اسباب بازی ماهیگیری موزیکال طرح پنگوئن

سرسره پنگوئن‌های ماهیگیر

هر سال، درست وقتی اولین دونه‌های برف آروم آروم روی سرزمین یخی می‌نشست، همه‌ی پنگوئن‌ها برای یه روز خیلی مهم لحظه‌شماری می‌کردند؛ جشن بزرگ زمستان! اما جشن یه قانون داشت! تا ماهی طلایی جشن از دریاچه گرفته نمی‌شد، نه آهنگ جشن پخش می‌شد، نه چراغ‌های یخی روشن می‌شدن و نه هیچ پنگوئنی اجازه داشت جشن رو شروع کنه. برای همین، هر سال بزرگ‌ترهای سرزمین یخی دور هم جمع می‌شدند و از بین همه‌ی پنگوئن‌ها، فقط سه پنگوئن کوچولو رو انتخاب می‌کردن تا برن دنبال ماهی طلایی. اون سال اسم سه نفر رو صدا زدن…

پینگو! پینی! پینو! همه‌ی پنگوئن‌ها با بال‌هاشون دست زدن. هووووراااا! پینو از خوشحالی اونقدر بالا و پایین پرید که کلاش افتاد روی نوکش! پینی زد زیر خنده و گفت: هنوز نرفتیم ماهی بگیریم، خودت شکار شدی. پینگو کلاه رو برداشت، روی سر پینو گذاشت و گفت: بیا قهرمان… اول مأموریتمون، بعد جشن! پینو با ذوق گفت: بدو بدو بدو… من از همه زودتر میرسم! پینی خندید و گفت: آروم آروم آروم… عجله دردسر داره! پینگو گفت: آماده‌این؟ و هر سه تایی کنار سرسره‌ی بلند یخی ایستادند. سه… دو… یک…و مثل سه گلوله‌ی برفی از سرسره پایین رفتن. باد به صورتشون می‌خورد. برف دورشون می‌چرخید. پینی داد زد: صبر کنین… برفا دارن قلقلکم میدن! و صاف رفت توی کوه برف. فقط پاهاش بیرون مونده بود! پینی خندید. بچه‌ها… این برف چرا دم داره؟ از داخل برف صدایی اومد: من برف نیستم… پینوووام! پینگو دستش رو گرفت و بیرونش کشید. قهرمان ما از همون اول شکار شد! و اونقدر خندیدن که شکمشون درد گرفت. وقتی خندشون تموم شد، کنار دریاچه رفتن. همون موقع صدای یه آهنگ قشنگ در سرزمین یخی پیچید. پینی دمش شروع کرد به تکون خوردن. پینو گفت: داری می‌رقصی؟ پینی خندید و گفت: خودم نه… دمم خودش شروع کرده! پینگو گفت: این آهنگ یعنی ماهی‌ها بیدار شدن. کم‌ کم ماهی‌های رنگی از زیر آب پیدا شدند. یکی قرمز. یکی زرد. یکی سبز. همه آروم دور هم شنا می‌کردن. اما از ماهی طلایی خبری نبود. پینو طاقت نیاورد. بدو بدو بدو… الان می‌گیرمش!
قلاب رو با یک صدای بلند انداخت داخل آب. همه‌ی ماهی‌ها یه دفعه فرار کردند. یه ماهی قرمز سرش رو از آب بیرون آورد و گفت: ااا… زلزله شده؟ پینو گفت: نه! من اومدم ماهی بگیرم. ماهی گفت: با این سر و صدا؟! من که خودم فرار می‌کنم! پینی آروم گفت: دیدی؟ آروم آروم آروم… پینو گفت: این دفعه حتماً می‌گیرمش. دوباره قلاب رو بالا برد. این بار یه ماهی سبز خندید و گفت: آهااای مواظب باش! نزدیک بود کلاه منو بگیری! پینو گفت: پس خودت بیا! ماهی خندید و گفت نههههه! با این عجله‌ای که داری امروز هیچ ماهی شکار نمی‌کنی و دوباره شنا کرد و رفت. پینو نشست روی برف، نوکش رو انداخت پایین. پس من هیچ‌وقت ماهی طلایی رو پیدا نمی‌کنم…پینگو کنارش نشست. می‌دونی بابابزرگم همیشه چی می‌گفت؟ می‌گفت ماهی‌های باهوش، دوست آدم‌های آرومن. بیا یه مسابقه بدیم. هر کی آروم‌تر بمونه، برنده‌ست.

پینو خندید. باشه… امتحان می‌کنم. یه نفس عمیق کشید، بعد یکی دیگه. بعد قلاب رو خیلی آروم پایین برد. اونقدر آروم که آب حتی تکون هم نخورد. ماهی قرمز برگشت، بعد ماهی سبز همه دور قلاب شنا می‌کردن ناگهان… ته دریاچه یه نور کوچولو برق زد. پینی آهسته گفت: پینگو…نگاه کن… نور آروم آروم نزدیک‌تر شد. یه ماهی طلایی کوچک، با پولک‌هایی که مثل خورشید می‌درخشیدند، جلوی قلاب ایستاد. پینو دیگه تکون نخورد نه پرید و نه داد زد فقط آروم لبخند زد. ماهی طلایی یه دور دور قلاب چرخید… بعد…تِق! گرفتش! پینو از خوشحالی چشم‌هاش گرد شد. خواست داد بزنه…اما سریع دو تا بال کوچیکش رو گذاشت جلوی نوکش. آروم گفت: اوه… نزدیک بود دوباره بترسونمش. ماهی طلایی دمش رو تکون داد همان لحظه… دینگ… دینگ… دینگ… دیییینگ! آهنگ جشن بلندتر شد. چراغ‌های یخی یکی‌ یکی روشن شدند. همه‌ی پنگوئن‌ها از دور دویدند. «هووووووراااا!»
برف‌ها زیر نور چراغ‌ها برق می‌زدند. همه می‌خندیدند. پینی گفت: دیدی؟ آروم آروم آروم… پینو خندید و گفت: از بدو بدو بدو، زودتر جواب میده! پینگو با افتخار به دوستش نگاه کرد و گفت: امسال جشن به خاطر تو شروع شد! پینو لبخند زد. نه به خاطر اینکه یاد گرفتم بعضی کارها رو باید با حوصله انجام داد. صدای خنده‌ی سه دوست، صدای آهنگ جشن و شلپ‌شلپ ماهی‌های رنگی تا آخر شب در سرزمین یخی می‌پیچید.

قهرمان کوچولو اگه یه روز صدای دینگ… دینگ… دینگ… رو شنیدی و رد سرسره‌ای برفی رو دنبال کردی، شاید پینگو، پینی و پینو رو در دلانالند پیدا کنی! همون سه پنگوئن کوچولویی که هنوز هم هر سال منتظر یه دوست تازه‌اند تا با هم جشن زمستان رو شروع کنند. شاید… این بار اون دوست شما باشی!