ست رنگ آمیزی چمدانی 133 تکه طرح یونیکورن

چمدون رنگی رنگی تک شاخ

یه صبح پاییزیِ خنک، اسب تک شاخ شال‌گردن بافتنیش رو دور یال‌هاش پیچید و از خونه بیرون اومد. همین که به میدون کوچیک جنگل رنگین‌کمان رسید، دید همه‌ی حیوانا دور هم جمع شدن و هیچ‌کس مثل همیشه خوشحال نیست. سنجاب کوچولو روی شاخه‌ای نشسته بود و دمش رو تکون نمی‌داد، آقا خرگوشه هویجش رو بی‌حوصله گاز می‌زد و جوجه‌تیغی هم فقط آه می‌کشید. اسب با تعجب پرسید: سلام دوست‌ها! چه خبر شده؟ چرا همه این‌قدر ناراحتید؟ سنجاب کوچولو گفت: پاییز اومده، اما جنگل هنوز سبزه! نگاه کن! نه برگ نارنجی داریم، نه برگ زرد و نه برگ قرمز! آقا خرگوشه هم گفت: من هر سال عاشق برگ‌های طلایی پاییزم. این جنگل انگار یادش رفته لباس پاییزی بپوشه!اسب نگاهی به درخت‌ها کرد. راست می‌گفتن. همه‌ی درختا هنوز سبز بودند. بعد لبخندی زد و گفت: نگران نباشید! تا وقتی تک شاخ نقاش اینجاست، هیچ جنگلی بدون رنگ نمی‌مونه! حیوونا با خوشحالی پرسیدند: یعنی می‌تونی کمک کنی؟ تک شاخ گفت: البته! فقط چند دقیقه صبر کنید و با سرعت به خونه رفت و چند لحظه بعد با یه چمدون بزرگ و رنگارنگ برگشت. روی چمدان یه برچسب براق بود که روش نوشته بود: دلانالند. وقتی درش رو باز کرد، حیوونا از تعجب دهنشون باز موند. داخل چمدان پر بود از مداد رنگی، ماژیک، آبرنگ، قلم‌مو و کلی رنگ شاد و درخشان. آقا خرگوشه چشماش گرد شد و گفت: واااای! این همه رنگ برای یه چمدونه یا یه رنگین‌کمون تا شده؟اسب کوچولو خندید و گفت: هر دو! بعد یه قلم‌مو برداشت و روی اولین برگ، کمی رنگ زرد کشید. برگ سبز، کم‌کم زرد طلایی شد. سنجاب کوچولو از خوشحالی بالا و پایین پرید. گفت: وااای! یکی دیگه! یکی دیگه! تک شاخ برگ بعدی رو نارنجی کرد و برگ بعدی رو قرمز. کم‌کم شاخه‌ها رنگ عوض کردن اما همان موقع، باد شدیدی اومد و چند برگ سبز روی زمین افتادند. سنجاب با نگرانی گفت: ای وای! حالا چکار کنیم! اسب لبخند زد و گفت: کارهای بزرگ رو هیچ‌وقت یه نفره انجام نمیده. بعد چمدون رو جلو کشید و گفت: بیاید با هم کمک کنیم! آقا خرگوشه یه ماژیک نارنجی برداشت و گفت: من مسئول برگ‌های روی زمین میشم! سنجاب یه مداد رنگی زرد برداشت و گفت: من شاخه‌های بالایی رو رنگ می‌کنم! جوجه‌تیغی هم قلم‌مو رو برداشت و گفت: منم کمک می‌کنم! تک شاخ خندید و گفت: فقط حواست باشه خرگوش جان، برگ‌ها رو رنگ کنی، نه گوشات رو! خرگوش فوری به گوشاش دست زد و گفت: اوه! نزدیک بود خودم هم پاییزی بشم! حالا دیگر همه با هم کار می‌کردن. یکی برگ‌ها رو رنگ می‌کرد، یکی رنگ‌ها رو می‌آورد و یکی شاخه‌ها رو آماده می‌کرد. کم‌کم تمام جنگل پر از رنگ‌های زرد، نارنجی و قرمز شد!

وقتی کار تمام شد، جنگل رنگین‌کمان از همیشه زیباتر شده بود. برگ‌ها زیر نور خورشید می‌درخشیدن و همه جا مثل یک تابلوی نقاشی بزرگ شده بود. سنجاب دوربینش رو آورد و گفت: وقت عکس یادگاریه!

همه کنار هم ایستادن. جوجه‌تیغی پرسید: اسب جونم، اگه چمدونت رو نمی‌آوردی، می‌تونستیم این جنگل قشنگ رو درست کنیم؟ تک شاخ گفت: شاید نه. اما یه چیز مهم‌تر از چمدون هم بود! اینکه همه با هم کمک کردیم. سنجاب دکمه دوربین رو زد و گفت: یک…دو…سه…تق! و زیباترین عکس پاییزی جنگل گرفته شد.

نقاش کوچولوی من!

اسب و دوستاش یادگرفتن که وقتی کنار هم باشن و کمک کنن، می‌تونن حتی یه جنگل بزرگ رو هم رنگی و زیباتر کنن. می‌دونی چمدون رنگ‌ رنگیِ تک شاخ الان کجاست؟ میگن هنوز در دلانالند هر روز منتظره تا یه نقاش کوچولوی جدید درش رو باز کنه و دنیای تازه‌ی خودش رو بکشه و رنگ کنه. شاید اون نقاش کوچولو… شما باشی!