اتوبوس مدرسه پلی‌ موبیل Playmobil سری City Life کد ۷۰۹۸۳

ماشین هم کلاس‌ها

صبح خیلی زود در محله‌ی آفتاب‌گردان، خورشید تازه داشت در آسمان کش و قوس میومد. کوچه‌ها هنوز خواب‌آلود بودن که ناگهان صدای روشن شدن یه موتور قدرتمند با صدای جیک‌ جیک گنجشک‌ها قاطی شد. با یه صدای ووووم بلند و بعد یک پیسسسس کشیده، درهای دوتایی اتوبوس زرد مدرسه باز شد. آقا رحیم با اون کلاه آبی خوش‌رنگ و ریش‌های سفیدش پشت فرمان نشسته بود. اون با صدای مخملی و گرمش رو به پیاده‌رو گفت: سلام مسافرهای کوچولو! بلیت امروز اتوبوس ما، یه خنده‌ی از ته دله!
آراد با کلاه لبه‌دارش اولین نفری بود که پرید بالا. ظرف ناهار سبزش رو محکم بغل کرده بود و گفت: سلام آقا رحیم! مامانم امروز برام کوکو سیب‌زمینی گذاشته، شکمم از الان داره قار و قور می‌کنه. پشت سرش، نیکا با کوله‌پشتی صورتی قشنگش سوار شد و دفترچه‌ی قرمزش رو نشان داد. با خنده گفت: آراد، تو رو خدا مواظب باش مثل دیروز روی مدادهای من نشینی! دیشب تازه تراششون کردم، امروز امتحان نقاشی داریم. آقا رحیم خندید و گفت: بسیار خب بچه‌ها، برید روی صندلی‌هاتون مستقر بشید. اما صبر کنید ببینم… پس سامان کجاست؟ آقا رحیم به ساعت مچیش نگاهی انداخت و اخم‌هاش کمی در هم رفت. گفت: عقربه‌های ساعت منتظر کسی نمی‌مونن بچه‌ها. اگه دیر برسیم، زنگ اول رو از دست می‌دیم. ناگهان از اون طرف خیابان، صدای تند تند دویدن اومد. سامان بود! کلاه آبیش کج شده بود، ظرف ناهار زردش در دستش تاب می‌خورد و داشت نفس‌ نفس می‌زد.
سامان از پله‌ها اومد بالا و با خجالت سرش رو انداخت پایین و گفت: ببخشید آقا رحیم… دیشب داشتم کارتون می‌دیدم، صبح خواب موندم. آقا رحیم کلاهش رو کمی جا به‌ جا کرد و با مهربونی گفت: خوش اومدی پسرم. اما یادت باشه، اتوبوس ما مثل یک ساعت کوکی. وقتی یه چرخ‌دنده دیر بچرخه، کل ساعت عقب می‌مونه. وقت‌شناسی یعنی احترام گذاشتن به وقت بقیه‌ی دوستات. قول میدی امشب زودتر بخوابی؟ سامان خندید و گفت: قول مردونه کاپیتان!
اتوبوس راه افتاد و بعد از چند دقیقه به خیابان شلوغ مدرسه‌ی امید رسید. ماشین‌ها تند تند رد می‌شدند. آقا رحیم سینه‌اش رو صاف کرد و با یک خنده‌ی بامزه گفت: خب ماشین‌های عزیز، جاده رو خالی کنید که مهمون‌های ویژه‌ی ما می‌خوان پیاده بشن! بعد دکمه‌ی روی داشبورد رو فشار داد. در یک چشم‌ به‌ هم‌زدن، چراغ‌های چشمک‌زن جلو و عقب اتوبوس روشن شدند و آقا رحیم تابلوی قرمز رنگ ایست را از کنار بدنه‌ی اتوبوس باز کرد.
آقا رحیم رو به بچه‌ها کرد و گفت: می‌دونید چرا این تابلو و چراغ‌ها رو روشن می‌کنم؟ چون طبق قانون این تابلوی قرمز، همه‌ی ماشین‌های غول‌پیکر در خیابون باید مثل مجسمه بایستند تا شما فندق‌ها با خیال راحت و در امنیت کامل برید در مدرسه! ماشین‌ها ایستادند و آراد، نیکا و سامان با خیال راحت پیاده شدند و برای آقا رحیم دست تکون دادن.

حالا نوبت شماست قهرمان کوچولو! می‌تونی آقا رحیم، مسافرهای کوچولو و کوله‌پشتی‌هاشون رو با سلیقه‌ی خودت روی صندلی‌ها بچینی، تابلوی ایست رو باز و بسته کنی و داستان‌های جدیدی بسازی.
دوست داری شما هم کارگردان این سفرهای هر روزه باشی و وقت‌شناسی و قوانین ایمنی رو در اتاق خودت با دست‌هات تمرین کنی؟ پس همین الان این اتوبوس زرد مهربون رو از دلانالند تحویل بگیر و استارت بزن!