کالسکه فلزی چرخ بزرگ ارتفاع 65 سانتی متر کد 7-918

ماشین نی‌نی‌ها

یه روز صبح، نیلو از پنجره به بیرون نگاه کرد و گفت: مامان! امروز هوا خیلی خوبه، بریم پارک؟ مامان لبخندی زد و گفت: چه فکر خوبی! فقط باید داداش کوچولوت رو هم با خودمون ببریم. داداش کوچولوی نیلو تازه به دنیا اومده بود و هنوز نمی‌تونست راه بره. نیلو رفت کنارش و گفت: داداشی، آماده‌ای بریم پارک؟ فقط قول بده وسط راه جیغ نکشی! مامان، داداش کوچولو رو بغل کرد و سه‌تایی راه افتادن. اولش همه‌چیز خوب بود. نیلو جلوتر می‌رفت و برگ‌ها رو نگاه می‌کرد و مامان هم داداش کوچولو رو بغل کرده بود. اما کمی که گذشت، مامان گفت: فکر کنم دستم دیگه مرخصی می‌خواد! نیلو برگشت و گفت: مامان، دستت خسته شده؟ مامان با خنده گفت: آره عزیزم، داداش کوچولوت هی وول می‌خوره و دوست داره همه‌جا رو ببینه! بالاخره به پارک رسیدن. نیلو کمی بازی کرد، سرسره رفت و تاب خورد. مامان هم روی نیمکت نشست و داداش کوچولو رو بغل کرد. اما داداش کوچولو اصلاً آروم و قرار نداشت. یک‌بار به درخت نگاه می‌کرد، یک‌بار به بچه‌ها، یک‌بار به گنجشک‌ها و هر بار با دست و پا زدن می‌گفت: آغووو! آغوووو. چون مامان خسته شده بود، زودتر به خونه برگشتن. بین راه، نیلو دست مامان رو گرفت و گفت: مامان، باید یه فکری کنیم، هر بار که نمیشه داداشی رو بغل کنی و بریم پارک. دستت درد می‌گیره، بعد هم داداشی نمی‌تونه همه‌جا رو خوب ببینه. کمی فکر کرد و گفت: شاید یک ماشین مخصوص نی‌نی‌ها لازم داریم. مامان خندید و گفت: ماشین مخصوص نی‌نی‌ها؟! چه فکر بامزه‌ای!

فردا صبح، مامان نیلو رو صدا زد و گفت: نیلو جان! آماده‌ای بریم پارک؟ نیلو از تختش پرید و گفت: پارک؟! ولی مامان، دستت دوباره درد می‌گیرهها! مامان لبخند زد و گفت: نگران نباش. بیا ببین بابا چی خریده!

نیلو با عجله رفت سمت پذیرایی. بابا کنار یک وسیله‌ی رنگارنگ ایستاده بود. نیلو با تعجب گفت:وااای! این دیگه چیه؟! بابا خندید و گفت: ماشین مخصوص نی‌نی‌ها! نیلو دور کالسکه چرخید و گفت: جدی؟! پس کجاش موتوره؟! مامان گفت: موتور نداره عزیزم. فقط باید هلش بدی. نیلو گفت: یعنی نه بنزین می‌خواد، نه شارژ و نه گواهینامه؟! بابا نیلو رو بغل کرد و گفت: فقط یک راننده‌ی کوچولو و مهربون می‌خواد. نیلو با ذوق گفت: من راننده‌ام! من راننده‌ام! مامان داداش کوچولو رو آروم داخل کالسکه گذاشت. داداش کوچولو اول به چرخ‌ها نگاه کرد، بعد به سایه‌بان و بعد دوباره دست و پا زد. نیلو گفت: داداشی، آماده‌ای؟ امروز با ماشین مخصوص خودت میریم پارک! و دسته‌ی کالسکه رو گرفت و آروم هل داد. حرکت می‌کنیم! مقصد: پارک دلانالند!

مامان گفت: آروم‌تر راننده کوچولو! نیلو خندید و گفت: چشم! سرعت مجاز برای نی‌نی‌ها، خیلی آرومه!

این بار مامان راحت کنار نیلو راه می‌رفت و دستش هم خسته نمی‌شد. داداش کوچولو هم از داخل کالسکه همه‌جا رو نگاه می‌کرد؛ درخت‌ها، گنجشک‌ها، بچه‌ها و آسمون.

نیلو گفت: — مامان! دیدی؟ حالا هم داداشی راحت‌تره، هم شما خسته نمی‌شی و منم راننده‌ی رسمی داداشم! مامان گفت: بله خانوم راننده! فقط یادت نره بعد از پارک، ماشین رو ببری پارکینگ بذاری! نیلو گفت: چشمممم، حتما.

از اون روز به بعد، هر وقت نیلو و مامانش می‌خواستن به پارک دلانالند برن، داداش کوچولو هم با کالسکه‌اش باهاشون می‌رفت و نیلو فهمید که لازم نبود بازی و گردش رو کنار بذاره؛ فقط کافی بود فکر کنن و به راه تازه پیدا کنن.