فیگور کیوپاسکت بوپیپ با شنل

شنل صورتی

یه روز قشنگ، بوپیپ با شنل صورتی و عصای آبیش از خواب بیدار شد. خورشید در آسمون بود و گوسفندهای کوچولوش؛ بیلی، گوت و گراف کنار تختش بالا و پایین می‌پریدن. بوپیپ گفت: بچه‌ها! امروز باید بریم دنبال اسباب‌بازی‌هایی که گم شدن. اونا تنها هستن و دلشون گرفته. بیلی گفت: من میرم دنبالشون! من تند میدوم! گوت گفت: من می‌پرم بالا! شاید یکی رو ببینم! گراف گفت: من صدا میزنم: هی اسباب‌بازی! کجایی؟ بوپیپ خندید و گفت: آفرین! ولی یادتون باشه، با هم میریم. چون با هم قوی‌تریم. اونا راه افتادن. از کنار وودی، باز لایت‌یر و جسی رد شدن. همه براشون دست تکون دادن. در راه، یه عروسک کوچولو پشت بالش قایم شده بود. چشم‌هاش ناراحت بود. بوپیپ آروم جلو رفت و گفت: سلام کوچولو! ما اومدیم پیدات کنیم. تو دیگه تنها نیستی. عروسک لبخند زد و گفت: من فکر کردم کسی منو نمی‌خواد. بیلی گفت: ما همه با هم دوستیم! گوت گفت: اگه یکی ناراحت باشه، بغلش می‌کنیم! گراف گفت: باهاش بازی می‌کنیم تا بخنده! بوپیپ عروسک رو بغل کرد و گفت: تو مهمی. همه‌ی اسباب‌بازی‌ها مهمن. همه‌ی بچه‌ها هم مهمن. اونا با هم برگشتن خونه، شاد و خوشحال، با دل‌هایی پر از دوستی.

در دلانالند، بچه‌ها یاد می‌گیرن که مهربونی یعنی با هم بودن، کمک کردن و دوست داشتن همدیگه.