قلم سه بعدی جادویی 3d pen همراه فیلامنت

مسابقه شهر آینده

یه روز در شهر خلاق‌ها، اتفاق هیجان‌انگیزی افتاد. شهردار روی سکوی میدان شهر ایستاد و با صدای بلند گفت: توجه! توجه! بزرگ‌ترین مسابقه سال از امروز شروع میشه! هرکس بتونه بهترین شهر آینده رو طراحی کنه، برنده جام طلایی خلاقیت میشه! بچه‌ها از خوشحالی هورا کشیدند. یکی گفت: من بلندترین برج دنیا رو طراحی می‌کنم! یکی دیگه گفت: من خیابون‌هایی می‌سازم که روی ابرها باشن! یکی دیگه از بچه ها هم خندید و گفت: من یه پارک پر از سرسره‌های موشکی می‌خوام! همه با هیجان شروع به کشیدن نقاشی کردن. اما آرش گوشه‌ای نشسته بود و به برگه سفیدش نگاه می‌کرد. دوستش نیما کنارش اومد و پرسید: تو چرا چیزی نمی‌کشی؟ آرش گفت: در ذهنم یه شهر فوق‌العاده دارم، ولی نمی‌دونم چطوری نشونش بدم. همون لحظه چشمش به کیفش افتاد. داخل کیف، هدیه‌ای بود که چند روز قبل از دایی‌اش گرفته بود. با هیجان گفت : فقط قلم فکر ساز میتونه کمکم کنه. نیما با تعجب پرسید: قلم فکرساز؟! این دیگه چه جور قلمیه؟ آرش لبخند زد و گفت: قلمیه که کمک می‌کنه ایده‌ها از ذهن بیان بیرون و واقعی بشن! نیما خندید و گفت: پس زود باش! ببینیم می‌تونه شهر تو رو هم واقعی کنه یا نه! اون شب آرش پشت میز کارش نشست. قلم فکرساز را برداشت و شروع کرد. اول یه خط کوچیک ساخت. بعد خط تبدیل شد به دیوار یک ساختمان. بعد چند پنجره. بعد یه برج بلند. بعد پلی که دو ساختمان را به هم وصل می‌کرد. هر بار که چیزی می‌ساخت، فکر تازه‌ای به ذهنش می‌رسید. اینجا یه پارک معلق می‌ذارم! اونجا یه ایستگاه قطار سریع! روی این ساختمون هم یه زمین بازی! کم‌کم روی میز آرش، شهری شکل گرفت که انگار از آینده اومده بود. شهری با برج‌های بلند، پل‌های هوایی، پارک‌های رنگارنگ و قطارهایی که از میان ساختمون ها عبور می‌کردن. آرش با خوشحالی گفت: این همون شهریه که چند وقت بود در ذهنم بود و بهش فکر می کردم. فردای اون روز، همه بچه‌ها آثارشون رو به میدان شهر آوردن. یکی نقاشی برج‌های رنگی آورده بود. یکی خیابان‌های شکلاتی کشیده بود. یکی هم خونه هایی شبیه بستنی طراحی کرده بود. شهردار با دقت همه رو نگاه کرد. بعد نوبت آرش رسید. آرش جعبه‌اش رو روی میز گذاشت. همه دور اون جمع شدن. وقتی در جعبه باز شد، میدان شهر ساکت شد. نیما با چشمانی گرد گفت: واااای! این که یه شهر واقعیه! یکی از بچه‌ها گفت: اون پل رو ببین، یکی دیگه گفت: زمین بازی روی پشت‌بام داره! یکی از بچه ها هم پرسید: این همه ساختمان رو از کجا آوردی؟ آرش خندید و گفت: از هیچ جا! خودم ساختمشون. شهردار با لبخند جلو آمد و پرسید: آرش، راز این شهر چیه؟ آرش لحظه‌ای فکر کرد و گفت: اولش فقط یه فکر در ذهنم بود. بعد با قلم فکرساز کم‌کم ساختمش. فکر شهر از من بود، ولی این قلم کمک کرد ایده‌هام رو ببینم و به بقیه هم نشون بدم. نیما خندید و گفت: پس این شهر اول در سرت ساخته شده بود؟ آرش سرش رو تکون داد و گفت: بله هر چیز بزرگی اول یه فکر کوچیکه. شهردار جام طلایی خلاقیت را به آرش داد و گفت: برنده کسی نیست که فقط رویاهای بزرگ داشته باشه؛ برنده کسیه که برای ساختن رویاهاش دست به کار بشه. همه بچه‌ها دست زدند. اون روز بچه‌های شهر خلاق‌ها یادگرفتن که هر اختراع بزرگ، هر ساختمان بزرگ و هر شهر بزرگ، یه روز فقط یک ایده کوچیک در ذهن یه نفر بوده و وقتی برای ساختن ایده‌هایت تلاش کنی، کم‌کم می‌تونی اونا رو به چیزی واقعی تبدیل کنی.

دوست خلاق من:

اگر یه قلم فکرساز داشتی، چه چیزی می‌ساختی؟ یه سفینه فضایی؟ یه قلعه روی ابرها؟ یا شاید چیزی که هنوز هیچ‌کس ندیده؟ بیا به دلانالند سر بزن و قلم فکرساز رو از نزدیک ببین؛ شاید اولین چیزی که می‌سازی، شروع یه ایده بزرگ باشد که فقط منتظر واقعی شدن است!