میکروسکوپ مدیک مدل MH-1200L با زوم ۱۲۰۰ برابر

راز زیر لنز
سام عاشق معماها بود. از اون بچه‌هایی که اگه یه چیز عجیب می‌دیدن، نمی‌تونستن راحت از کنارش رد بشن. ممکن بود یه لکه روی دیوار یا یه خط روی زمین چند دقیقه ذهنش رو درگیر کنه تا بالاخره بفهمه داستانش چیه. برای همین وقتی اون روز وارد باشگاه کاشفان دلانالند شد و دید همه دور یه میز جمع شدن، فهمید حتماً یه اتفاق مهم افتاده. خانم نادری کنار میز ایستاده بود و قیافه نگرانش نشون می‌داد اوضاع عادی نیست. سام جلو رفت و پرسید: «چی شده؟» خانم نادری گفت: «مدال طلایی باشگاه گم شده.» سام با تعجب به جعبه شیشه‌ای نگاه کرد. مدال طلایی دلانالند مهم‌ترین یادگار باشگاه بود و هر سال فقط یه بار از جعبه بیرون آورده میشد تا همه بچه‌ها از نزدیک ببیننش. اما حالا جعبه خالی بود. روی میز فقط یه کاغذ دیده میشد. سام کاغذ رو برداشت و بلند خوند: اگه می‌خواید مدال رو پیدا کنین، باید به چیزهایی نگاه کنین که بقیه نمی‌بینن.

بچه‌ها همه‌جا رو گشتن؛ زیر میزها، داخل کمدها، پشت قفسه‌ها و حتی انباری باشگاه اما هیچ خبری از مدال نبود. درست وقتی همه کم‌کم داشتن ناامید می‌شدن، سام متوجه یه خراش خیلی ریز روی میز شد. اون‌قدر ریز بود که هیچ‌کس تا اون لحظه بهش توجه نکرده بود. خم شد و گفت: صبر کنین… این قبلاً اینجا بود؟ نیما یه نگاه سرسری انداخت و گفت: من که فقط یه میز معمولی می‌بینم. سام چند لحظه به خراش خیره شد، بعد انگار یه چیزی یادش افتاده باشه، با سرعت به آزمایشگاه دلانالند دوید و چند دقیقه بعد با میکروسکوپ برگشت. نیما با خنده گفت: اوه نه! باز می‌خوای دانشمند بازی دربیاری؟» اما سام جواب نداد و خراش رو زیر میکروسکوپ گذاشت. چند ثانیه بعد چشم‌هاش برق زد و گفت: «پیداش کردم!» همه دورش جمع شدن. روی خراش یه فلش کوچولو دیده می‌شد؛ اون‌قدر کوچیک که با چشم معمولی اصلاً معلوم نبود. فلش به سمت باغ دلانالند اشاره می‌کرد.

همه با هیجان به طرف باغ دویدن. سرنخ اون‌ها رو به یه برگ بزرگ کنار حوض رسوند. نیما برگ رو برداشت و گفت: «خب حالا باید از برگ سؤال بپرسیم؟ سام خندید و برگ رو زیر میکروسکوپ گذاشت. چند لحظه بعد یه لبخند بزرگ روی صورتش نشست. بین رگبرگ‌های سبز برگ، تصویر یه پروانه پنهون شده بود. نیما با هیجان گفت: این یکی رو فهمیدم! و مثل موشک به سمت گل‌ها دوید. چند دقیقه بعد بچه‌ها آروم دور یه پروانه سفید جمع شدن و نقش‌های روی بالش رو زیر میکروسکوپ بررسی کردن. این بار هم یه سرنخ تازه پیدا شد؛ شکلی شبیه یه بلور کوچک.

سام با خودش گفت: بلور… بلور… آهان! نمک! همه دوباره به آزمایشگاه دویدن. چند دونه نمک روی میز ریختن و شروع کردن به نگاه کردن. نیما با خنده گفت: سام، ما الان واقعاً داریم به نمک نگاه می‌کنیم؟ فکر کنم زندگیمون خیلی عجیب شده! اما وقتی بلورهای نمک زیر میکروسکوپ ظاهر شدن، همه ساکت موندن. هر دونه نمک مثل یه قصر شیشه‌ای کوچولو به نظر می‌رسید. روی یکی از بلورها عدد هفت دیده میشد. همین عدد، بچه‌ها رو به قفسه هفتم کتابخونه رسوند. اونجا بین کتاب‌ها یه پر کوچولو پنهون شده بود. روی پر هم یه نشونه دیگه دیده میشد؛ نشونه‌ای که به برج ساعت قدیمی دلانالند اشاره می‌کرد.

همه با هیجان به سمت برج دویدن. پشت برج ساعت، زیر یه سنگ قدیمی، یه جعبه فلزی پیدا کردن. سام نفسش رو حبس کرد و در جعبه رو باز کرد. مدال طلایی داخلش بود. بچه‌ها از خوشحالی فریاد کشیدن و دور هم پریدن. اما درست وقتی فکر می‌کردن ماجرا تموم شده، سام متوجه چیزی روی پشت مدال شد. گفت: صبر کنین… یه چیز دیگه هم اینجاست. بعد مدال رو زیر میکروسکوپ گذاشت. چند لحظه بعد خطوطی روی فلز ظاهر شد که هیچ‌کس قبلاً ندیده بود. یه نقشه مخفی! همه با تعجب بهش خیره شدن. وسط نقشه فقط یه جمله نوشته شده بود: رازهای دلانالند هنوز تموم نشده‌اند…!