کیسه بوکس ایستاده پایه دار

تافی، حریف خستگی‌ناپذیر

ایلیا اصلاً حالش خوب نبود. در مدرسه توی بازی باخته بود و حس می‌کرد خیلی کوچک و ناتوانه. با خودش فکر کرد: من هیچ‌وقت نمی‌تونم برنده شم! اون با کلافگی گوشه‌ی اتاق نشست و به کیسه بوکس جدیدش که وسط اتاق روی پاهای خودش ایستاده بود، نگاه کرد. ناگهان، کیسه بوکس تکونی خورد و با صدایی کلفت اما مهربان گفت: آهای قهرمان! چرا زانوی غم بغل کردی؟ فکر کردی با یه بار باختن همه‌چیز تمام شده؟ ایلیا با تعجب پرید بالا: تو… تو حرف می‌زنی؟ کیسه بوکس که اسمش «تـافی» بود، روی پایه‌اش چرخید و گفت: من مربی اختصاصی توام! من این‌جا ایستادم تا یه راز بزرگ رو بهت یاد بدم. بیا جلو قهرمان، دستکش‌هات رو بردار و محکم‌ترین ضربه‌ات رو به من بزن. نترس، من پوستم خیلی قویه و پر از هوای شجاعتم، اصلاً دردم نمیاد!

ایلیا دستکش‌هاش رو پوشید و با تمام زورش یه مشت به شکم تافی زد. تق! تافی تا نزدیکی زمین کج شد، اما بلافاصله مثل یک فنر پرید بالا و دوباره صاف صاف ایستاد! تـافی خندید و گفت: دیدی؟ دیدی چی شد؟ تو من رو انداختی، اما من دوباره ایستادم! راز قهرمانی همینه ؛ مهم نیست چقدر محکم ضربه می‌خوری یا چند بار زمین می‌خوری، مهم اینکه هر بار سریع‌تر از قبل روی پاهای خودت بایستی! ایلیا چشماش برق زد. تافی کمی خودش رو بالا کشید و ادامه داد: حالا نوبت تمرین تمرکزه! من قدم رو بلندتر می‌کنم تا ببینی که وقتی تو قوی‌تر می‌شی، چالش‌ها هم قد می‌کشن و بزرگ‌تر میشن. من بلندتر می‌ایستم تا بهت یاد بدم چطوری به هدف‌های بزرگتر زل بزنی و کم نیاری. بیا! حالا که حریف بلندتری داری، باید دقیق‌تر ضربه بزنی. چپ، راست، حالا یه مسابقه‌ی کیک‌بوکسینگ! بزن بریممم!

ایلیا شروع کرد به تمرین. با هر ضربه‌ای که به تافی می‌زد، حس می‌کرد اون ابر کلافگی از ذهنش پاک میشه. تافی با هر بار ایستادن، به ایلیا یاد می‌داد که شجاعت یعنی دوباره ایستادن. وقتی تمرین تموم شد، تافی زمزمه کرد: باریکلا قهرمان! یادت باشه؛ تو همیشه یک مربی داری که روی پاهاش می‌ایسته تا بهت یاد بده چطور روی پاهای خودت بایستی.

آهای قهرمان! صدای من رو می‌شنوی؟

من “تـافی” هستم و در رینگ دلانالند، دارم با سایه‌ی خودم تمرین می‌کنم تا برای اومدن به خونه‌ی شما آماده بشم! من دنبال یه هم‌تیمی می‌گردم که خسته نشه، از زمین خوردن نترسه و بخواد باکمک همدیگه غول بی‌حوصلگی رو شکست بدیم. اگه دستکش‌هات آماده‌ست و می‌خوای بهم نشون بدی چقدر مشت‌هات قویه، من این‌جا منتظرتم! قول می‌دم هر چقدر هم محکم بهم ضربه بزنی، دوباره بلند شم و با لبخند نگاهت کنم. حاضری تمرین رو شروع کنیم؟ پس به مامان و بابا بگو که تـافی منتظره تا بیاد و مربی خصوصی تو بشه!