو داره. بعضی‌ها در سرعت می‌درخشن، بعضی‌ها در دقت، بعضی‌ها در مسیرهای سخت و بعضی‌ها در تصمیم‌های درست. سام گفت: یعنی قرار نیست همه شبیه هم باشن؟ داور گفت: دقیقاً. مهم این نیست که مثل بقیه باشی؛ مهم اینکه توانایی خودت رو بشناسی و در جای درست ازش استفاده کنی. آرش دستش رو به سمت سام دراز کرد و گفت: فکر کنم امروز هر دومون یه چیز جدید یاد گرفتیم. سام دستش رو فشار داد و گفت: آره؛ اینکه هر قهرمانی راه خودش رو داره. اون روز آرش و سام با لبخند کنار ماشین‌های مرسدس بنزشون ایستادن. هیچ‌کدام احساس بازنده بودن نداشتن؛ چون فهمیده بودن هر کدام در جای خودش می‌تونه بهترین باشه. راننده کوچولو:: شاید شما هم توانایی‌هایی داشته باشی که هنوز کشفشون نکردی. بعضی‌ها مثل ماشین مسابقه‌ای در سرعت می‌درخشن و بعضی‌ها مثل ماشین خیابانی در دقت و تصمیم‌گیری. مهم اینکه استعدادهای خودت رو بشناسی و راه خودت رو پیدا کنی. بیا به دلانالند سر بزن؛ مرسدس بنز فرمول یک و مرسدس بنز خیابانی منتظرن تا ببینن شما در کدوم مسیر می‌درخشی!