اکشن فیگور مدل طرح ثور اونجرز

چکش رعدی ثور

صبح یکی از روزهای آرام دلانالند بود که ناگهان آسمون خاکستری شد. نه برقی میزد، نه بادی می‌وزید و ابرها ساکت و دلخور بودن. ثور با صدای گرفته گفت: چه خبره این بالا؟ چرا صدای رعد نمیاد؟! چکشش رو بالا گرفت تا برق بزنه، اما هیچ اتفاقی نیفتاد! با تعجب گفت: چی؟! حتی چکشم هم ساکته؟! در همین لحظه، آیرون‌من از آسمون پایین اومد و گفت: ثور! به‌ جای رعد، صدای اخم شنیدم! چی شده؟ ثور غرغر کرد: ابرها قهر کردن. میگن من فقط ازشون کار می‌کشم، هیچ‌ وقت ازشون تشکر نمی‌کنم. آیرون‌من خندید: آره خب، تو همیشه مشغول نجات دنیا بودی، وقت “تشکر کردن” نداشتی! ثور سرش رو خاروند و گفت: شاید وقتشه یه قهرمان مودب‌تر بشم! چکشش رو زمین گذاشت و با صدای بلند گفت: ابرهای عزیز! بدون شما، رعدی وجود نداره. ممنون که همیشه با من همکارید! همون موقع یه ابر کوچولو از گوشه‌ی آسمون بیرون اومد و گفت: واقعاً اینو گفتی؟! ثور لبخند زد: با دل گفتم. چون قهرمان بودن یعنی دیدن زحمت بقیه. ابرها با شادی شروع به رقصیدن کردن، نور رعد از گوشه‌ی آسمون درخشید و بارون نم‌نم گرفت. آیرون‌من با خنده گفت: هورا! ثور جدید، قهرمانِ تشکر! ثور خندید و جواب داد: نه، قهرمانِ دل خوب!

اون روز، آسمون دلانالند پر از نور شد. اما برقِ واقعی نه از رعد می‌اومد، نه از چکش بلکه  از دل مهربون یه قهرمان بود. قهرمان واقعی کسیه که دلِ بقیه رو شاد می‌کنه و همیشه سپاسگزار محبت‌هاشون هست. چون با مهربونی، حتی آسمون هم لبخند میزنه.