عروسک زرافه رقاص جیگلی پترز مدل Disco Giraffe

زیزی و جشن جنگل

یه روز قشنگ در جنگل رنگارنگ، همه حیوانا داشتن خودشونو برای جشن بزرگ جنگل آماده می‌کردن. طاووس داشت پرهای قشنگشو مرتب می‌کرد، بلبل آوازشو تمرین می‌کرد، میمون از این شاخه به اون شاخه می‌پرید و خرگوش هم تندتند دور درخت‌ها می‌دوید. زیزی، زرافه زرد و بامزه جنگل، یه گوشه ایستاده بود و همه رو نگاه می‌کرد. روی چشماش عینک نارنجی بامزه‌ای داشت و یالش هم حسابی پف‌پفی بود.

زیزی یه آه کشید و گفت: همه یه هنری دارن. طاووس قشنگه، بلبل آواز می‌خونه، میمون بازیگوشه، خرگوش سریع می‌دوه… ولی من چی؟ میمون از بالای درخت گفت: تو می‌تونی از درخت بالا بری؟ زیزی گفت: نه بابا! خرگوش گفت: می‌تونی مثل من تند بدوی؟ زیزی خندید و گفت: اگه بدوم احتمالاً اول خودم خسته میشم! بلبل گفت: می‌تونی آواز بخونی؟ زیزی خجالتی گفت: صدای من بیشتر شبیه بوق دوچرخه‌ست! همه خندیدن و زیزی هم خندید، اما ته دلش هنوز یه کم ناراحت بود. کم‌کم جشن شروع شد. حیوان‌ها دور هم جمع شدن. چراغ‌های رنگی روشن شد و همه منتظر شروع برنامه بودن. طاووس نمایش قشنگش رو اجرا کرد. بلبل آواز خوند. میمون پشتک زد. همه دست می‌زدن و خوشحال بودن. بعد یه دفعه صدای یه آهنگ شاد در جنگل پیچید. دینگ دینگ… تَپ تَپ… دینگ دینگ…

همین که آهنگ شروع شد، گردن زیزی یه تکون کوچولو خورد. زیزی گفت: اِ، بعد شونه‌هاش لرزید، بعد یالش این‌ور و اون‌ور تکون خورد، بعد پاهاش شروع کردن به جنبیدن. زیزی با تعجب گفت: وای وای وای! باز شروع شد! خرگوش پرسید: چی شروع شد؟ زیزی گفت: نمی‌دونم! هر وقت آهنگ می‌شنوم بدنم خودش تکون می‌خوره! و قبل از اینکه چیزی بگه، شروع کرد به رقصیدن. پاهاش این‌ور می‌رفتن، بعد اون‌ور می‌رفتن. یالش تکون می‌خورد، گردنش می‌چرخید. کل بدنش با آهنگ می‌لرزید. میمون چشم‌هاشو گرد کرد و گفت: واااای! نگاه کنین! خرگوش از خوشحالی بالا پرید و گفت: چه بامزه می‌رقصه! بلبل گفت: من همچین رقصی ندیده بودم! زیزی اول خجالت کشید، اما وقتی دید همه دارن می‌خندن و خوشحال میشن، لبخند زد و با خیال راحت به رقصیدنش ادامه داد. کم‌کم میمون هم شروع کرد به تکون خوردن. خرگوش هم پرید وسط. بلبل هم بال‌هاشو با آهنگ تکون داد. چند دقیقه بعد، همه حیوانای جنگل داشتن با زیزی می‌رقصیدن. جشن از همیشه شادتر شده بود. وقتی آهنگ تموم شد، همه برای زیزی دست زدن. طاووس گفت: زیزی! تو جشن رو شادتر کردی. بلبل گفت: همه رو خندوندی. خرگوش گفت: کاش زودتر این هنرتو پیدا می‌کردی! زیزی با تعجب پرسید: یعنی اینم یه هنره؟ شیر جنگل لبخند زد و گفت: البته که هست. تو فکر می‌کردی هنر خاصی نداری، اما فقط هنوز پیداش نکرده بودی. زیزی گفت: پس این همه مدت توانایی من قایم شده بود؟ شیر گفت: بله، بعضی وقتا یه توانایی قشنگ در دل ما قایم میشه و خودمونم خبر نداریم. فقط باید وقتش برسه تا پیداش کنیم. زیزی لبخند زد و به دوستاش نگاه کرد. حالا دیگه می‌دونست لازم نیست شبیه بقیه باشه. اون زیزی بود؛ زرافه‌ای که می‌تونست با رقص بامزه‌اش همه جنگل رو شاد کنه.

دوست شاد من!

زیزی فکر می‌کرد مثل بقیه هنر خاصی نداره، اما وقتی آهنگ شروع شد، فهمید یه توانایی قشنگ در دلش قایم شده بوده. بعضی وقتا توانایی‌های ما هم همین‌جورن؛ یواشکی قایم میشن تا یه روز خودشونو نشون بدن.

اگه دوست داری زیزی رو از نزدیک ببینی و ببینی چطور با شنیدن آهنگ‌های شاد با تکون‌های بامزه‌اش همه رو می‌خندونه، یه سر به دلانالند بزن. شاید زیزی منتظر باشه بیاد خونه شما و با یه جشن کوچولو، استعدادهای قایم‌شده‌ی جدیدی رو پیدا کنه و جشن شما را هم شاد شاد کنه!