فیگور لاک پشت نینجا آیتم 83401

عملیات بام‌های نیویورک

​شب بود و باران تندی روی پشت‌بام‌های بلند شهر نیویورک می‌بارید. رد پای دشمنان خطرناک یعنی سربازان قبیله‌ی فوت همه جا دیده میشد و بوی خطر می‌اومد. ​دو سایه‌ی بزرگ و سبز، لبه‌ی یک برج بلند کمین کرده بودند. سایه‌ی اول، رافائل با سربند قرمز سلاح‌های نوک‌تیزش سای را محکم در مشتش گرفته بود. اون قوی‌ترین و کله‌شق‌ترین عضو گروه بود. رافائل با عصبانیت دندان‌هاش رو به هم فشار داد و گفت: من دیگه خسته شدم! دشمن همین پایینه. کی به نقشه احتیاج داره؟ می‌پرم پایین و همه‌شون رو با یک ضربه پرت می‌کنم در هوا. ​اما سایه‌ی دوم، که سربند آبی داشت و دو شمشیر بلند کاتانا را پشت کمرش بسته بود، دستش رو محکم جلوی سینه رافائل گرفت. اون لئو رهبر خونسرد تیم بود. لئو با صدایی جدی و محکم گفت: صبر کن رافائل! نینجا یعنی فکر، نه فقط زور! ما یه تیم هستیم. اگه الان بپری پایین، محاصره میشی. باید طبق نقشه جلو بریم. ​رافائل فریاد زد: برو بابا آقای فرمانده! زور من از همه‌تون بیشتره و خواست بی‌توجه به لئو بپره که ناگهان پاش روی لبه‌ی خیس پشت‌بام لیز خورد و در آخرین لحظه، لئو با سرعت برق، شمشیرش رو در زمین فرو کرد و دست برادرش رو گرفت و اون رو بالا کشید. ​لئو در چشم‌های رافائل نگاه کرد و گفت: می‌بینی برادر؟ زور بازوی تو عالیه، ولی بدون فکر من، هدر میره و نقشه‌های من هم بدون قدرت تو اجرا نمی‌شه. ما دو تا فقط با هم شکست‌ناپذیریم. ​رافائل نفس عمیقی کشید، سای‌هایش را آماده کرد و با لبخند کجی گفت: باشه لئو، حق با تو بود. پس با علامت تو حمله می‌کنیم. لئو شمشیرها رو بالا برد و فریاد زد: حالا وقتشه… نینجاها… کاوابانگااااا! دو برادر، پشت به پشت هم ایستادند؛ یکی با بازوی قوی و یکی با فکر روشن، و تمام دشمنان را از نیویورک فراری دادند.
اون شب رافائل درس بزرگی گرفت: حتی قوی‌ترین قهرمان‌ها هم بدون نقشه و همکاری شکست می‌خورند. حالا لئو و رافائل غول‌پیکر در دلانالند منتظرند تا یه مغز متفکر پیدا کنند که هم شجاع باشد و هم باهوش. به نظرت شما می‌تونی رهبر بعدی این تیم باشی؟