فیگور کارخانه هیولا (سالیوان و مایک) مجموعه 6 عددی

خنده‌سازهای مانسترپولیس

یه روز صبح زود که خورشید تازه داشت نوک‌برج‌های مانسترپولیس رو روشن می‌کرد یه صدا از بلندگوها تو شهر پیچید: امروز مسابقهٔ خنده‌سازهاست! یه اجرا صبح، یه اجرا عصر!
سالیوان، مایک، روباهِ قرمز، لاتسو و دو تا از سه‌چشمی‌ها دور هم جمع شدن. مایک که همیشه از هیجان می‌لرزید، دست‌های کوچیکش رو تکون داد و گفت: بچه‌ها! صبح هرکسی یه کار بامزه مکنه، عصر هم یه نقشه خیلی بهتر می‌ریزیم! قول میدم! سالیوان با صدای مهربونش گفت: باشه مایک، امتحان می‌کنیم. فقط آروم! سه‌چشمی‌ها هم با هم گفتند: هوووووو! وقتی نوبت صبح رسید، سالیوان جلو رفت، لپاش رو باد کرد اما باد یهو خالی شد و صورتش برگشت حالت عادی. جمعیت‌ فقط نگاه کرد و نخندید. مایک با عجله وسط پرید: خب خب! حالا من! چند دور چرخید تا کار خنده‌دار کنه، ولی روی یه سنگ ریزه لیز خورد و ولو شد روی زمین. از همون‌جا گفت: من خوبم! فقط یکم خجالت کشیدم. روباهِ قرمز پرش بلندی زد، اما با دم نرمش برگشت پایین و نشست. اووووخی… دمم قلقکی شد! لاتسو هم جلو اومد، دست‌هاش رو باز کرد و گفت: حالا نوبت نمایش ویژه‌ست! خواست یه چرخ آروم بزنه، اما دستش به گوشهٔ لباسش گیر کرد و نزدیک بود بیفتد. غرغرکنان گفت: اای وا… من برای نمایش باید تمرین بیشتری بکنم! سه‌چشمی‌ها وارد شدند، اما یکی چپ رفت، یکی راست رفت و خورد به زانوی سالیوان. گفتند: هو… هو… اشتباه شد! جمعیت لبخند زد، اما نخندید. داور گفت: اجرای صبح شما امتیازی نداره. همگی کمی ناراحت شدند تا اینکه سالیوان آروم و با لبخند گفت: اشکالی نداره بچه‌ها… عصر یه فکر بهتر می‌کنیم و مایک با چشم گردش گفت: آره! عصر یه کار خیلی خنده‌دار می‌سازیم! یه کار هماهنگ! نه شلخته مثل صبح! وقتی عصر رسید، نور نارنجی خورشید روی شهر افتاده بود. دوستان کنار هم نشستند و مایک گفت: این بار همه با هم! پشت سر هم! مثل یه نمایش کوچولو! هرکی کاری بلده انجام بده، اما هماهنگ! روباه دمش رو تکون داد: باشه! فقط خیلی تند نرو که گیج نشم! لاتسو نفس عمیق کشید و گفت: قبوله! منم یه حرکت تازه بلدم… خیلی بامزه‌ست! سه‌چشمی‌ها هم دست هم رو گرفتند و گفتند: هووووو! هماهنگ!

وقتی اجرای عصر شروع شد، سالیوان آروم جلو اومد، چشم‌هاش رو ریز کرد و وانمود کرد داره یه خمیازه خیلی خیلی بزرگ می‌کشه. خمیازه‌اش اونقدر طولانی شد که خودش وسطش خندید و همین خنده بقیه رو هم خندوند. مایک از پشت پای اون پرید بیرون و گفت: و حالاااا… چشمِ بامزه برگشت! بعد با اون چشمش شکلک‌های عجیب و غریب ساخت. جمعیت قهقهه زدن. روباه قرمز یه چرخ نرم و زیبا زد؛ دمش با مهربانی تاب خورد و مثل بادکنک اومد پایین و همه از بامزگیش خندیدند. لاتسو جلو اومد، دست‌های کوتاهش رو باز کرد و گفت: حالا نوبت حرکت بغل کوچولوئه. بعد به سالیوان نزدیک شد و سعی کرد اونو بغل کنه، اما چون خیلی کوچیکتر بود، فقط به شکمش رسید و محکم چسبید بهش. جمعیت از خنده پر شد. آخر سر سه‌چشمی‌ها دست هم رو محکم گرفتن، آهسته جلو اومدن تا این بار کسی چپ و راست نره. همه منتظر شدند… سه‌چشمی‌ها یهو نفس عمیق کشیدند و تا جایی که توان داشتند با صدای کش‌دار گفتند: هووووووووووووووووووووووووووووووووووووووو! اینقدر طولانی گفتند که یکیشون نفس کم آورد و رو زمین نشست و گفت: هو… تموم شد… نفس ندارم! جمعیت منفجر شد از خنده. داور اسم برنده رو گفت: برندهٔ مسابقهٔ خنده‌سازها تیم سالیوان و دوستان! صدای شادی تمام شهر رو پر کرد. سالیوان دوستاش رو بغل کرد و گفت: دیدین؟ وقتی کنار هم باشیم، کارمون بهتر میشه و همه رو خوشحال می‌کنیم. سه‌چشمی‌ها هم با خنده گفتند: هووووو! شادی با هم قشنگ‌تره!

حالا شما کوچولوی خوش‌خندهٔ دلانالندی! اگه گوشات قلقلک شد و چشمهات برق زد بدون در دلانالند سالیوان و دوستای بامزه‌اش منتظرتن. همه با هم صدا می‌زنن: بیااا… بیااا… بیااا…ما رو ببین، با ما بخند و بیا بازی کنیم!