قطار دومینو ساز موزیکال 60 عددی

توتون، بنای جادویی

یه روز گرم در بیابون داغ، کاکی کوچولو کاکتوس سبز با مزه نشسته بود و داشت با حسرت به یه مشت آجر رنگی نگاه می‌کرد. کاکی آه کشید و گفت: ای بابا! من می‌خوام دور خونم یه دیوار خوشگل رنگی‌ رنگی بکشم تا مارمولک‌ها نیان تو سایه‌ام بخوابن. ولی هر چی آجر برمی‌دارم، سوراخ میشه! آخه من با این دستای تیغ‌تیغی چطوری بنّایی کنم؟ همون لحظه، یه صدای عجیب و شاد در بیابون پیچید : دیرینگ… دیرینگ… هوووو هوووو! کاکی چشماش گرد شد. یه قطار زیبا و خوشحال داشت با سرعت میومد سمتش. توتون ترمز کرد، دودکشش رو چرخوند سمت کاکی و با خنده گفت: سلام رفیق چرا مثل لبو قرمز شدی و اخم کردی؟ من می‌تونم کمکت کنم؟ کاکی با بغض گفت: سلام توتون! ببین… من می‌خوام دیوار بکشم، ولی دستام همه چی رو خراب می‌کنه. تو که اصلا دست نداری، چطوری می‌خوای کمکم کنی؟ توتون یه بوق بلند زد و قهقهه زد: دست؟! کی به دست نیاز داره وقتی یه شکم جادویی دارم؟! من استاد چیدن دیوارم، اونم بدون اینکه حتی یه دونه آجر رو لمس کنم! فقط کافیه اون دکمه‌ی روی سرمو بزنی و برام موزیک پخش کنی! کاکی با تعجب دکمه رو فشار داد. یهو چراغای توتون روشن شد و با یه موزیک بامزه راه افتاد. تیک… تیک… تیک… تیک…! از پشت توتون، دونه‌ دونه آجرهای قرمز و زرد و آبی می‌پریدن بیرون و صاف و منظم پشت سر هم ردیف می‌شدن. کاکی با هیجان داد زد: وای توتون! یواش‌تر! الان می‌خوری به من. توتون داد زد: فرمون رو بچرخون کاکی! دودکش رو بپیچون. کاکی سریع دودکش قطار رو کج کرد. توتون یه چرخش باحال زد و دیوار رو دقیقاً دور کاکی چید. یه دیوار رنگین‌کمونی و بی‌نقص. وقتی کار تموم شد، کاکی خندید و گفت: پسر تو معرکه‌ای! نه دست داری نه پا، ولی بهترین بنّای دنیایی. توتون سوت زد و گفت: تازه کجاش رو دیدی! حالا اگه یه فوت کنی، همه‌شون می‌رقصن و می‌ریزن. اون روز در بیابون، دیگه سکوت نبود؛ صدای خنده‌ی کاکی بود و صدای تیک‌ تیک چیده شدن دومینوها.

لوکوموتیوران دوست‌داشتنی!
دوست داری این توتون آوازخون بیاد به اتاق کوچولوت و با هم طولانی‌ترین دیوارهای رنگی رو بسازید؟
همین الان توتون در دلانالند منتظره یه راننده‌ی حرفه‌ای مثل شماست؛ پس بدو و روشنش کن!