فیگور کیوپاسکت بل با لباس زرد

بل و راز مهربانی

یه روز صبح آفتابی، بل در روستا قدم می‌زد و زیر لب شعر می‌خوند. همه‌چی قشنگ بود تا اینکه ناگهان صدای فریاد از بازار بلند شد. یکی داد زد: فرار کنید! یه هیولای بزرگ نزدیک جنگله! بچه‌ها دویدن داخل خونه‌ها، پرنده‌ها پریدن اما بل فقط لبخند زد و گفت: شاید اون هیولا ترسناک نیست، فقط گرسنه‌ست یا شاید دلش گرفته. همه گفتن: نرو بل! خطرناکه! اما بل گفت: من باید برم ببینم. شاید فقط یه دوست لازم داره. اون یه سبد پر از نون و عسل برداشت و به سمت جنگل حرکت کرد. لابه لای برگ درختا، صدای غرش بلندی پیچید. بل آروم گفت: سلام من بل‌ام! اومدم ببینم حالت خوبه. از پشت درخت، یه موجود بزرگ بیرون اومد. موهاش ژولیده بود و صداش خش‌خش می‌کرد، اما در چشم‌هاش یه غم بزرگ بود. هیولا گفت: همه ازم می‌ترسن چون قیافم زشته. بل جلو رفت و لبخند زد: من ازت نمی‌ترسم، چون می‌دونم تو بد نیستی. آدم‌های مهربون رو از نگاهشون میشه شناخت. هیولا ساکت شد. بل سبدش رو جلو گرفت و گفت: بفرما نون و عسل، مخصوص دوست‌های جدیدم! هیولا لقمه‌ای خورد، خندید و گفت: تو اولین کسی هستی که با من مهربونی کردی. همون موقع یه نور طلایی دورش پیچید و کم‌کم چهره‌ش عوض شد و هیولا تبدیل شد به یه مرد مهربون با چشمای روشن و لبخند قشنگ! بل با خوشحالی گفت: دیدی؟ وقتی مهربون میشی، دنیا هم قشنگ‌تر میشه!

از اون روز، مردم دیگه از کسی که فرق داشت نمی‌ترسیدن و بل همیشه به بچه‌ها می‌گفت: اگه با دل مهربون به بقیه نگاه کنی، حتی ترسناک‌ترین‌ها هم لبخند می‌زنن. حتی چیزهایی که ترسناک به نظر میرسن، قشنگ میشن.