مجموعه لگو کنسرت موسیقی پلی موبیل Playmobil Country Singer Gift Set کد 71184

کنسرت درسا

درسا عاشق موسیقی و خوانندگی بود. اتاقش پر از وسایل موسیقی بود و هر وقت دلش می‌خواست، گیتارش رو برمی‌داشت و با دایره‌زنگی ریتم می‌گرفت یا جلوی آینه می‌ایستاد و وانمود می‌کرد خواننده‌ی معروفیه که هزار نفر برای شنیدن صداش اومدن.

چند روز مونده بود به جشن مدرسه که درسا تصمیم گرفت برای دوستاش یه کنسرت کوچولو بذاره. از شب قبل جشن، ذوق داشت و نمی‌دونست از کدوم ساز شروع کنه. گیتارش رو برداشت و گفت: اول با این شروع می‌کنم، بعد میرم سراغ دایره‌زنگی، بعد آکاردئون… وای، اگه همه‌شون رو با هم بزنم چی؟! چند لحظه فکر کرد و خندید. نه بابا! اون‌وقت خودمم نمی‌دونم چی دارم می‌زنم! بالاخره همه‌چیز رو آماده کرد؛ گیتار، آکاردئون، دایره‌زنگی، میکروفون و بلندگو. حتی چند بار جلوی آینه تمرین کرد و آخرش با صدای بلند گفت: ممنون که اومدین! لطفاً موقع گرفتن عکس هُل ندین! بعد خودش زد زیر خنده.

فردای اون روز، حیاط مدرسه پر از بچه‌هایی بود که منتظر اجرای درسا بودن. وقتی نوبت بهش رسید، با لبخند رفت روی صحنه. اما همین که چشمش به دوستاش افتاد، قلبش شروع کرد به تندتند زدن. میکروفون رو گرفت و گفت: سلام به همگی! خوش اومدین به کنسرت من! صدای تشویق بچه‌ها بلند شد و درسا با خودش گفت: وای! این‌همه آدم اومدن منو ببینن؟ حالا چی کار کنم؟

گیتارش رو برداشت و خواست شروع کنه، اما از شدت هیجان تندتند به سیم‌ها ضربه زد. هنوز آهنگش تموم نشده بود که یاد دایره‌زنگی افتاد. گیتار رو گذاشت کنار و دایره‌زنگی رو برداشت. اونقدر سریع تکونش داد که یکی از بچه‌ها خندید و گفت: درسا! داری آهنگ می‌زنی یا زنگ تفریح رو اعلام می‌کنی؟ درسا هم خندید، اما هنوز حسابی دستپاچه بود. سریع آکاردئون رو برداشت و چند تا صدای عجیب ازش درآورد. درسا خواست آواز بخونه، اما هرچی فکر کرد، حتی یک کلمه از شعرش یادش نیومد! با خودش گفت: ای وای! دیشب که همه‌ش رو حفظ بودم! یعنی شعرم کجا رفته؟ همون موقع، بلندگو هم شروع کرد به قطع و وصل شدن. صدای درسا یه لحظه می‌اومد و یه لحظه نمی‌اومد. درسا دیگه نتونست لبخند بزنه. سازها رو کنار گذاشت و سرش رو پایین انداخت. دلش می‌خواست از روی صحنه فرار کنه. با خودش گفت: همه‌چی رو خراب کردم. کاش اصلاً کنسرت نمی‌ذاشتم!

چند لحظه همون‌جا وایساد. بعد چشم‌هاش رو بست و یه نفس عمیق کشید. با خودش گفت: درسا، یه لحظه صبر کن! تو که بلدی بخونی. فقط زیادی هول شدی. لازم نیست همه‌چی رو تند تند انجام بدی. آروم شروع کن، درست مثل وقتی در اتاقت آواز می‌خونی.
این بار گیتارش رو آروم برداشت و شروع کرد به زدن. چند ضربه که زد، کم‌کم یادش اومد باید چی بخونه. دوستاش هم با دست زدن همراهیش کردن. وقتی نوبت دایره‌زنگی رسید بچه‌ها باهاش دست می‌زدن. درسا هم دیگه عجله نمی‌کرد. گاهی اشتباه می‌کرد، گاهی می‌خندید و دوباره ادامه می‌داد. کم‌کم همه با هم مشغول آواز خوندن شدن و حیاط مدرسه پر از خنده و دست زدن شد. وقتی کنسرت تموم شد، دوستاش دورش جمع شدن و یه دسته‌گل قشنگ بهش دادن. درسا با تعجب گفت: این برای منه؟ ولی من که اولش همه‌چی رو قاطی کردم! یکی از دوستاش گفت: خب که چی؟ آخرش که خیلی خوش گذشت! درسا خندید و دسته‌گلش رو بغل کرد. حالا یاد گرفته بود لازم نیست همه‌چیز از اول تا آخر بدون اشتباه باشه. وقتی دستپاچه میشه، می‌تونه یه نفس عمیق بکشه، آروم‌تر شروع کنه و از دوستاش کمک بگیره. بعد میکروفون رو برداشت و گفت: خب، کنسرت بعدی هفته‌ی دیگه! فقط یه خواهش دارم؛ یکی قبلش با بلندگو صحبت کنه که وسط آهنگ خوابش نبره!