فیگور انیمیشن درون و بیرون Inside Out بسته 8 عددی

۸ دوست رنگی

در یه اتاق قشنگ، ایمان کوچولو ۸ تا دوست رنگی رنگی داشت که همیشه روی میز کنار تختش منتظر یک ماجراجویی تازه بودن. یه روز صبح آفتابی ایمان دوستاش را صدا کرد و گفت: بچه‌ها! کی حاضره با هم بریم پارک؟

یهو شادیِ زرد و خوش اخلاق پرید وسط و خندید و گفت : من! من! بدو ایمان، دیر می‌شه! می‌خوام اول از همه سرسره برم.
اما غمِ آبی که گوشه‌ی میز نشسته بود، سرش پایین بود و با انگشتش یک خط کوچولو روی میز می‌کشید، آهی کشید و گفت: منم میام… فقط آروم‌تر بریم… دلم یه کم گرفته… می‌خوام کنار گلا بشینم. یه قطره اشک ریز هم گوشه‌ی چشمش افتاد پایین.

همان موقع خشمِ قرمزِ آتیشی پاش را کوبید و گفت: اه! این بند کفش چرا باز نمی‌شه؟ زود باش ایمان! همه‌ی تاب‌ها رو می‌گیرن.
ترسِ بنفش هم با چشم‌های گرد و بزرگش چسبید به دست ایمان و آرام گفت: ایمان… دستم رو ول نکنی‌ها… نکنه یه سگ بزرگ بیاد طرفمون.

در همین لحظه نازنازیِ سبز دماغش را بالا گرفت و با اخم گفت: پییف! من روی زمین خاکی نمی‌شینم! لباس قشنگم کثیف می‌شه.
عجولیِ نارنجی با موهای سیخ‌سیخی دور همه می‌چرخید و پشت سر هم می‌پرسید: توپ رو برداشتیم؟ آب چی؟ اگه دیر برسیم چی؟ اگه پارک شلوغ باشه چی؟

حسودِ کوچولویِ سبزآبی با حسرت به کلاه ایمان نگاه کرد و زیر لب گفت: ای وای… کاش منم یه کلاه لبه‌دار خوشگل داشتم.
و آخر همه، خوابالویِ بنفش لم داد، یک خمیازه‌ی خیلی بلند کشید و گفت: اووووف… من خسته‌ام… کاش پارک خودش می‌اومد اینجا.

ایمان خندید، دستای کوچکش را باز کرد و گفت: اشکالی نداره! همه‌تون با هم بیاین. بعد دست غم را آرام گرفت و گفت: «تو هم بیا… اگه ناراحت شدی، کنارم می‌شینی.
غمِ آبی سرش را تکان داد، اشکش را پاک کرد و خیلی یواش لبخند زد.

و این‌طوری، ۸ دوست رنگی دست هم رو گرفتند و با ایمان راه افتادند؛ بعضیا می‌خندیدند، بعضیا عجله داشتند، یکی نگران بود، یکی خوابش می‌ اومد اما وقتی کنار هم بودند، پارک رفتن تبدیل شد به یک ماجراجویی بزرگ و قشنگ.

دوست کوچولوی من
شما هم دوست‌های رنگی داری؟
گاهی می‌خندن، گاهی می‌ترسن، گاهی دلشون می‌گیره… اما همه‌شون دوست دارن کنار شما باشن.
مثل همین دوست‌های بامزه که در دلانالند منتظرن بیان به اتاقت و هم‌بازی روزهای رنگی‌ت بشن.