ماشین کنترلی دیوانه چرخ کپسولی دودزا کد 6614

کاپیتان خرچنگ!

بوم… ووووم… غررررش!
صدای موتور ماشین‌های غول‌پیکر تمام فضای خط شروع مسابقه رو پر کرده بود. امروز، روز بزرگ مسابقه در «دره اژدها» بود؛ خطرناک‌ترین، پرپیچ‌ و خم‌ترین و غیرقابل پیش‌بینی‌ترین پیست دنیا!

آراد، با دست‌های عرق‌کرده فرمان ماشینش رو چسبیده بود. ماشینش در برابر غول‌پیکرهای لاستیک‌بزرگ و ماشین‌های اسپرت براق، خیلی عجیب و متفاوت به نظر می‌رسید. راننده ماشین غول‌پیکر بغلی، با خنده از شیشه بیرون اومد و داد زد: هی آراد! این چیه آوردی ؟ چرخ‌هاشو ببین… با این ظاهر عجیب‌ و غریب حتی نمی‌تونی از تپه اول بالا بری! راننده ماشین اسپرت هم خندید: بهتره همین الان انصراف بدی کوچولو!

آراد آب دهنش رو قورت داد. با خودش فکر کرد: شاید حق با اونا باشه… چرخ‌های ماشین من خیلی عجیبه… نکنه وسط راه گیر کنم؟ یه دفعه، کاپیتان خرچنگ با صدای بامزه‌ای گفت: هی رئیس! چرا رنگت مثل گچ دیوار شده؟! من کاپیتان خرچنگم! به حرف این لاستیک‌گنده‌ها گوش نده. اونا هنوز نمی‌دونن ما چه راه‌های رو بلدیم! توانایی‌های من فقط در مسیرهای سخت و دیوانه‌کننده معلوم میشه! پس کمربندت رو سفت بچسب که می‌خوایم بهشون نشون بدیم فرفره واقعی کیه! آراد با شنیدن صدای کاپیتان خرچنگ خنده‌اش گرفت و یه دفعه تمام استرسش دود شد و رفت هوا.
مسابقه شروع شد!

ماشین‌های غول‌پیکر با سرعت به جلو پرت شدن و گرد و خاک زیادی به پا کردن. مسیر دره اژدها پر از سنگ بود. در پیچ اول، یه سنگ بزرگ وسط جاده افتاده بود. ماشین‌های بزرگ ترمز شدیدی کردن و به هم خوردن چون جا برای دور زدن نبود! آراد داد زد: کاپیتان خرچنگ، گیر افتادیم! کاپیتان خندید و گفت: کی گفته ما حتماً باید بریم جلو؟ دکمه‌ی جادویی رو بزن! آراد دکمه رو زد. کاپیتان خرچنگ به جای اینکه به جلو یا عقب بره، درست مثل یه خرچنگ واقعی، به صورت کج و از بغل حرکت کرد! ماشین از یه راه باریک کنار سنگ، سُر خورد و رد شد. راننده‌های دیگه با دهن‌های باز به هم نگاه می‌کردند: اون… اون الان چطور کج‌کی راه رفت؟!

مسیر بعدی یه پله‌ی سنگی خیلی بلند بود. ماشین‌های اسپرت که پشت سر آراد می‌اومدن، پایین پله گیر کردن. آراد گفت: اوه اوه… اینجا دیگه آخر خطه. چرخ‌هامون به بالا نمی‌رسه! کاپیتان خرچنگ چشمک زد و گفت: وقتشه دست و پاهامون رو دراز کنیم! با یه دکمه، بازوهای ماشین باز شد! چرخ‌های ماشین مثل دست‌های یه عنکبوت، لبه‌ی سنگ رو گرفتن و کل ماشین رو مثل یه بدلکار حرفه‌ای بالا کشیدند. داشتن به خط پایان نزدیک می‌شدن. ماشین غول‌پیکر دوباره خودش رو رسوند و می‌خواست راه آراد رو ببندد. آراد داد زد: داره میاد سمتمون! راه نداریم! کاپیتان خرچنگ قهقهه زد: وقت فرفره‌بازی و دود جادوییه! دکمه رو بکوب! آراد دکمه رو زد. کاپیتان خرچنگ مثل یه فرفره شروع کرد به چرخیدن به دور خودش و گرد و خاک درست شد وقتی خاک‌ها کنار رفت، کاپیتان خرچنگ از خط پایان رد شده بود!

جمعیت منفجر شد از تشویق! همه می‌گفتند: اون ماشین عجیب قهرمان شد! آراد با ذوق از ماشین پیاده شد که صدای کاپیتان خرچنگ بلند شد: هی رئیس! مسابقه تموم شد… ولی جشنمون تازه شروع شده! آراد، مخزنم رو آب کن تا یه جشن رنگی حسابی بگیریم! آراد مخزن رو پر کرد. ناگهان کاپیتان خرچنگ شروع کرد به چرخیدن و پخش کردن دود رنگی، مثل یه آتیش‌بازی جادویی شده بود. یکی از راننده‌ها که اول مسابقه مسخره کرده بود، آروم گفت: فکر می‌کردیم فقط سرعت مهمه…! کاپیتان خرچنگ گفت: قهرمان فقط کسی نیست که سریع‌تر بره… قهرمان کسیه که وقتی هیچ راهی نیست، یه راه پیدا می‌کنه!

شما دوست عزیزم:

اگه یه روز مسیرت سخت شد، اگه جلوی راهت مانع‌های زیادی بود یا اگه بقیه گفتن نمیشه، یادت باشه قهرمان‌های واقعی با فکر کردن، تلاش کردن و امتحان کردن راه‌های جدید، مسیر خودشون رو پیدا می‌کنن.
کاپیتان خرچنگ در دلانالند چشم‌ به‌ راه شماست؛ شاید ماجرای بعدی، همون مسیری باشه که فقط شما بتونی پیدایش کنی!